Το τέλος του παιχνιδιού – The Analyst

Το τέλος του παιχνιδιού

Email this page.

ΕΙΚΟΝΑ---Ελλάδα,-παγίδα

Οι Έλληνες περιμένουν υπομονετικά, στωικά, χωρίς διαμαρτυρία ελλείψει εναλλακτικών επιλογών, να πέσει η αυλαία – αφού κατανοούν πως το δράμα που τόσον καιρό παρακολουθούν ολοκληρώνεται, με ελάχιστες πιθανότητες να έχει αίσια έκβαση

 .

Η χειρότερη αμαρτία του ανθρώπου είναι να αποζητάει στη ζωή του το λίγο, το μέτριο – όταν μπορεί, πρέπει και έχει γεννηθεί για να επιδιώκει το περισσότερο, το καλύτερο. Η αντίστοιχη αμαρτία για μία κοινωνία και για την κυβέρνηση που έχει εκλέξει, είναι να έχει στόχο το, δίκαιο έστω, μοίρασμα μίας συνεχώς αυξανόμενης φτώχειας και μιζέριας – αντί να ασχολείται, να φροντίζει και να καταφέρνει να παράγει πλούτο, τόσο για τις παρούσες, όσο και για τις επόμενες γενιές, ανάλογο τουλάχιστον των δυνατοτήτων της χώρας, καθώς επίσης των Πολιτών της.

Περαιτέρω, ασφαλώς πρέπει να δείξουμε ειλικρινή ανοχή στη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας, για εκείνο το χρονικό διάστημα που εύλογα απαιτείται, έως ότου μπορέσει να λειτουργήσει ορθολογικά – κυρίως επειδή δεν έχει καμία εμπειρία στο συγκεκριμένο ρόλο της, ενώ εκλέχθηκε λόγω του ότι καταψηφίσθηκε η προηγούμενη, έχοντας αποτύχει παταγωδώς στο έργο της.

Οφείλουμε επίσης να την στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις, πόσο μάλλον αφού δεν φαίνεται αυτή τη στιγμή στον ορίζοντα καμία αξιόπιστη εναλλακτική λύση – χωρίς να έχουμε την ουτοπία ότι θα εκπληρώσει όλες τις, υπερβολικές προφανώς, προεκλογικές της δεσμεύσεις, ειδικά στον τομέα των παροχών.

Παράλληλα όμως, δεν πρέπει να έχουμε την αυταπάτη πως είναι δυνατόν να αντιστραφεί η οδυνηρή πορεία της χώρας προς το χάος, η οποία επιταχύνεται καθημερινά, εάν δεν επιτευχθεί η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, της τάξης του 50% – σε συνδυασμό με ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα, ύψους τουλάχιστον 20 δις €, με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της Ελλάδας.

Απαιτούνται δε επί πλέον σοβαρές μεταρρυθμίσεις στο θέμα των Θεσμών (άρθρο), αφού αυτή είναι η βασική αιτία που η χώρα μας δεν μπόρεσε να «αφομοιώσει» το ευρώ, το οποίο φαίνεται να υποστηρίζουν ακόμη οι περισσότεροι Έλληνες – αν και δεν είναι σαφείς οι προθέσεις της κυβέρνησης, η οποία δεν είναι απίθανο να επιθυμεί να «εκβιάσει» την επιστροφή στη δραχμή (άρθρο).

Τέλος, είναι απαραίτητη η συναίνεση όλων των πολιτικών κομμάτων, έτσι ώστε η Ελλάδα να παρουσιάζεται ενωμένη, σαφής και ισχυρή απέναντι στους δανειστές, καθώς επίσης στους εταίρους της – εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την κοινωνική συνοχή στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς την οποία οι κίνδυνοι κατάρρευσης, μέσα από καταστροφικές εξεγέρσεις, αυξάνονται εκθετικά.

Εάν συνέβαιναν όλα αυτά, με την απαιτούμενη σοβαρότητα εκ μέρους της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης, καθώς επίσης όλων των Πολιτών, είμαστε σίγουροι ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί τόσο η διαγραφή, όσο και το αναπτυξιακό πρόγραμμα που έχει ανάγκη η Ελλάδα – αν και οι δυνατότητες μας αυτές έχουν «ημερομηνία λήξης», ενώ οι ελπίδες μας μάλλον δεν θα ευοδωθούν.

Η συγκεκριμένη βεβαιότητα μας στηρίζεται στο ότι, η Ευρωζώνη δεν θέλει ηθικά, δεν μπορεί νομικά και δεν έχει οικονομικά την πολυτέλεια να μας δείξει την «πόρτα της εξόδου» – επειδή θα διακινδύνευε το άνοιγμα των ασκών του Αιόλου τόσο όσον αφορά την περαιτέρω ύπαρξη της, όσο και το χρηματοπιστωτικό της σύστημα.

Έναν τέτοιο κίνδυνο δεν θα ήθελαν ούτε οι Η.Π.Α., ευρισκόμενες στην άκρη του γκρεμού (ανάλυση), ούτε η παγκόσμια ελίτ, η οποία έχει τα δικά της σχέδια, ούτε η Κίνα – λόγω της πρόσβασης που της παρέχει η Ελλάδα στην Ευρώπη.

Δυστυχώς όμως, ελλείψει του «συν Αθηνά και χείρα κίνει» του Αισώπου, στο μύθο «Ανήρ ναυαγός», κανένας δεν είναι σε θέση να επιβάλλει τις θέσεις του – όσο και αν θα το επιθυμούσε.

.

Η αναγκαιότητα της ανάπτυξης         

Συνεχίζοντας, αυτό που χρειάζεται πρωτίστως η Ελλάδα είναι η ανάπτυξη, η οποία είναι αδύνατον να επιτευχθεί πια με δικά της μέσα – αφού δεν το κατάφεραν ούτε οι Η.Π.Α., όταν βρέθηκαν σε μία ανάλογη θέση το 1929, παρά το ότι δεν χαρακτηρίζονταν από ένα αντίστοιχα μεγάλο δημόσιο χρέος, ούτε είχαν υποστεί μία τέτοια τεράστια καταστροφή του παραγωγικού τους ιστού.

Ακριβώς για το λόγο αυτό, θεωρούμε ως την πλέον οδυνηρή αποτυχία της σημερινής κυβέρνησης, τη μείωση του προβλεπόμενου ρυθμού ανάπτυξης στο 0,5% από 2,9% προηγουμένως – η οποία οφείλεται εν μέρει στην ίδια, καθώς επίσης στην προκήρυξη των πρόωρων εκλογών, τις οποίες όμως αυτή προκάλεσε. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η κατάρρευση του ΑΕΠ των τελευταίων ετών – η οποία είναι σχεδόν μοναδική στην ιστορία.

 .

Ελλάδα, οικονομία – η εξέλιξη του ΑΕΠ της χώρας (σε δις δολάρια Αμερικής).

 .

Ο περιορισμός του ΑΕΠ κατά 2,4% (2,9% – 0,5%), σημαίνει αυτόματα στέρηση δημοσίων εσόδων (στο 30% περίπου των 4,32 δις € που δεν θα αυξηθεί το ΑΕΠ, άρα σχεδόν 1,3 δις €), λιγότερες θέσεις εργασίας από τις προβλεπόμενες (ένας εργαζόμενος ανά 50.000 € ετήσιο ΑΕΠ, οπότε 86.400 συνολικά με την ίδια παραγωγικότητα), περισσότερες χρεοκοπίες μικρομεσαίων επιχειρήσεων, απαισιοδοξία κοκ. – οπότε, μεταξύ άλλων, νέα μέτρα λιτότητας, όπως αυτά που φαίνεται πως έχει αποφασίσει η κυβέρνηση (περί τα 6 δις €), τα οποία θα μειώσουν την κατανάλωση, οπότε ξανά το ΑΕΠ, τα (χωρίς μέτρα) δημόσια έσοδα κοκ.

Εδώ θα θέλαμε να εκφράσουμε τη βαθιά μας απογοήτευση, όταν διαπιστώνουμε πως αρκετοί βουλευτές της κυβέρνησης αδυνατούν να απαντήσουν, όσον αφορά τις θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν μελλοντικά – έχοντας δυστυχώς άγνοια του ότι, είναι ανάλογες της αύξησης του ΑΕΠ, όπου ανά 50.000 € αντιστοιχεί ένας νέος εργαζόμενος.

Περαιτέρω, με δεδομένη τη χαμηλότερη αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης (αν και δεν είναι καθόλου απίθανο να βυθιστεί η χώρα ξανά στην ύφεση), η ρευστότητα στην οικονομία θα μειωθεί ξανά – αφού δεν θα δημιουργούνται νέα χρήματα από τις εμπορικές τράπεζες (ανάλυση), μέσω της παροχής δανείων, λόγω της κλιμάκωσης των επισφαλειών, παράλληλα με τη μη ύπαρξη «πιστοληπτικά υγιών» δανειζομένων.

Φυσικά δε, θα κινδυνεύσουν σύντομα με πτώχευση κάποια πιστωτικά ιδρύματα, τα οποία διατηρούνται ήδη τεχνητά στη ζωή, μέσω του προγράμματος έκτακτης ρευστότητας της ΕΚΤ (ELA) – όπου, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, ενδεχομένως λόγω των συνεχιζόμενων εκροών των καταθέσεων, η Ελλάδα δεν θα αποφύγει την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

Όσον αφορά τώρα την Ευρώπη, φαίνεται πως έχει επιλέξει την εσωτερική χρεοκοπία της χώρας μας, η οποία ευρίσκεται ήδη σε εξέλιξη – δανείζοντας της χρήματα την τελευταία στιγμή, απλά και μόνο για την εξυπηρέτηση των εξωτερικών της υποχρεώσεων, έτσι ώστε να αποφευχθεί ένα «πιστωτικό γεγονός».

Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν κλείνει το στόμα της, αποκαλύπτοντας κάθε φορά δημόσια, με ανόητο τρόπο, μέχρι πότε μπορεί να αντέξει οικονομικά με δικά της μέσα – καθησυχάζοντας, καθώς επίσης διευκολύνοντας τους δανειστές, να χαράξουν με ασφαλή τρόπο την πορεία τους.

.

Επίλογος

Το παιχνίδι πλησιάζει στο τέλος του, ειδικά επειδή είναι πλέον εμφανές ότι, οι Έλληνες Πολίτες έχουν «αποστασιοποιηθεί» – λόγω της φυσιολογικής τους κούρασης τόσο από τα ατελείωτα χρόνια της ύφεσης, όσο και από το μαρτύριο της σταγόνας των τελευταίων μηνών. Περιμένουν λοιπόν υπομονετικά, στωικά, χωρίς καμία διαμαρτυρία ελλείψει εναλλακτικών επιλογών, να πέσει η αυλαία – αφού κατανοούν πως το δράμα που τόσον καιρό παρακολουθούν ολοκληρώνεται, με ελάχιστες πιθανότητες να έχει αίσια έκβαση.

Αρκετοί έχουν πάψει να διαβάζουν τις ειδήσεις, σταμάτησαν να ακούν τους πολιτικούς, κοιτάζουν όλο και λιγότερο τηλεόραση, δεν ελπίζουν, δεν διατηρούν ψευδαισθήσεις και αδιαφορούν για όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους – πόσο μάλλον στον υπόλοιπο πλανήτη. Με απλά λόγια έχουν συμβιβαστεί, καθώς επίσης εξοικειωθεί με τη μοίρα τους, την οποία θεωρούν πλέον αναπόφευκτη – ευχόμενοι ίσως «να συμβεί ότι είναι να συμβεί», το ταχύτερο δυνατόν.

Ολοκληρώνοντας, αυτό που κυριολεκτικά μας τρομάζει είναι ασφαλώς η νέα γενιά, για την οποία υπάρχουν ελάχιστες προοπτικές, όσον αφορά το μέλλον – ιδίως εκείνα τα νεαρά παιδιά που δεν έχουν μάθει να αγωνίζονται και να προσπαθούν για το καλύτερο, κάτω από αντίξοες συνθήκες, έχοντας βρει τα πάντα έτοιμα από τους γονείς τους.

Με δεδομένο δε το ότι, η ενοχοποίηση οποιουδήποτε για τα υφιστάμενα δεινά δεν λύνει κανένα πρόβλημα αλλά, αντίθετα, το μεγεθύνει, ο φόβος μας γίνεται ακόμη μεγαλύτερος – επειδή γνωρίζουμε πως αυτό ακριβώς θα συμβεί.

Γίνε Μέλος
Αγοράζοντας μια συνδρομή, στηρίζεται τη προσπάθειά μας και γίνεστε ενεργό μέλος της ομάδας μας (κίνημα). Θα λάβετε και τα δύο παρακάτω πλεονεκτήματα:

1. Θα μπορείτε να μελετάτε τα άρθρα/αναλύσεις χωρίς να βλέπετε διαφημίσεις (χωρίς περισπασμούς δηλαδή).

2. Θα μπορείτε να τα εκτυπώνετε ή/και να τα αποθηκεύετε σε μορφή PDF (για να τα έχετε πάντα δικά σας).

Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×