Τα πολιτικά κίνητρα «εκτοπίζουν» την οικονομική λογική (πρώτο συστατικό)
Όπως συνέβη στην περίπτωση της Ευρωζώνης, στην οποία η οικονομική λογική τέθηκε στην άκρη, επειδή υπερίσχυσαν οι «ευσεβείς πολιτικοί πόθοι», με τα γνωστά αποτελέσματα, έτσι συμβαίνει και στη Σκωτία – παρά το ότι είναι γνωστό πως εάν δεν ενωθεί πολιτικά η Ευρώπη, δεν υπάρχει μέλλον.
.
Πλήρης έλλειψη μίας προσαρμοσμένης οικονομικής πολιτικής (δεύτερο, τρίτο και τέταρτο συστατικό)
Μία απλή οικονομική κρίση, σε φυσιολογικές εποχές, μπορεί να καταπολεμηθεί σε κάποιο βαθμό με τη μείωση των βασικών επιτοκίων – σε καμία περίπτωση σε εποχές που ο κίνδυνος γενικού χάους (κραχ), είναι κάτι παραπάνω από πιθανός.
Εν τούτοις, όταν το βασικό αυτό επιτόκιο είναι το ίδιο σε χώρες με διαφορετικές δομικές ή αναπτυξιακές προϋποθέσεις, όπως συμβαίνει στην Ευρωζώνη, τότε η διατήρηση του ίδιου επιτοκίου για όλες είναι καταστροφική. Το γεγονός αυτό τεκμηριώθηκε πριν από την κρίση, όπου τα βασικά επιτόκια για εκείνες τις χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες αναπτύσσονταν μέσω της δημιουργίας χρεών, ήταν υπερβολικά χαμηλά – με αποτέλεσμα να υπερχρεωθούν.
Με δεδομένο δε το ότι, η Ευρωζώνη δεν ήταν και δεν είναι ένας άριστος νομισματικός χώρος, αφού δεν ισχύει καμία από τις τρεις προϋποθέσεις του (συστατικό δηλητήριο δ), οδηγήθηκε ουσιαστικά στο σημερινό χάος.
Όσον αφορά όμως τη Βρετανία και τη Σκωτία, υφίσταται ένας άριστος νομισματικός χώρος – οπότε, από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, δεν υπάρχει πρόβλημα, εάν οι δύο χώρες έχουν το ίδιο νόμισμα.
Από την άλλη πλευρά όμως, εάν η Σκωτία ανεξαρτητοποιηθεί, δεν θα υπάρχει ένας δημοσιονομικός μηχανισμός εξισορρόπησης, για τις περιπτώσεις χρηματοπιστωτικών κρίσεων ή αναπτυξιακών υπερβολών – αφού όλες οι υποχρεώσεις και των δύο χωρών θα είναι εκφρασμένες σε ένα ξένο νόμισμα (στη στερλίνα που τότε, όπως και το ευρώ, δεν θα ανήκει σε καμία χώρα), το οποίο, σε περίπτωση ανάγκης, καμία από τις δύο δεν θα μπορούσε να «τυπώσει».
Σε μία τέτοια περίπτωση, ο κίνδυνος χρεοκοπίας είναι πολύ μεγαλύτερος, συγκριτικά με εκείνες τις χώρες που έχουν μία ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα – η οποία μπορεί να τυπώνει χρήματα, «πληθωρίζοντας» το δημόσιο χρέος.
Οι εκροές δε κεφαλαίων, οι οποίες συμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις, θα υποχρέωναν τη Σκωτία να υιοθετήσει μία πολιτική λιτότητας – με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο η οικονομική της κατάσταση. Αυτό διαπιστώνεται άλλωστε σήμερα στην ευρωπαϊκή περιφέρεια – επίσης, σε εκείνες τις αναπτυσσόμενες οικονομίες. στις οποίες το χρέος σε ξένο συνάλλαγμα (δολάρια) είναι αυτό που τελικά τις οδηγεί στη χρεοκοπία.
.
Οι κίνδυνοι του τραπεζικού συστήματος και η ανάγκη ενός δανειστή εσχάτης ανάγκης (πέμπτο και έκτο συστατικό)
Τα επόμενα δύο γραφήματα (πηγή: Credit Suisse), δείχνουν το θεμελιώδες πρόβλημα της Σκωτίας – το οποίο έχουμε συναντήσει και σε άλλες χώρες (Ιρλανδία, Κύπρος, Ισλανδία κλπ.), οι οποίες είτε διασώθηκαν την τελευταία στιγμή, παραμένοντας όμως σοβαρά ασθενείς, είτε χρεοκόπησαν.
.
.
Το παραπάνω γράφημα δείχνει τη σχέση των τραπεζικών παγίων περιουσιακών στοιχείων, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ της Σκωτίας, συγκριτικά με άλλες χώρες, οι οποίες χαρακτηρίζονται επίσης από έναν υπερδιογκωμένο τραπεζικό τομέα – ο οποίος οδήγησε ορισμένες σε μεγάλες χρηματοπιστωτικές κρίσεις (Ισπανία, Ιρλανδία, Ισλανδία).
Όπως φαίνεται, ο τραπεζικός τομέας της Σκωτίας είναι ο πλέον εκτεθειμένος όλων – αφού τα πάγια του υπερβαίνουν το 1200% του ΑΕΠ της χώρας (πάνω από δώδεκα χρόνια το εθνικό εισόδημα). Εάν δε συμπληρώσουμε τις εγγυήσεις που έχει αναλάβει η Σκωτία, όσον αφορά τον τραπεζικό της τομέα, ξανά ως ποσοστό επί του ΑΕΠ της (γράφημα που ακολουθεί), θα διαπιστώσουμε το τεράστιο μέγεθος των προβλημάτων της.
.
.
Οι εγγυήσεις αυτές είναι υψηλότερες από τις αντίστοιχες της Βρετανίας (πρώτη στήλη), καθώς επίσης από αυτές της Βρετανίας χωρίς τη Σκωτία (τελευταία στήλη) – ενώ υπερβαίνουν το ετήσιο ΑΕΠ της.
