Από την άλλη πλευρά το «αντίπαλο δέος», η Ρωσία, έχει κάτι παραπάνω από υγιή οικονομικά μεγέθη – αφού το δημόσιο χρέος της είναι χαμηλό (γράφημα), έχει σημαντικά εμπορικά πλεονάσματα, καθώς επίσης μηδενικά ελλείμματα στον προϋπολογισμό της.
.
Ρωσία – η εξέλιξη του δημόσιου χρέους της χώρας (ως ποσοστό επί του ΑΕΠ).
.
Το ίδιο ισχύει και για τους βασικούς συμμάχους της Ρωσίας – ορισμένες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, πάμπλουτες σε υπόγειο πλούτο, το Ιράν και την Κίνα.
Επομένως, δεν είναι καθόλου δύσκολο να συμπεράνουμε ποια από τις δύο δυνάμεις ή συμμαχικές παρατάξεις, έχει «έννομο συμφέρον» από την πρόκληση ενός πολέμου – ο οποίος όμως, εάν θα ήταν στρατιωτικός, δεν θα είχε καμία σχέση με το παρελθόν, λόγω των υφισταμένων καταστροφικών όπλων.
Ακριβώς για το λόγο αυτό έχει επιλεχθεί η οικονομική σύρραξη (κυρώσεις κοκ.) – η οποία βεβαία, κατά πολλούς, αποτελεί τον προθάλαμο της «συμβατικής».
.
Το αμερικανικό συμβούλιο διεθνών σχέσεων
Οι παραπάνω υποθέσεις μας επιβεβαιώνονται παραδόξως από το έγκριτο «Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων» των Η.Π.Α. (Council on Foreign Relations) – το οποίο θεωρεί, με άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs, ως κύριο ένοχο για την κλιμάκωση των αντιπαραθέσεων στο πεδίο μάχης της δύστυχης Ουκρανίας, τη Δύση (πηγή).
Όπως αναφέρει, η περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, η επέκταση της Ε.Ε., καθώς επίσης η, χρηματοδοτούμενη από τη Δύση, πραξικοπηματική πτώση της κυβέρνησης του Κιέβου, προκάλεσαν την κρίση – οπότε η συνεχής ενοχοποίηση του Ρώσου προέδρου είναι εσφαλμένη. Υπαίτιοι λοιπόν για τη σημερινή κατάσταση είναι κυρίως οι Η.Π.Α. και η Ε.Ε. – ενώ γράφει, σε ελεύθερη μετάφραση, μεταξύ άλλων τα εξής:
.
“Η παράνομη πτώση του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Ουκρανίας, η οποία πολύ σωστά αποκαλέστηκε «πραξικόπημα», ήταν για τον Putin η σταγόνα, με την οποία ξεχείλισε το βαρέλι. Αντέδρασε προσαρτώντας την Κριμαία, επειδή φοβήθηκε πως το ΝΑΤΟ σχεδίαζε να κατασκευάσει μία ναυτική πολεμική βάση στη χερσόνησο – ενώ παράλληλα προσπαθούσε να αποσταθεροποιήσει την Ουκρανία, με στόχο την είσοδο της στη Δύση.
Οι Η.Π.Α., πριν από όλους οι νεο-συντηρητικοί, έχουν επενδύσει, σύμφωνα με δηλώσεις τους, περί τα 5 δις $ σε μη κυβερνητικές οργανώσεις σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, με στόχο την ενίσχυση πολιτικών προσώπων φιλικά διακείμενων στη Δύση…Έτσι δημιουργήθηκε μία πυριτιδαποθήκη, όπου έλειπε μόνο η σπίθα που θα προκαλούσε την έκρηξη. Η σπίθα αυτή τοποθετήθηκε το Φεβρουάριο του 2014 – μετά από την πραξικοπηματική πτώση της κυβέρνησης, με τη βοήθεια των δυτικών ΜΚΟ.
Ο σημερινός πρωθυπουργός της Ουκρανίας, ο οποίος υπέβαλλε αίτηση για την υπαγωγή της χώρας στο ΝΑΤΟ, στάλθηκε από τις Η.Π.Α. – ενώ, ως πρώην τραπεζίτης, θα ήταν ο ιδανικός μελλοντικός διευθυντής του ΔΝΤ. Το ταμείο άλλωστε ασκεί τεράστιες πιέσεις στην ήδη χρεοκοπημένη Ουκρανία, η οποία είναι εξαρτημένη από τα χρήματα του – απαιτώντας, μεταξύ άλλων, τη στρατιωτική επικράτηση της στην ανατολική περιοχή, όπου διαμένουν φιλικά προσκείμενοι προς τη Ρωσία, ουκρανοί Πολίτες. Διαφορετικά, εάν δεν το προσπαθήσει, καθώς επίσης εάν δεν το πετύχει, δεν θα λάβει νέα χρήματα από το ΔΝΤ (πηγή).
Φαντασθείτε τι θα συνέβαινε, εάν η Κίνα υπέγραφε μία στρατιωτική συμφωνία συνεργασίας με τον Καναδά και το Μεξικό“.
.
Υπενθυμίζουμε εδώ πως το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων (CFR), μαζί με το Ινστιτούτο Brooking, το ίδρυμα Carnegie, καθώς επίσης το Chatham House, με το οποίο το CFR είναι στενά συνδεδεμένο, ανήκουν στα τέσσερις μεγαλύτερες «δεξαμενές σκέψης» παγκοσμίως – με έδρα τη Νέα Υόρκη, καθώς επίσης με γραφεία στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο και στο Τόκυο.
Μέλη του είναι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, επενδυτικές τράπεζες, καθώς επίσης υψηλά ιστάμενα πρόσωπα από την πολιτική, την οικονομία, την επιστήμη και τα ΜΜΕ – μεταξύ των οποίων η διοικητής της Fed, ο υπουργός οικονομικών των Η.Π.Α., ο υπουργός εξωτερικών, στρατηγοί του ΝΑΤΟ, όπως και οι διευθυντές των τραπεζών Goldman Sachs, JP Morgan Chase, Citigroup και Blackrock.
Περαιτέρω, το ΝΑΤΟ συνεχίζει να σχεδιάζει μία πιθανή αντιπαράθεση με τη Ρωσία (πηγή) – τοποθετώντας διοικητικές μονάδες (στρατηγεία) σε περισσότερα μέρη της Α. Ευρώπης, κυρίως στην Πολωνία, στη Λιθουανία, στην Εσθονία, καθώς επίσης στη Λετονία. Ένα ανάλογο στρατηγικό σχέδιο συμφωνήθηκε κατά τη συνάντηση της στρατιωτικής συμμαχίας το Σεπτέμβριο, στην Ουαλία (πηγή).
Ολοκληρώνοντας, ο συγγραφέας του άρθρου (Mearsheimer) του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (CFR) θεωρεί πως αυτές οι ενέργειες θα οδηγήσουν σε μία περαιτέρω κλιμάκωση – λέγοντας χαρακτηριστικά τα εξής:
.
“Οι Η.Π.Α., καθώς επίσης οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους, ευρίσκονται πριν από μία σημαντική απόφαση, στο θέμα της Ουκρανίας. Μπορούν να ακολουθήσουν τη σημερινή πολιτική τους, η οποία θα επιδείνωνε την εχθρότητα με τη Ρωσία, με αποτέλεσμα την ερήμωση, την ολοκληρωτική καταστροφή δηλαδή της Ουκρανίας – ένα σενάριο, στο οποίο θα έχαναν όλοι.
Μπορούν επίσης να «αλλάξουν ταχύτητα», εργαζόμενοι για τη δημιουργία μίας ευημερούσας αλλά ουδέτερης Ουκρανίας – μίας χώρας που δεν θα θεωρείται απειλητική από τη Ρωσία, επιτρέποντας στη Δύση να «επιδιορθώσει» τις σχέσεις της μαζί της. Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν κερδισμένες όλες οι πλευρές“.
.
