Η κλινική συνέντευξη
Η Γεωργία, 21 ετών, φοιτήτρια (Art Curatorship), βιώνει επεισόδια διατροφικής διαταραχής (BED), από την εφηβεία της έως και σήμερα. Τα επεισόδια εμφανίζονται περίπου 4-5 φορές την εβδομάδα – κάτι που την «κατηγοριοποιεί» στα μέτρια επίπεδα σοβαρότητας, όσον αφορά τα διαγνωστικά κριτήρια της «BED». Η συνέντευξη ήταν η εξής:
.
Πόσο χρονών ήσασταν όταν βιώσατε το πρώτο επεισόδιο υπερκατανάλωσης, όσον αφορά την τροφή σας [3];
Πήγαινα ακόμη στο σχολείο. Θα πρέπει να ήμουν περίπου 15 ετών. Κατά τη διάρκεια των εφηβικών μου χρόνων, είχα βάλει πολλά κιλά. Δεν νομίζω ότι έτρωγα περισσότερο από το συνηθισμένο, αλλά έβαζα κιλά. Όταν πήγαινα στο σχολείο, ένιωθα ότι τα παιδιά με κοιτούσαν και με θεωρούσαν παχιά.
Κάθε φορά που κοίταζα το σώμα μου, δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Δεν μπορούσα πια να κάνω φιλίες, όχι επειδή με πείραζαν, αλλά επειδή δεν αισθανόμουν αρκετά άνετη για να προσεγγίσω τους άλλους. Λίγο αργότερα άρχισαν τα επεισόδια. Όταν πήγαινα στο σπίτι, μετά το σχολείο, άνοιγα κατ ‘ευθείαν το ψυγείο και έβγαζα οτιδήποτε θα με έκανε να νιώσω καλύτερα, εάν το φάω. Έτρωγα πολύ και ποτέ τα φαγητά που θεωρούνται υγιή.
.
Τρώτε μέχρι να αισθανθείτε υπερβολικά χορτασμένη [3];
Σίγουρα. Δεν είναι βέβαια το είδος του φαγητού που συνηθίζουμε, όταν αισθανόμαστε πεινασμένοι και τρώμε, έτσι ώστε να χορτάσουμε. Συνεχίζω με το φαγητό, παρά το ότι έχει υποχωρήσει η πείνα μου.
.
.
Ακόμα και όταν το στομάχι μου αισθάνεται πραγματικά γεμάτο, εγώ συνεχίζω. Μερικές φορές αισθάνομαι το στομάχι μου να τεντώνει τόσο πολύ από το φαγητό που πονάει πραγματικά – που δεν μπορώ πλέον να αναπνεύσω, σαν να μην υπάρχει αρκετός χώρος στο θώρακα μου. Το φαγητό όμως με ηρεμεί και με ανακουφίζει από τις επιβαρύνσεις της καθημερινότητας.
.
Τρώτε μόνη σας, λόγω αμηχανίας για την ποσότητα που τρώτε [3];
Εγώ η ίδια φέρνω τον εαυτό μου σε δύσκολη θέση και σίγουρα αισθάνομαι αμηχανία, όταν τρώω μπροστά στην οικογένεια μου ή στους φίλους μου. Αν έτρωγα μπροστά στη μητέρα μου ή στην αδερφή μου, θα μου έριχναν ένα αγανακτισμένο και σοκαρισμένο βλέμμα, σαν να είχα διαπράξει κάποιο μεγάλο αμάρτημα. Το να τρώω μόνη σίγουρα με βοηθάει να αποφεύγω αυτά τα επιτιμητικά βλέμματα.
Οι φίλοι μου θα σκεφτόντουσαν για μένα πως είμαι αποκρουστική, αν με έβλεπαν να τρώω τόσο πολύ φαγητό. Αλλά δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, επειδή δεν έχω φάει ποτέ πολύ φαγητό, μπροστά στους φίλους μου. Η οικογένειά μου ήταν η πρώτη που μου δημιούργησε αυτά τα συναισθήματα. Σίγουρα ήταν αρκετό το μάθημα για μένα, έτσι ώστε να μην μοιραστώ ποτέ ξανά αυτήν την πλευρά του εαυτού μου με κανέναν, παρά μόνο με τον εαυτό μου.
Είχα ένα αγόρι, τον εμπιστεύτηκα και του είπα το πρόβλημα μου. Πήρα όλο το κουράγιο που είχα για να του το πω και εκείνος μου απάντησε πως δεν το θεωρεί άσχημο. Πίσω από την πλάτη μου όμως έλεγε στους άλλους πως το θεωρούσε πάρα πολύ άσχημο. Έτσι, βλέπετε, δεν υπάρχει πραγματικά καμία άλλη επιλογή, από το να τρώω μόνη μου. Εκτός εάν δεν θα ένοιωθα άσχημα, όταν θα με κοιτάζανε οι άλλοι με το γνωστό αγανακτισμένο τρόπο.
Δεν γίνεται όμως επειδή, εάν δεν ήμουν εγώ, εάν κάποια άλλη καθόταν απέναντί μου και την έβλεπα να τρώει τόσο πολύ φαγητό, θα την κοίταζα κι εγώ με τον ίδιο ακριβώς αγανακτισμένο τρόπο.
.
Αισθάνεστε απώθηση, καταβεβλημένη ή ένοχη μετά, αφού έχετε φάει πάρα πολύ [3];
Μερικές φορές με πιάνει ναυτία, όταν έχω φάει πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν αυτό είναι επειδή τρώω μαζεμένα τόσα διαφορετικά είδη τροφίμων, οπότε το στομάχι μου γίνεται χάλια, ή αν ο λόγος για τη ναυτία είναι το ότι, δεν μπορώ να αντέξω να ζω με τον εαυτό μου.
Αισθάνομαι απογοητευμένη από τον εαυτό μου, επειδή πάντα τα χάνω και δεν είμαι σε θέση να βάλω απλά το πιάτο στην άκρη, χωρίς να είναι άδειο. Στην αρχή αισθάνομαι ήρεμη και χαλαρή. Αλλά μετά κυριολεκτικά χτυπιέμαι. Καταλαβαίνω ότι πάλι τα έκανα θάλασσα και αρχίζω να αισθάνομαι εξωφρενικά ένοχη.
Αλλά δεν μπορώ να βάλω την ενοχή μου στην άκρη, επειδή εγώ δεν είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που πηγαίνουν στην τουαλέτα για να κάνουν εμετό, έτσι ώστε να απαλλαγούν από το φαγητό. Αυτό θα ήταν απλά υποκριτικό. Εφόσον μπορώ να φάω το φαγητό, πρέπει εξίσου καλά να μπορώ να ζω με τις συνέπειες.
.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που βιώσατε ένα τέτοιο επεισόδιο διατροφικής διαταραχής [3];
Αυτή είναι εύκολη ερώτηση. Έχω μαθήματα στις εργάσιμες ημέρες. Όταν γυρίσω σπίτι μου από το πανεπιστήμιο, συνήθως έχω ένα τέτοιο επεισόδιο. Παίρνει το βάρος της ημέρας μακριά από μένα, με ηρεμεί. Περιμένω ήδη το επόμενο επεισόδιο, το απόγευμα της Δευτέρας. Είναι σπάνιο για μένα να πάω σπίτι και να μην βιώσω ένα τέτοιο επεισόδιο.
.
Σημείωση: Υπάρχουν πολλών ειδών διατροφικές διαταραχές. Το κείμενο αναφέρεται αποκλειστικά στη διατροφική διαταραχή Binge (Binge-Eating Disorder – BED), που είναι μια εξ’ αυτών.
Βιβλιογραφία
[1] Berking, M.,, Rief, W. (2012). Klinische Psychologie und Psychotherapie für Bachelor. Band I: Grundlagen und Störungsiwssen. Springer Verlag.
[2] American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.). Washington, DC: Author.
[3] First, Michael B., Spitzer, Robert L, Gibbon Miriam, and Williams, Janet B.W.: Structured Clinical Interview for DSM-IV-TR Axis I Disorders, Research Version, Patient Edition. (SCID-I/P) New York: Biometrics Research, New York State Psychiatric Institute, November 2002.
[4] Svaldi, J., Neumann, E. (2014). Binge-Eating-Störung. Info Neurologie & Psychiatrie, 16 (2). Springer Medizin.
.
