Τα υπέρ της διαγραφής (κατά της επιμήκυνσης)
Υπάρχουν προφανώς κράτη, τα οποία επιβιώνουν με πολύ υψηλό δημόσιο χρέος, όπως η Ιαπωνία (230%). Εν τούτοις, η χώρα αυτή έχει τη νομισματική της κυριαρχία, η κεντρική της τράπεζα αγοράζει το χρέος, το οποίο είναι κατά 90% εσωτερικό, με μηδενικά σχεδόν επιτόκια, ενώ διαθέτει έναν αρκετά ανταγωνιστικό παραγωγικό μηχανισμό, με σημαντικές εξαγωγές.
Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα από τα παραπάνω, ευρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα», ενώ κυριολεκτικά καταστράφηκε τα τελευταία πέντε χρόνια, με ευθύνη της Τρόικας. Παράλληλα, ανήκει σε μία ασύμμετρη νομισματική ένωση, η οποία απομυζείται από τη Γερμανία – αφού τα πλεονάσματα της προκαλούν τα ελλείμματα των εταίρων της, οπότε την υπερχρέωση τους.
Ταυτόχρονα, έχει αποκοπεί από τις αγορές, με ευθύνη επίσης της Ευρωζώνης, η οποία δεν τήρησε την υπόσχεση της του 2012, για επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων της, εάν «παρήγαγε» πρωτογενές πλεόνασμα – το οποίο κατάφερε ήδη το 2013.
Όλα τα παραπάνω διαφοροποιούν την Ελλάδα από την Ιαπωνία, περιορίζουν δραματικά τα επιχειρήματα υπέρ της επιμήκυνσης του χρέους, ενώ η αδυναμία της να προσφύγει στις αγορές την καθιστά μη συγκρίσιμη με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Δεν φαίνεται δε σε μεσοπρόθεσμο χρονικό διάστημα να τα καταφέρνει, επειδή οι δυνατότητες εξυπηρέτησης του χρέους της, ακόμη και με μία ενδεχόμενη ανάπτυξη της οικονομίας της, δεν πρόκειται να πείσουν τις αγορές να τη χρηματοδοτήσουν – επειδή η απόφαση τους αυτή στηρίζεται κυρίως στο κατά πόσο θεωρούν μία χώρα φερέγγυα ή μη.
Με τα κριτήρια των επενδυτών η Ελλάδα, με δημόσιο χρέος της τάξης του 185%, καθώς επίσης με όλα τα προηγούμενα δυσμενή χαρακτηριστικά, δεν είναι απλά μη φερέγγυα, αλλά προ πολλού χρεοκοπημένη – απόλυτα εξαρτημένη από τα δάνεια της Τρόικας. Το επίπεδο δε του δημοσίου χρέους της είναι τόσο μεγάλο, ώστε δεν επιτρέπει καμία ελπίδα ανάπτυξης – χωρίς την οποία η χώρα είναι καταδικασμένη.
Σε κάθε περίπτωση, με βάση την ιστορική εμπειρία, σχεδόν καμία ανεπτυγμένη χώρα της Δύσης δεν κατάφερε να ξεφύγει από την παγίδα ενός τόσο υψηλού χρέους. Άλλωστε, εάν η επιμήκυνση ήταν αρκετή, η Γερμανία δεν θα απαιτούσε την ονομαστική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους της το 1953 – χωρίς την οποία δεν θα είχε ανακάμψει ποτέ.
Φυσικά θα μπορούσε κανείς να καθυστερήσει τη χρεοκοπία για μερικά χρόνια ακόμη – όμως, η Ελλάδα θα δημιουργούσε ακόμη περισσότερα χρέη και η Ευρώπη θα συνέχιζε να την δανείζει, εις βάρος των δικών της Πολιτών. Αυτό σημαίνει φυσικά πως η χώρα μας θα βρισκόταν συνεχώς σε σύγκρουση με τους εταίρους της, οι οποίοι θα την κατηγορούσαν πως είναι ανίκανη και θέλει μόνο να δανείζεται – όπως συμβαίνει τα τελευταία πέντε σχεδόν χρόνια.
Παράλληλα, οι Έλληνες θα κατηγορούσαν τους δανειστές τους για την εμπλοκή τους στα εσωτερικά της χώρας τους, ενοχοποιώντας και «καθαιρώντας» τις κυβερνήσεις τους – όπως συνέβη πρόσφατα. Όλα αυτά θα συνέχιζαν να επιβαρύνουν τους Έλληνες φορολογουμένους, να «αναζωπυρώνουν» την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, να προκαλούν διακρατικές αντιπαραθέσεις, να καθιστούν όλο και πιο πιθανές τις τραπεζικές επιθέσεις, να επιδεινώνουν την ύφεση κοκ.
Αργά ή γρήγορα λοιπόν θα έπρεπε να διαγραφεί το χρέος – με το ποσόν της διαγραφής να γίνεται τόσο μεγαλύτερο, όσο περισσότερο αργεί. Επομένως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να καθυστερεί με επιμηκύνσεις, καθώς επίσης με άλλα τεχνάσματα, τα οποία απλά επιδεινώνουν το πρόβλημα και εξαντλούν ή/και εξαθλιώνουν τους Έλληνες . Τέλος, εάν αυτό δεν είναι πολιτικά έξυπνο σήμερα, γιατί θα είναι μετά από δύο ή τρία χρόνια, όταν θα καταστεί πλέον αναγκαίο;
Φυσικά η Ελλάδα θα πρέπει από μόνη της να αποφασίσει και να διενεργήσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, με κέντρο βάρους την αύξηση της παραγωγικότητας, καθώς επίσης της ανταγωνιστικότητας της – τα βασικά της μειονεκτήματα. Παράλληλα πρέπει να καταπολεμήσει με επιτυχία τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τον κρατισμό, τη νόμιμη και παράνομη φοροδιαφυγή – όπου όμως δεν «κρατάει τα σκήπτρα», όπως δυστυχώς ισχυρίζονται οι ίδιοι οι Έλληνες. Υπάρχουν πολλές άλλες χώρες, οι οποίες την ξεπερνούν, όπως η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο ή το Βέλγιο – χωρίς να εξαιρούμε την πρωτεύουσα των διαφθορέων, τη Γερμανία (ανάλυση).
Όσον αφορά τώρα την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, οι οποίες κατάφεραν να ξεφύγουν από τα μνημόνια, η μεν πρώτη μπήκε στην κρίση με δημόσιο χρέος στο 68,3% του ΑΕΠ της (2008), έχοντας κυριολεκτικά λεηλατηθεί από την Τρόικα (άρθρο), ενώ η δεύτερη με 25% (2008) – έχοντας διατηρήσει τα φορολογικά της προνόμια, λόγω των οποίων έχουν εγκατασταθεί εκεί πολλές ξένες επιχειρήσεις. Επομένως, δεν υπάρχει σύγκριση.
Ολοκληρώνοντας, υπάρχουν σήμερα πολλοί καλοί λόγοι, για να διαγραφεί το χρέος, με έναν οποιονδήποτε τρόπο που θα επέτρεπε στην Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές – αφού αυτό είναι το βασικό κριτήριο. Ένας από αυτούς είναι η καινούργια κυβέρνηση, η οποία έχει την απαιτούμενη εμπιστοσύνη των Πολιτών, για μία καινούργια αρχή – ένα σημαντικό χαρτί που θα ήταν εγκληματικό να «καεί». Πόσο μάλλον όταν η Ευρώπη είναι σε θέση να διαγράψει το χρέος, χωρίς να έχει μεγάλη οικονομική επιβάρυνση.
.
Επίλογος
Κατά την άποψη μας, η οποία δεν θεωρούμε φυσικά πως είναι υποχρεωτικά σωστή, το πρόβλημα της Ελλάδας πρέπει να λυθεί τώρα (άρθρο) – πριν ακόμη χαθεί η εμπιστοσύνη των Ελλήνων και σε αυτήν την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να βυθιστεί η χώρα μας σε μία εντελώς καταστροφική πολιτική και κοινωνική κρίση, με τρομακτικά επακόλουθα ειδικά για εμάς (επίσης για την Ευρωζώνη, την ΕΕ και την παγκόσμια οικονομία).
Η λύση δε πρέπει να είναι τέτοια, ώστε να μην εμφανιστεί ξανά το πρόβλημα – ενώ είμαστε σίγουροι πως πρόκειται για την τελευταία μας ευκαιρία. Προφανώς, δεν πρέπει να εκβιάσουμε κανέναν – θα ήταν άλλωστε αναποτελεσματικό και ανόητο.
Αντίθετα, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τα πάντα για να πείσουμε, στηριζόμενοι κυρίως στους Πολίτες των άλλων χωρών, οι οποίοι διαισθάνονται πλέον πως έχουμε δίκιο – κρίνοντας από το γεγονός ότι, ακόμη και το 51% των Γερμανών σήμερα είναι υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, όταν ελάχιστοι σχετικά το επιθυμούσαν στο παρελθόν.
Εάν βέβαια παρ’ ελπίδα δεν συμφωνήσει η κυβέρνηση της Γερμανίας, επιμένοντας στη «σκληρή» γραμμή, τότε δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη χρεοκοπία εντός του ευρώ (άρθρο) – η οποία θα ήταν μεν εξαιρετικά επώδυνη, αλλά η μοναδική μας έντιμη και ορθολογική εναλλακτική λύση, υπό τις παρούσες προϋποθέσεις.
Ευχόμαστε προφανώς να μην συμβεί, αφού θα ήταν υπερβολικά άδικο, μετά από τόσες προσπάθειες και θυσίες. Οφείλουμε όμως να πάρουμε το ρίσκο, εάν δεν θέλουμε να παραμείνουμε αποικία των δανειστών και σκλάβοι χρέους του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου.
.
Υστερόγραφο: Θα μπορούσε να ισχυρισθεί η Ευρώπη ότι, θα έπρεπε προηγουμένως να προσφέρουμε εμείς «δείγματα γραφής» – να καταπολεμήσουμε δηλαδή τη φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο κοκ., έτσι ώστε να ακολουθήσει η διαγραφή χρέους. Θα ήταν όμως σαν να ήθελε κανείς πρώτα να βγάλει κέρδη από μία επιχείρηση και μετά να επενδύσει – κάτι που είναι φυσικά ανέφικτο.
Περαιτέρω, πριν από κάθε τι άλλο θα έπρεπε να εξοφληθεί το ΔΝΤ και να φύγει από την Ευρωζώνη – αφού διαφορετικά δεν θα αποφύγουμε τη λεηλασία τόσο εμείς, όσο και πολλές άλλες χώρες. Τέλος, εύλογα πολλοί Έλληνες, συντηρητικοί και ηλικιωμένοι κυρίως, φοβούνται τις αλλαγές και τους κινδύνους – δυστυχώς όμως, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει πραγματικά, εάν δεν πάρει κανείς το ρίσκο, το οποίο είναι προτιμότερο από τον αργό θάνατο που μας περιμένει, εάν δεν το τολμήσουμε.
.
