Το τέρας του χρέους (β) – Σελίδα 2 – The Analyst
Κρίση-χρέους-Ευρωζώνης-Εξ.

Το τέρας του χρέους (β)

169 total views, 1 views today

Εάν λοιπόν ζητούταν από κάποιον να διαπραγματευθεί με τους δανειστές, το μόνο που θα μπορούσε να κάνει (γνωρίζοντας πως τα ομόλογα είναι σε αγγλικό δίκιο, το εξωτερικό χρέος σε ευρώ, μη μετατρέψιμο πλέον σε δραχμές μετά το PSI κλπ.), θα ήταν να «εκλιπαρήσει» αφενός μεν για τη διαγραφή ενός μέρους του δημοσίου χρέους, αφετέρου για ετήσια τοκοχρεολύσια που δεν θα υπερβαίνουν τα 6 δις € – τουλάχιστον έως ότου επιστρέψει η χώρα στην ανάπτυξη.

Σε καμία περίπτωση να απαιτήσει, με τη χρεοκοπία βέβαια να παραμένει πάντοτε απειλητική – ιδίως εάν δεν βρεθεί ταυτόχρονα μία λύση για το ιδιωτικό χρέος. Εκτός εάν αποδεχθεί την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, καθώς επίσης την εξαιρετικά οδυνηρή επιστροφή στη δραχμή – χρησιμοποιώντας την εκβιαστικά για να επιτύχει αυτά που θέλει, με τεράστιο ρίσκο.

.

(β)  Οι οφειλέτες δηλώνουν μαζικά αδυναμία εξόφλησης των δανείων τους (χρεοκοπία) – οπότε οι δανειστές τους είναι υποχρεωμένοι να τα αποσβέσουν από τους Ισολογισμούς τους.

Όσον αφορά ένα κράτος, η χρεοκοπία του θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα στους δανειστές του, ενώ θα έθετε σε μεγάλο κίνδυνο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα – κρίνοντας από τα αποτελέσματα της πτώχευσης της Lehman Brothers, η οποία φυσικά δεν ήταν τόσο μεγάλη, όπως μία χώρα σαν την Ελλάδα.

Όσον αφορά τις τράπεζες, η αναγκαστική μαζική απόσβεση των χρεών των οφειλετών τους, θα χρεοκοπούσε ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας – οπότε θα έπρεπε να επέμβει το κράτος για να τις διασώσει, τυπώνοντας χρήματα, αυξάνοντας τον πληθωρισμό, καθώς επίσης το δημόσιο χρέος του.

Στην περίπτωση της Ευρωζώνης, όπου είναι αδύνατη η εκτύπωση χρημάτων, εάν ένα κράτος είναι ήδη υπερχρεωμένο, όπως η Ελλάδα, τότε οι τράπεζες θα μπορούσαν να διασωθούν μόνο απ’ ευθείας από την ΕΚΤ ή από το ευρωπαϊκό ΤΧΣ – όπως ακριβώς έχει συμβεί.

.

(γ)  Η κυβέρνηση του κράτους προσπαθεί, με τη βοήθεια των διαρθρωτικών αλλαγών, να επιταχύνει την οικονομική ανάπτυξη – οπότε να αυξήσει τον παρανομαστή του κλάσματος.

Η μέθοδος, την οποία έχει επιβάλλει ήδη η Γερμανία στις χώρες του Νότου, ακούγεται μεν καλή, αλλά δεν δίνεται η απαιτούμενη σημασία στο γεγονός ότι, οι αλλαγές αυτού του είδους διαρκούν πάρα πολύ. Τα δε θετικά αποτελέσματα τους εμφανίζονται μετά από πολλά χρόνια – ενώ σε βραχυ-μεσοπρόθεσμο χρονικό διάστημα αδυνατίζει την οικονομία της χώρας, αυξάνοντας, μεταξύ άλλων, την ανεργία.

Το ΑΕΠ επομένως μειώνεται, τα χρέη παραμένουν ως έχουν ή επιδεινώνονται από τα ελλείμματα (αύξηση των δημοσίων δαπανών, μείωση των εσόδων), οπότε το κλάσμα Χρέος/ΑΕΠ χειροτερεύει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν σήμερα οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας – όπου οι δείκτες τους επιδεινώνονται συνεχώς.

.

(δ)  Επιδιώκεται η αύξηση του πληθωρισμού, με την ονομαστική άνοδο του ΑΕΠ (ονομαστική = πραγματική + πληθωρισμός).

Με μία πρώτη ματιά φαίνεται πως είναι ο λιγότερο επώδυνος τρόπος – όσον αφορά βέβαια τους οφειλέτες, χώρες ή ιδιώτες, οι οποίοι μειώνουν τα χρέη τους εις βάρος ουσιαστικά των δανειστών. Η μέθοδος αυτή λοιπόν είναι εις βάρος των δανειστών, καθώς επίσης των αποταμιευτών – αφού η αγοραστική αξία των χρημάτων τους περιορίζεται, ανάλογα με το ύψος του πληθωρισμού.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος, για τον οποίο οι δανείστριες χώρες της Ευρωζώνης, καθώς επίσης οι αποταμιευτές (οι μεγαλύτεροι είναι οι Γερμανοί), αντιδρούν απέναντι σε τέτοιες σκέψεις – αν και κάποια στιγμή θα αναγκαστούν να τις αποδεχθούν, αφού δεν υπάρχει ουσιαστικά κανένας άλλος δρόμος. Με εξαίρεση ίσως τις ευρύτερες διαγραφές χρεών ή με το πάγωμα μεγάλου μέρους τους, με τη βοήθεια της ΕΚΤ (ανάλυση).

.

Τα αποτελέσματα της κρίσης μέχρι σήμερα

Με βάση τα παραπάνω, οφείλει να αναρωτηθεί κανείς εάν η κατάσταση έχει σε κάποιο βαθμό καλυτερεύσει, έξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης – εάν δηλαδή έχει ήδη μειωθεί ένα μέρος των χρεών, μετά από τόσες προσπάθειες εκ μέρους των κρατών, των κεντρικών τραπεζών, των επιχειρήσεων, των νοικοκυριών κοκ.

Δυστυχώς η απάντηση δεν είναι μόνο αρνητική, αλλά εντελώς απογοητευτική – αφού τα χρέη όχι μόνο δεν έχουν μειωθεί αλλά, αντίθετα, έχουν αυξηθεί. Στο σημείο αυτό οφείλει να τονίσει κανείς πως εκείνες οι αντιπολιτευόμενες πολιτικές παρατάξεις, οι οποίες κατακρίνουν τις κυβερνήσεις (λέγοντας πως εγκληματούν αφού αυξάνονται τα δημόσια χρέη, παρά τις θυσίες των Πολιτών), δημαγωγούν ασύστολα – αφού πρόκειται για κάτι που συμβαίνει σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη.

Σύμφωνα με τη μελέτη του ινστιτούτου της Γενεύης, αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι η μεταφορά του χρέους των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών στο κράτος – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.

 .

Ευρωζώνη – συνολικό χρέος επιλεγμένων χωρών της ένωσης (χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ).

 .

Παραδόξως δε, μόνο στη Γερμανία μειώνεται το δημόσιο χρέος, παρά το ότι είναι η μοναδική που δεν το έχει ανάγκη – κάτι που φυσικά τεκμηριώνει τη θέση μας, σύμφωνα με την οποία η χώρα αυτή τρέφεται κυριολεκτικά από την κρίση, από τις σάρκες των εταίρων της δηλαδή.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.