Το χρηματοπιστωτικό όργιο (α) – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Το χρηματοπιστωτικό όργιο (α)

Η ουσία των προειδοποιήσεων της BIS

Μία απάντηση στις προειδοποιήσεις, καθώς επίσης στις συστάσεις της BIS δόθηκε από την καινούργια διοικητή της Fed, από την κυρία Yellen – η οποία ισχυρίσθηκε πως δεν ανήκει στις υποχρεώσεις της κεντρικής τράπεζας ο περιορισμός του ρίσκου στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Μεταφορικά λοιπόν η απάντηση της ήταν η εξής: “Ας αφήσουμε το πάρτι να εξελίσσεται και βλέπουμε μετά τι θα κάνουμε”. 

Με τις απόψεις εδώ να διίστανται σοβαρά, αναρωτιέται κανείς εύλογα ποιός έχει δίκιο – ειδικά επειδή η πλειοψηφία των ανθρώπων με χαμηλά εισοδήματα, θεωρούν πως το τύπωμα νέων χρημάτων είναι θετικό για τους ίδιους. Η πεποίθηση τους αυτή οφείλεται στο ότι, δεν κατανοούν πως κερδισμένοι είναι αυτοί που τα εισπράττουν πρώτοι, οι ισχυρές τράπεζες και οι πάμπλουτοι επενδυτές δηλαδή, ενώ οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι ίδιοι – οι τελευταίοι, όσον αφορά το μοίρασμα των νέων χρημάτων  (ανάλυση).

Πολλοί δε «υπέρμαχοι» της νομισματικής επέκτασης, σύμφωνα με τους οποίους δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος υπερπληθωρισμού και κατάρρευσης του συστήματος, υποδεικνύουν πως η BIS, η οποία διαπίστωσε μία τεράστια αύξηση των χρεών μετά το 2007 (30 τρις $ μέσα σε έξι μόλις έτη), προειδοποιεί διαρκώς για ένα επερχόμενο κραχ, χωρίς όμως να έχει ακολουθήσει μέχρι σήμερα.

Ουσιαστικά λοιπόν φαίνεται πως η κατάσταση μοιάζει με εκείνη του νεαρού, ο οποίος προειδοποιούσε συνεχώς για τον κίνδυνο να επιτεθεί λύκος, χωρίς να συμβαίνει τίποτα – οπότε, όταν πράγματι ο λύκος εμφανίσθηκε και φώναξε ξανά, κανείς δεν τον πίστεψε. Ο μεγάλος χαμένος βέβαια δεν ήταν αυτός που φώναζε, αλλά αυτοί που δεν τον πίστεψαν – επειδή δεν έλαβαν τα μέτρα τους.

Εν τούτοις, η BIS, σύμφωνα με ορισμένες απόψεις, δεν προειδοποιεί για τον κίνδυνο εμφάνισης υπερπληθωρισμού, με την κλασική του έννοια – αλλά για την ανεύθυνη συμπεριφορά των κεντρικών τραπεζών, όσον αφορά το χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς επίσης τους οικονομικούς κύκλους. Με κριτήριο δε την BIS, πρόκειται για ένα πολύ πιο επικίνδυνο θηρίο, με το οποίο δεν θα έπρεπε να παίζει κανείς μαζί του.

Αναλυτικότερα, οι οικονομικοί κύκλοι αναφέρονται στις ανοδικές και καθοδικές κινήσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος – με το φυσιολογικό «επιχειρηματικό κύκλο» να διαρκεί τυπικά από πέντε έως επτά έτη, ενώ με τον «χρηματοοικονομικό» κύκλο να διαρκεί από 15 έως 20 έτη. Ο χρηματοοικονομικός κύκλος ορίζεται κυρίως από τον όγκο των ανεξόφλητων πιστώσεων σε μία οικονομία, καθώς επίσης από τις κινήσεις των τιμών στις αγορές περιουσιακών στοιχείων (ακίνητα και μετοχές).

Εδώ ακριβώς επικεντρώνεται η κριτική της BIS προς τη Fed, σύμφωνα με την οποία η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α., με αφετηρία τη δεκαετία του 1980 (άνοδος του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το φιλελευθερισμό), υπερθερμαίνει συνεχώς τον «χρηματοοικονομικό κύκλο» – αφού κάθε στασιμότητα της ανάπτυξης, καθώς επίσης των χρηματοπιστωτικών αγορών, καταπολεμούταν αμέσως με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων (σήμερα επί πλέον με νέα χρήματα, αφού τα επιτόκια δεν αρκούν – επειδή ο ασθενής είναι πια σε κώμα).

Αφού επανερχόταν δε η ανάπτυξη, η Fed αύξανε μεν τα επιτόκια, αλλά πάρα πολύ αργά – με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη «ασύμμετρη νομισματική πολιτική» της, η οποία διατηρούσε τα βασικά επιτόκια χαμηλά για πολύ μεγάλες περιόδους, να ενθαρρύνει τους πάντες (δημόσιο, επιχειρήσεις και νοικοκυριά) να χρεώνονται όλο και περισσότερο, οπότε να οδηγηθεί η Δύση στην παγίδα της υπερχρέωσης.

Αν και η αιτία της συμπεριφοράς της Fed είναι γνωστή (ανάλυση), η BIS έχει με απλά λόγια την άποψη ότι, η οικονομική ανάπτυξη τόσο των Η.Π.Α., όσο και πολλών άλλων βιομηχανικών χωρών, στηρίχθηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια όλο και περισσότερο στα χρέη – γεγονός που τεκμηριώνεται από το γράφημα που ακολουθεί (ενώ θα ήταν κατά πολύ προτιμότερη, τουλάχιστον για την πλειοψηφία των ανθρώπων, η στασιμότητα που αναφέραμε στην αρχή του κειμένου).

 .

ΗΠΑ – χρέος προς ΑΕΠ.

ΗΠΑ – χρέος προς ΑΕΠ. Με ανοιχτό γαλάζιο των νοικοκυριών, με σκούρο μπλε των επιχειρήσεων, με κίτρινο των τραπεζών, με ροζ των ημι-δημόσιων τραπεζών και με πράσινο του δημοσίου

 .

Στο παραπάνω γράφημα φαίνεται το ύψος του αμερικανικού χρέους, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ – με ανοιχτό γαλάζιο των νοικοκυριών, με σκούρο μπλε των επιχειρήσεων, με κίτρινο των τραπεζών, με ροζ των ημι-δημόσιων τραπεζών (κυρίως  των στεγαστικών Fannie Mae και Freddie Mac), καθώς επίσης με πράσινο του δημοσίου (το ύψος του χρέους του κάθε τομέα ευρίσκεται από το πάχος της κάθε επισκιασμένης περιοχής – ενώ κάθε φορά προστίθεται προς τα επάνω, για να προκύψει το συνολικό).

Όπως φαίνεται από το γράφημα, το συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) κυμαινόταν για περίπου 100 χρόνια στο 150% του ΑΕΠ – με εξαίρεση την εποχή μετά τη Μεγάλη Ύφεση (1931), όπου εκτοξεύθηκε στο 300%. Η μεγαλύτερη αύξηση του όμως διαπιστώθηκε μετά το 1980 – με το ιστορικό ζενίθ του το 2007, όπου το συνολικό χρέος αναρριχήθηκε στο τρομακτικό επίπεδο του 350% του ΑΕΠ.

Φαίνεται επίσης πως η αύξηση των χρεών ήταν κυρίως στον ιδιωτικό τομέα – μεταξύ άλλων επειδή, μέσω της υιοθέτησης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, το κράτος πούλησε τα πάντα στους ιδιώτες, με αποτέλεσμα να περιορισθούν μεν τα δικά του χρέη, αλλά να αυξηθούν τα ιδιωτικά (κάτι που ευτυχώς δεν συνέβη ακόμη στην Ελλάδα, αν και ο μηχανισμός έχει τεθεί σε λειτουργία).

.

Επίλογος

Συμπερασματικά λοιπόν, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως στις Η.Π.Α., μετά το 1980, είχαμε τη μεγαλύτερη αύξηση των χρεών όλων των εποχών – κάτι που συνέβη επίσης στη Μ. Βρετανία, στην Ισπανία και στην Ιρλανδία.

Σε κάθε περίπτωση φαίνεται καθαρά από τη μελέτη και από τα συμπεράσματα της BIS, πως το να κατηγορείται η Ελλάδα για «χρηματοπιστωτικά όργια», να εξευτελίζεται διεθνώς, να οδηγείται σκόπιμα στη χρεοκοπία και να εμφανίζεται ως «σωτήρας εξ ουρανού» ο ληστρικός οργανισμός της υπερχρεωμένης υπερδύναμης και της Γερμανίας (Τρόικα), για να κλέψει όλα της τα περιουσιακά στοιχεία, είναι εντελώς απαράδεκτο – ένα τεράστιο ψέμα, το οποίο όμως έχει δυστυχώς παραπλανήσει τους Έλληνες, μετατρέποντας τους σε θύματα, για να κρυφτούν τα τεράστια προβλήματα όλων των άλλων.

Ολοκληρώνοντας, η BIS σκιαγραφεί με λεπτομέρεια την πορεία του επιχειρηματικού και χρηματοοικονομικού κύκλου στις Η.Π.Α., μετά το 1970 – σε ένα γράφημα, από το οποίο διαπιστώνεται η ορθότητα των απόψεων της και στο οποίο θα αναφερθούμε στο δεύτερο μέρος της ανάλυσης μας.

.

.

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!