Με βάση όλα τα παραπάνω, η μη εξόφληση των ληξιπρόθεσμων εξωτερικών οφειλών της Ελλάδας, οι οποίες είναι της τάξης των 22,5 δις € (Πίνακας Ι), δεν αποτελεί επιλογή, αλλά αντικειμενική αδυναμία – αφού τα ταμεία είναι άδεια, ενώ δεν είναι καθόλου βέβαιη η πληρωμή των εσωτερικών υποχρεώσεων της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των μισθών και των συντάξεων.
.
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικές υποχρεώσεις της Ελλάδας σε δις € το 2015
| Δανειστής | Ποσόν |
| Ευρώπη (ΕΚΤ και λοιποί) | 6,680 |
| ΔΝΤ | 8,710 |
| Τόκοι δανείων | 5,350 |
| Επενδυτές | 0,363 |
| Λοιπές υποχρεώσεις | 1,400 |
.
Πόσο μάλλον εάν αρνηθεί η όποια κυβέρνηση να εισπράξει τις υπόλοιπες δόσεις του προγράμματος στήριξης της ελληνικής οικονομίας, τουλάχιστον για να «ανακυκλώσει» τα χρέη – μία ενέργεια που ασφαλώς είναι ηθική και έντιμη, με την έννοια πως αυτός που αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη του είναι ανεύθυνο να συνεχίσει να δανείζεται, ενώ απαιτεί την υπογραφή ενός νέου εγκληματικού μνημονίου, καθώς επίσης το σεβασμό των προηγουμένων δεσμεύσεων.
Εάν όμως μία χώρα αδυνατεί να εξοφλήσει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της, ειδικά τις εξωτερικές, τότε χρεοκοπεί – με τη χρεοκοπία να αποτελεί ένα πιστωτικό γεγονός, το οποίο έχει σοβαρές συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, πολύ περισσότερο όμως για τους ίδιους τους Πολίτες της.
.
Επίλογος
Εμείς εδώ δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με το ποιός θα είναι υπεύθυνος για τη χρεοκοπία, εάν φυσικά επιβεβαιωθούν τα παραπάνω – αφού δεν είμαστε πολιτικοί, ενώ θα εκλεγεί μία κυβέρνηση, η οποία θεωρεί ότι μπορεί να ανταπεξέλθει με τις προκλήσεις της ελληνικής οικονομίας (διαφορετικά θα ήταν προφανώς ανεύθυνο να επιζητούν τα μεγάλα κόμματα την ψήφο των Ελλήνων).
Απλά και μόνο αποτυπώνουμε τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεση μας, επιφυλασσόμενοι φυσικά για τυχόν λάθη ή παραλείψεις μας – έχοντας την άποψη ότι, κανένα κόμμα και κανένας πολιτικός ηγέτης δεν θέλει το κακό της πατρίδας του.
Όταν κάνει κάποια λάθη δε, υπερβάλλει, «κομπάζει» ή δεν τηρεί τα «υπεσχημένα», δεν οφείλεται στις κακές του προθέσεις, αλλά στην αδυναμία του να κατανοήσει τα προβλήματα της χώρας – καθώς επίσης στην ατεκμηρίωτη πεποίθηση του ότι, έχει την ικανότητα ή/και την επάρκεια να τα καταφέρει με τις προκλήσεις που συνεπάγονται.
Ολοκληρώνοντας, παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το άρθρο μας «Η άλωση της Βραζιλίας» που γράφτηκε το Απρίλιο του 2010, πριν την εισβολή του ΔΝΤ, επειδή η Ελλάδα παρομοιάζεται και με τη Βραζιλία – παρά το ότι, τουλάχιστον από πλευράς ισχύος, δεν έχει απολύτως καμία σχέση μαζί της.
.
Το δίδαγμα της Βραζιλίας
Κατά την άποψη μας, καμία χώρα δεν μπορεί να αντισταθεί μόνη της (εκτός αλληλέγγυων διακρατικών ενώσεων, αποδεδειγμένης συνοχής και μεγέθους), στις κλιμακούμενες, συνεχείς επιθέσεις του αχόρταγου, διεθνούς κεφαλαίου – έτσι όπως αυτές «ενορχηστρώνονται», με τη βοήθεια των οικονομικών και λοιπών «εργαλείων μαζικής καταστροφής» που διαθέτει (εταιρείες αξιολόγησης, Hedge funds, ελεγκτικές επιχειρήσεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις, μυστικές υπηρεσίες, ΔΝΤ, Παγκόσμια τράπεζα, πολυεθνικοί γίγαντες, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, CDS, spreads, Wall Street κλπ).
Ενδεχομένως ούτε καν η Ευρωπαϊκή Ένωση, στη σημερινή της μη συνεκτική και μη αλληλέγγυα μορφή – πόσο μάλλον όταν σχεδόν όλα τα κράτη-μέλη της είναι ουσιαστικά υπερχρεωμένα, ενώ ταυτόχρονα οι Ευρωπαίοι Πολίτες είναι αντιμέτωποι με τον εφιάλτη μίας παγκόσμιας αναδιανομής εισοδημάτων, τεραστίων διαστάσεων.
Όπως φαίνεται λοιπόν, η μοναδική δυνατότητα επιβίωσης των κρατών που δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως υπερδυνάμεις, στις συνθήκες της σημερινής παγκοσμιοποίησης, είναι η ειρηνική συμβίωση τους – στα πλαίσια διακρατικών ενώσεων ανεξάρτητων μεταξύ τους χωρών, οι οποίες βέβαια στοχεύουν στη μεσοπρόθεσμη, πολιτική ολοκλήρωση τους.
Όμως, η απαιτούμενη «ειρηνική συμβίωση», πόσο μάλλον η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση, δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί, όσο υπάρχουν κράτη που επιδιώκουν έναν ηγεμονικό ρόλο, όπως η Γερμανία, «εμβολίζοντας» κρυφά τα θεμέλια του κοινού οικοδομήματος – με τη βοήθεια ακόμη και του σκόπιμου «διασυρμού», όλων όσων δεν υποτάσσονται στις κυριαρχικές τους βλέψεις. Επίσης όχι, όσο κάποια άλλα κράτη δεν σέβονται τις υποχρεώσεις που, καλώς ή κακώς, έχουν αναλάβει, θέτοντας σε κίνδυνο το κοινό νόμισμα.
Από την άλλη πλευρά, δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς να πληρώνουν οι Πολίτες τυχόν αδικαιολόγητα σφάλματα των ηγετών τους – πόσο μάλλον των δημόσιων ή ιδιωτικών επιχειρήσεων τους. Για παράδειγμα, είναι κατά την άποψη μας άδικο να υποχρεώνονται οι Ιρλανδοί να πληρώσουν τα λάθη των τραπεζών τους, αναλαμβάνοντας επισφάλειες της τάξης των 80 δις €.
Το ίδιο ισχύει για τους Ισλανδούς, όπως και για τους Γερμανούς, οι οποίοι ανέλαβαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρέη – κυρίως μερικών τραπεζών των επί μέρους ομοσπονδιακών κρατιδίων, οι οποίες διοικούνταν «ασύδοτα» από δημόσιους λειτουργούς (ενδεχομένως, ο διασυρμός της Ελλάδας χρησιμοποιείται για αποπροσανατολισμό των Γερμανών Πολιτών, από τις «ατασθαλίες» των δικών τους πολιτικών).
Στο παράδειγμα της Ελλάδας, η οποία οδηγήθηκε από τους «πολιτικούς» της (δημόσιες υπηρεσίες, δήμοι, νομαρχίες κλπ), σε άριστη συνεργασία με «γηγενείς» και ξένους «διαφθορείς», στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, δεν πρέπει να επιβάλλει κανείς την επιβάρυνση των Πολιτών της, μέσω της υπερβολικής φορολόγησης τους –πόσο μάλλον μέσω της «δήμευσης» ουσιαστικά της ιδιωτικής τους περιουσίας, «μακράν» από τους βασικούς κανόνες της Ελεύθερης Αγοράς (ο όρος «δήμευση» χρησιμοποιείται εδώ, επειδή μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηρισθεί η φορολόγηση εκείνης της ακίνητης περιουσίας, η οποία δεν παρέχει έσοδα, καθώς επίσης η επιβάρυνση με τεκμήρια διαβίωσης, με εισφορές ή όποια άλλη ανάλογη).
Περαιτέρω, εάν οι Ευρωπαίοι δεν επιθυμούν τη διαμονή τους σε «οχυρά» που να μοιάζουν με χρηματοκιβώτια (οι πλούσιοι πολίτες – οι πλεονασματικές χώρες), ή την αναζήτηση τροφής στα σκουπίδια (οι φτωχοί – οι ελλειμματικές χώρες), επιτρέποντας στο διεθνές κεφάλαιο και στους «συνοδοιπόρους» του να αλώσουν τα κράτη τους, οφείλουν να αντισταθούν ενεργητικά – δείχνοντας αλληλεγγύη, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που τους αναλογούν, αντιδρώντας στις «ειρηνικές διεισδύσεις», μηδενίζοντας τη διαπλοκή/διαφθορά, παράγοντας πλούτο και αλληλοβοηθούμενοι, έτσι ώστε να ξεπεράσουν σταδιακά, αλλά όλοι μαζί, τα προβλήματα τους.
Οι εμπειρίες της Βραζιλίας από το ΔΝΤ, τις οποίες περιληπτικά αναφέραμε, έχουν σκοπό να αναδείξουν το είδος της «βοήθειας» που προσφέρεται από τον «κατά συρροή δολοφόνο», όπως συχνά αποκαλείται ο «οργανισμός». Επίσης, τα αποτελέσματα της βοήθειας για τον «άμαχο πληθυσμό» – έτσι ώστε να γίνουν περισσότερο κατανοητές οι ιδιαιτερότητες της.
.
