Εν τούτοις, εάν σημειώσουμε την τεράστια πτώση του ΑΕΠ της πατρίδας μας μετά το 2008, οφειλόμενη αφενός μεν στην κρίση, αφετέρου στην εγκληματική πολιτική που της επιβλήθηκε σκόπιμα από την Τρόικα, θα αντιληφθούμε πως η αύξηση του ιδιωτικού χρέους, μετά το 2008, είναι πλασματική.
Ειδικότερα, με το ονομαστικό ΑΕΠ της Ελλάδας το 2008 στα 233,2 δις € (πηγή), το ιδιωτικό της χρέος ήταν 275,4 δις € – ενώ με το ονομαστικό της ΑΕΠ το 2012 στα 195 δις €, το ιδιωτικό χρέος της ήταν στα 251,7 δις €. Επομένως, το ελληνικό ιδιωτικό χρέος ήταν το 2012 κατά 23,7 δις € χαμηλότερο, ενώ στις περισσότερες άλλες χώρες ήταν υψηλότερο τόσο στα παραπάνω ποσοστιαία μεγέθη, όσο και σε απόλυτα – αφού είτε δεν είχαν ανάλογα μεγάλη πτώση του ΑΕΠ τους, είτε παρουσίασαν ανάπτυξη.
Προφανώς από τον Πίνακα Ι εξάγονται πολλά άλλα συμπεράσματα, μεταξύ των οποίων το ότι, η αύξηση του ιδιωτικού χρέους των «ελλειμματικών χωρών» της Ευρωζώνης, επίσης του δημοσίου, οφείλεται στους δύο ακριβώς λόγους που προαναφέραμε: στις αχόρταγες πλεονασματικές χώρες (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.), καθώς επίσης στα επιτόκια δανεισμού.
Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, η λύση της υπερχρέωσης της Ευρωζώνης είναι είτε η τραπεζική, δημοσιονομική και πολιτική της ένωση, όπου τα πλεονάσματα ορισμένων χωρών θα συμψηφίζονται με τα ελλείμματα των άλλων (όπως συμβαίνει εντός της ομοσπονδιακής Γερμανίας), είτε το πάγωμα των χρεών που υπερβαίνουν το 80% του ΑΕΠ (ανάλυση), είτε η απομόνωση της Γερμανίας εάν είναι η μοναδική χώρα που αντιτίθεται στην πραγματική ένωση, είτε η διαγραφή χρεών με την ταυτόχρονη επιστροφή στην αφετηρία (ανάλυση), είτε κάποια άλλη που δεν έχουμε ακόμη αναλύσει.
.
Επίλογος
Φαίνεται πως έχει έλθει εκείνη η εποχή, όπου πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τη «στασιμότητα» – αποδεχόμενοι πως είναι αδύνατη, ασύμφορη ή ακόμη και καταστροφική από πολλές πλευρές (περιβάλλον, φυσικοί πόροι κοκ.), η περαιτέρω ανάπτυξη.
Δυστυχώς όμως, ο καπιταλισμός, έτσι όπως έχει λειτουργήσει μέχρι σήμερα, μοιάζει με ένα αεροπλάνο που μπορεί να κρατηθεί τότε μόνο στον αέρα, όταν κερδίζει συνεχώς ύψος – ενώ, όταν σταματάει να ανεβαίνει, συνήθως γκρεμίζεται και διασώζεται την τελευταία στιγμή. Επανέρχεται δε σε ανοδική πορεία, αλλά με περισσότερες κάθε φορά βλάβες
Το εγχείρημα, η επιδιόρθωση των βλαβών του αεροπλάνου μεταφορικά, είναι όλο και πιο δύσκολη – ενώ το εκάστοτε «γκρέμισμα» όλο και πιο μεγάλο.
Εάν λοιπόν δεν καταφέρουμε να διατηρήσουμε το αεροπλάνο σε σταθερή, οριζόντια πορεία, εάν δεν επιδιώξουμε και δεν μάθουμε δηλαδή να ζούμε με αυτά που ήδη έχουμε, προσέχοντας να μην ξεπεράσουμε τα όρια της «φυσικής ανακύκλωσης» τους, τότε θα οδηγηθούμε σε πολύ μεγάλες περιπέτειες – σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή.
Όσον αφορά ειδικά την Ελλάδα, ασφαλώς βιώνει αυτήν την εποχή τα χειρότερα δεινά στην ιστορία της – κάτι που δεν αιτιολογείται σε καμία περίπτωση από τα πραγματικά της μεγέθη, ειδικά επειδή η ιδιωτική και δημόσια περιουσία της είναι κατά πολύ μεγαλύτερη, από τα συνολικά χρέη της (προβλήματα ρευστότητας και όχι φερεγγυότητας),
Εν τούτοις, οι υπερβολικοί φόροι* που έχουν επιβληθεί στους Πολίτες της, το μισθολογικό έγκλημα, η καταδίκη των ασφαλιστικών της ταμείων, η ανεργία, η χρεοκοπία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η κατάρρευση του παραγωγικού της ιστού, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας κοκ., παράλληλα με την πλήρη ανυπαρξία σχεδίου ανάπτυξης της οικονομίας της, έχουν ήδη ανατρέψει την εικόνα – η οποία θα πρέπει να αποκατασταθεί άμεσα, εάν δεν θέλει να μεταβληθεί οριστικά σε ένα λεηλατημένο προτεκτοράτο της Τρόικας.
.
(*) Σημείωση: Μέσω των υπερβολικών φόρων, καθώς επίσης της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, σε εξευτελιστικές τιμές, επιδιώκεται ουσιαστικά η μεταφορά τις ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας στους δανειστές, για να μειωθεί το δημόσιο χρέος.
Για παράδειγμα, εάν μέσω των κατασχέσεων ακινήτων και των πλειστηριασμών περιορισθεί η ιδιοκατοίκηση σε επίπεδα Γερμανίας (στο 45% από περίπου 80% σήμερα) τότε, με δεδομένη την αξία της υποτιμημένης σήμερα ακίνητης περιουσίας εντός σχεδίου σε πάνω από 500 δις €, όπως ανάφεραν πρόσφατα τα ΜΜΕ, ο περιορισμός της στο 45% θα απέφερε πάνω από 175 δις €.
Επομένως, θα μειωνόταν το χρέος αντίστοιχα (στα 155 δις €). Φυσικά εις βάρος των Ελλήνων, οι οποίοι δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να κατηγορηθούν για χρηματοπιστωτικά όργια και σπατάλη, έχοντας επενδύσει τα χρήματα τους σε ακίνητα ή με βάση τον Πίνακα Ι.
.
- Διαβάστε το πρώτο μέρος της ανάλυσης: «Το χρηματοπιστωτικό όργιο (α)«
.
.
