Εν τούτοις, οι Γερμανοί Πολίτες άρχισαν να αντιδρούν – γεγονός που φάνηκε από το δημοψήφισμα που απαίτησαν και πραγματοποίησαν στο Αμβούργο πέρυσι, με το οποίο επέβαλλαν την εθνικοποίηση του ιδιωτικοποιημένου ενεργειακού δικτύου της πόλης (της αντίστοιχης ΔΕΗ δηλαδή), στο οποίο ο δήμος συμμετείχε μόλις με 25,1%.
Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως, κατά τους οργανωτές του δημοψηφίσματος (W. Hansen), η ιδιωτική εταιρεία ενέργειας (Vattenfall), διέθεσε το ποσόν των 20 εκ. €, σε μία καμπάνια εναντίον της εθνικοποίησης του ηλεκτρικού δικτύου – αμείβοντας πλουσιοπάροχα τα δικά της «κατοικίδια του συστήματος», τα οποία εξυμνούσαν στις τηλεοράσεις και αλλού τα πλεονεκτήματα της ιδιωτικοποίησης.
Φυσικά τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας, το συντηρητικό (CDU) και το σοσιαλιστικό (SPD), καθώς επίσης η πολιτική ηγεσία της πόλης, τάχθηκαν εναντίον του δημοψηφίσματος – επίσης εναντίον της εθνικοποίησης του δικτύου ηλεκτρισμού, το οποίο θα κόστιζε στο Αμβούργο το ποσόν των 2 δις € για την επαναγορά του.
Στο σημείο αυτό συμπεραίνει κανείς εύλογα ότι, δεν είναι δυνατόν να κοστίζει το υπόλοιπο ποσοστό της επιχείρησης ηλεκτρισμού μίας μόνο πόλης το ποσόν των 2 δις € και η ΔΕΗ ολόκληρης της Ελλάδας λιγότερο από το πενταπλάσιο
Ακόμη και με κριτήριο τα πληθυσμιακά μεγέθη, η συνολική αξία της ΔΕΗ θα έπρεπε να υπερβαίνει τα 10 δις € – εκτός του ότι η ΔΕΗ διαθέτει αρκετά άλλα πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία, καθώς επίσης πολύ πιο συμφέρουσες «πηγές» πρώτων υλών (υδροηλεκτρικά, λιγνίτη κλπ.).
Επομένως, το ποσόν των 500 εκ. € που διέρρευσε ήταν «εκ του πονηρού» – όπως επίσης ο «σκοτεινός ίσως ρόλος» αυτού που το έδωσε στη δημοσιότητα, εξυπηρετώντας συγκεκριμένες ανάγκες.
.
Τα αποτελέσματα των ιδιωτικοποιήσεων για τους εργαζομένους και τις τιμές
Παρά το ότι εμφανίζονται πολλοί «ειδικοί», «εμπλουτισμένοι» με το κύρος της αυθεντίας από το σύστημα, οι οποίοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι, οι αποκρατικοποιήσεις είναι δήθεν συνδεδεμένες με επενδύσεις, οπότε δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας, η πραγματικότητα στο παράδειγμα της Γερμανίας είναι εντελώς διαφορετική.
Στον πίνακα που ακολουθεί, φαίνονται οι θέσεις εργασίας που χάθηκαν, λόγω των ιδιωτικοποιήσεων, καθώς επίσης οι αυξήσεις των τιμών διαχρονικά. Η «απελευθέρωση» δε των κοινωφελών επιχειρήσεων δημιουργεί διαφοροποιημένες αγορές εργασίας, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, καθώς επίσης με έντονο μισθολογικό ανταγωνισμό – ο οποίος προκαλεί την πτώση (τη μη αύξηση ανάλογα με την παραγωγικότητα) των αμοιβών των εργαζομένων.
.
| Κλάδος |
Χαμένες θέσεις εργασίας |
Αυξήσεις κόστους |
| Ενέργεια και ύδρευση (1991-2005) |
-127.000 |
+78 (Ηλεκτρικό) |
| Τηλεπικοινωνίες (1994 – 2007) |
-63.400 |
+29 |
| Ταχυδρομικές υπηρεσίες (1989 – 1998) |
-139.480 |
+37 – +48 |
| Σιδηρόδρομοι (1990 – 2007) |
-274.390 |
+74 |
| Νοσοκομεία (1991 – 2006) |
-47.796 |
|
| Σκουπίδια |
+51 |
|
| Σύνολο |
652.066 |
|
.
Για τους παραπάνω κυρίως λόγους, αρκετές κοινότητες και πόλεις της Γερμανίας προσπαθούν να εθνικοποιήσουν ξανά τις κοινωφελείς τους επιχειρήσεις – κάτι που συμβαίνει επίσης σε πολλές άλλες χώρες, όπως στη Βρετανία (με στόχο τους σιδηροδρόμους, η ποιότητα των υπηρεσιών των οποίων έφτασε στο ναδίρ, ενώ οι τιμές των εισιτήριων στο ζενίθ).
.
Οι τιμές ρεύματος στην Ευρώπη
Οι οπαδοί των ιδιωτικοποιήσεων ισχυρίζονται πως οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα είναι υψηλές, λόγω του ότι η ΔΕΗ είναι κρατική – οπότε λειτουργεί με μεγάλο κόστος, επιβαρύνοντας ανάλογα τους καταναλωτές.
Τι συμβαίνει όμως σε εκείνες τις χώρες της ΕΕ, στις οποίες θα έπρεπε να επικρατεί μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ των ιδιωτικών εταιρειών παραγωγής και διανομής ηλεκτρικού ρεύματος, οπότε να μειώνονται οι τιμές;
Με βάση την εμπειρία από τις συγκεκριμένες χώρες, η μείωση των τιμών περιορίζεται μόνο στα δύο πρώτα χρόνια μετά την ιδιωτικοποίηση τους, έτσι ώστε να πεισθούν οι Πολίτες για τη δήθεν ορθότητα της πολιτικής απόφασης – ενώ αμέσως μετά αυξάνονται ραγδαία, κατά δύο έως τρεις φορές υψηλότερα, σε σχέση με τις αρχικές.
Στα πλαίσια αυτά, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις συνεννοούνται μεταξύ τους, δημιουργούν ολιγοπώλια και παύουν να ανταγωνίζονται – γεγονός που τεκμηριώνεται από τον πίνακα που ακολουθεί, όπου η «απελευθερωμένη» αγορά ηλεκτρισμού της Γερμανίας είναι από τις ακριβότερες.
.
| Χώρα |
Μέση τιμή (cent ανά 1 kWh, 2013) |
Διαφορά % |
| ΕΕ 27 |
20,01 |
+6,1 |
| Δανία |
30,00 |
+0,1 |
| Γερμανία |
29,20 |
+12,5 |
| Κύπρος |
27,60 |
-0,8 |
| Ιρλανδία |
23,00 |
+6,5 |
| Ιταλία |
22,90 |
+7,5 |
| Ισπανία |
22,30 |
+1,7 |
| Ελλάδα |
15,60 |
+12,4 |
| Γαλλία |
14,70 |
+5,7 |
| Ισλανδία |
10,50 |
-5,1 |
.
