Η ΕΚΤ
Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, η ΕΚΤ είναι πλέον υποχρεωμένη να τηρήσει τις «απειλές» της αγοράζοντας ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης – αφού διαφορετικά θα καταρρεύσουν τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, ενώ θα σπάσει η τεράστια φούσκα των ομολόγων που έχει δημιουργήσει (μείωση των αποδόσεων τους, περιορισμός των επιτοκίων ακόμη και των υπερχρεωμένων κρατών, κάτω από τα αντίστοιχα των Η.Π.Α.), όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.
.
.
Στα πλαίσια αυτά, θεωρείται πως δεν θα διαθέσει μόνο 1 τρις €, όπως υποθέτουν οι περισσότεροι, αλλά πάνω από 2 τρις € – ενώ δεν είναι απίθανο να υιοθετήσει μία λύση, ανάλογη με αυτήν που έχουμε προτείνει (ανάλυση), το πάγωμα χρεών δηλαδή, έτσι ώστε να καταπολεμηθεί ριζικά το πρόβλημα της υπερχρέωσης της Ευρωζώνης.
Θεωρητικά βέβαια η ΕΚΤ δηλώνει επίσημα πως στόχος της είναι η αντιμετώπιση των κινδύνων αποπληθωρισμού. Σύμφωνα όμως με το βρετανικό ίδρυμα οικονομικής έρευνας Capital Economics, σχεδόν το 70% της υποχώρησης των τιμών καταναλωτή, από τις αρχές του 2013, οφείλεται στην πτώση των τιμών της ενέργειας – σε έναν μη επαναλαμβανόμενο παράγοντα δηλαδή. Οφείλει λοιπόν να αφαιρεθεί η επίδραση του στις τιμές, οπότε σε ετήσια επίπεδα δεν θα μειώνονταν κατά 0,2% όπως αναφέρει η στατιστική υπηρεσία αλλά, αντίθετα, θα αυξάνονταν κατά 0,6%.
Περαιτέρω, εάν η ΕΚΤ διαθέσει πράγματι μόνο το 1 τρις € που ανακοίνωσε επίσημα τότε, σύμφωνα με την ίδια (εσωτερικές μελέτες), αλλά και τη Morgan Stanley, η επίδραση του στον πληθωρισμό της Ευρωζώνης, οπότε στο ΑΕΠ της, θα είναι μόλις 0,4%. Εάν όμως διαθέσει 2,3 τρις €, αυξάνοντας τον ισολογισμό της στα 4,5 τρις € (άρθρο), στο ύψος δηλαδή που είναι περίπου ο αντίστοιχος της Fed, τότε η επίδραση του στον πληθωρισμό θα είναι 2% – ένα ποσοστό που συμφωνεί με το στόχο που η ίδια έχει υιοθετήσει από το παρελθόν.
Οι περισσότεροι περιμένουν λοιπόν ότι η ΕΚΤ θα διαθέσει 2,3 τρις € – γεγονός που τεκμηριώνεται από τη χθεσινή έντονη άνοδο των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων, παρά το σοκ που προκάλεσε η κεντρική τράπεζα της Ελβετίας. Ενδεχομένως δε είναι η σωστή επεξήγηση της απόφασης της κεντρικής τράπεζας να αποδεσμεύσει το φράγκο από το ευρώ, παρά το ότι της κόστισε πάνω από 100 δις $ (20% του ΑΕΠ της Ελβετίας) – αφού, στην περίπτωση που η ΕΚΤ μεγέθυνε τον ισολογισμό της κατά 2,3 τρις €, δεν θα είχε τη δυνατότητα να στηρίξει την σταθερή ισοτιμία του φράγκου.
.
Η κεντρική τράπεζα της Ελβετίας (SNB)
Η SNB είναι η πρώτη μεγάλη κεντρική τράπεζα του πλανήτη, η οποία κατέρρευσε κάτω από τις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, στην προσπάθεια της να χειραγωγήσει την ισοτιμία του νομίσματος της.
Το γεγονός αυτό θα επηρεάσει σημαντικά τους επενδυτές στο μέλλον, οι οποίοι θα πάψουν κάποια στιγμή να εμπιστεύονται τις κεντρικές τράπεζες, όσον αφορά τη δυνατότητα τους να ελέγχουν πλήρως το χρηματοπιστωτικό σύστημα – με αποτέλεσμα να μην μπορούν πλέον να αποκλεισθούν ξαφνικές αντιδράσεις πανικού, πόσο μάλλον όταν οι τιμές των μετοχών στα χρηματιστήρια έχουν απομακρυνθεί υπερβολικά από τα θεμελιώδη μεγέθη των επιχειρήσεων.
Αναλυτικότερα η SNB, στην προσπάθεια της να κατευθύνει κεντρικά (κομμουνιστικά) την ισοτιμία του ελβετικού φράγκου, να καταργήσει δηλαδή τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, επενέβαινε συνεχώς στις αγορές συναλλάγματος – με αποτέλεσμα να αυξήσει τον ισολογισμό της, διαθέτοντας σήμερα συναλλαγματικά αποθέματα ύψους 525,3 δις φράγκα.
Αύξησε λοιπόν υπερβολικά τον ισολογισμό της συγκριτικά με το 2008 (γράφημα), τυπώνοντας ουσιαστικά τις ίδιες αναλογικά ποσότητες χρημάτων, όπως η Fed – ενώ, σε όρους ΑΕΠ, η εκτύπωση νέων χρημάτων εκ μέρους της Ελβετίας ήταν κατά πολύ υψηλότερη, αφού το σύνολο του ισολογισμού της SNB αντιστοιχεί με το 85% του ΑΕΠ της, όταν της Fed αντιστοιχεί στο 27% του αμερικανικού ΑΕΠ.
.
.
Επομένως, η κεντρική τράπεζα της Ελβετίας κρύβει πολύ μεγαλύτερους κινδύνους στον ισολογισμό της, συγκριτικά με τη Fed – γεγονός που θα μας απασχολήσει προφανώς και στο μέλλον, αφού η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη, έναντι ενός πανάκριβου τιμήματος (100 δις $ για την ίδια, 150 δις $ για το χρηματιστήριο, μείωση των εξαγωγών, περιορισμός των πλεονασμάτων του ισοζυγίου κοκ.), δεν είναι τόσο ακίνδυνη, όσο ίσως φαίνεται.
Το ότι επέλεξε δε να σπάσει τη φούσκα απότομα, μεταφορικά με μία καρφίτσα, αντί να την ξεφουσκώσει υπομονετικά, όπως προσπαθούν άλλες χώρες, είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικό – αφού σημαίνει πως ήταν πεπεισμένη σχετικά με το ότι, δεν είχε άλλο χρόνο στη διάθεση της.
