Οι τιμές ρεύματος ανά νοικοκυριό σε ολόκληρη την ΕΕ, με ετήσια κατανάλωση 2.500 – 5.000 kWh, συμπεριλαμβανομένων των φορολογικών επιβαρύνσεων, φαίνονται στο γράφημα που ακολουθεί:
.
Οι τιμές ρεύματος ανά νοικοκυριό σε ολόκληρη την ΕΕ
.
Ενδιαφέρον είναι σίγουρα και το επόμενο γράφημα, το οποίο απεικονίζει τις φορολογικές, καθώς επίσης τις υπόλοιπες επιβαρύνσεις, οι οποίες προστίθενται στην τιμή ρεύματος ανά χώρα – για την ίδια κατανάλωση ανά νοικοκυριό.
.
Οι φορολογικές, καθώς επίσης τις υπόλοιπες επιβαρύνσεις, οι οποίες προστίθενται στην τιμή ρεύματος ανά χώρα.
(Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Όπως φαίνεται η Ελλάδα ευρίσκεται κάπου στη μέση, με τη Δανία, τα Σκόπια και τη Γερμανία να μοιράζονται τις τρεις πρώτες θέσεις – γεγονός που σημαίνει πως, τουλάχιστον στην περίπτωση της Γερμανίας το κράτος εκμεταλλεύτηκε τις ιδιωτικοποιήσεις, για να επιβάλλει έμμεσα αυξημένους φόρους και επιβαρύνσεις στους Πολίτες του.
.
Επίλογος
Τουλάχιστον από την προσεκτική μελέτη της ανάλυσης του γερμανικού ιδρύματος, μπορεί εύκολα να συμπεράνει κανείς ότι, οι ιδιωτικοποιήσεις είναι εις βάρος τόσο του δημοσίου, όσο και των Πολιτών – ακόμη και αν οι τιμές πώλησης των μετοχών των επιχειρήσεων κοινής ωφελείας που επιτυγχάνονται, είναι συμφέρουσες.
Η αιτία είναι το ότι, αφενός μεν χάνονται θέσεις εργασίας, αφετέρου αυξάνονται δυσανάλογα οι τιμές, ενώ περιορίζονται ταυτόχρονα οι προσφερόμενες υπηρεσίες – εις βάρος κυρίως των εισοδηματικά ασθενέστερων.
Εν τούτοις, οι «δράσεις» που προτείνουν τα «κατοικίδια του συστήματος», όπως οι καταλήψεις, οι διακοπές ρεύματος κλπ., εξυπηρετούν ακριβώς αυτό το στόχο: τις ιδιωτικοποιήσεις. Η αιτία είναι προφανώς το ότι οι Πολίτες, εύλογα αηδιασμένοι από τη διαφθορά μίας μεγάλης μερίδας των συνδικαλιστών, είναι ήδη τοποθετημένοι εναντίον τους – γεγονός που επιδεινώνεται, όταν ο τρόπος αντίστασης που επιλέγουν, τους δημιουργεί επί πλέον προβλήματα στην καθημερινότητα τους.
Επομένως, ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη δημιουργία κινήσεων «τύπου» άμεσης δημοκρατίας – όπως το δημοψήφισμα που επέβαλλαν οι Πολίτες του Αμβούργου στη χώρα τους.
Επίσης, με τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ενός μεγάλου αριθμού Πολιτών, από αντίστοιχες δικές τους πρωτοβουλίες, χωρίς κανένα «κομματικό πρόσημο» – αφού οι ιδιωτικοποιήσεις είναι ένα θέμα που αφορά τόσο την ίδια τη χώρα, όσο και τις εκάστοτε περιφέρειες ή δήμους της, οι οποίοι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τις επιτρέπουν.
Όσον αφορά δε τα διάφορα «κατοικίδια του συστήματος», καθώς επίσης τις διάφορες «τηλεοπτικές αυθεντίες» δήθεν υψηλού κύρους, οι οποίες υπηρετούν συμφέροντα αντίθετα από αυτά των Πολιτών και της Δημοκρατίας, είναι καλύτερα να υιοθετούμε σταθερά τη στάση των νέων ανθρώπων.
Να αμφισβητούμε δηλαδή τους πάντες και τα πάντα, ιδιαίτερα τις αυθαιρεσίες, οι οποίες δεν είναι τεκμηριωμένες ούτε με επίσημους αριθμούς ή στατιστικές, ούτε με τις πραγματικές εμπειρίες άλλων λαών – οι οποίοι υποβλήθηκαν σε ανάλογες «δοκιμασίες».
.
