Πλούσιοι και φτωχοί
Σύμφωνα με μία άλλη έρευνα (Robert Carroll – Tax Foundation), για την οποία αυτή τη φορά χρησιμοποιήθηκαν οι φορολογικές δηλώσεις συμπεριλαμβανομένων όμως των κεφαλαιακών κερδών, μεταξύ των εκατομμυριούχων συναντάται μία παρόμοια εικόνα – αφού μόλις το 6% είχαν για εννέα συνεχή έτη (1999-2007) ένα ανάλογο πραγματικό εισόδημα.
Το 50% του συνόλου ήταν μόλις για ένα έτος εκατομμυριούχοι – ενώ μόνο 3.869 αμερικανοί κατάφεραν για 20 συνεχή έτη (1992-2009) να ανήκουν στους κορυφαίους εισοδηματικά 400 πολίτες. Το 75% τα κατάφερε για ένα έτος, ενώ το 2% για δέκα και περισσότερα έτη – ένα γεγονός που οφείλεται κυρίως στα κεφαλαιακά κέρδη, τα οποία παρουσιάζουν μεγάλες διακυμάνσεις.
Φυσικά δεν υπάρχει μόνο η κινητικότητα προς τα πάνω, αλλά και προς τα κάτω – αφού το 40% των αμερικανών βρέθηκαν τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους με εισόδημα κάτω από το όριο φτώχειας (για μία τετραμελή οικογένεια υπολογίζεται στα 23.850 $ ετησίως).
Η έρευνα τεκμηριώνει το ότι, τόσο ο πλούτος, όσο και η φτώχεια, είναι συνήθως χρονικά περιορισμένα φαινόμενα – ενώ η κάθε φάση διαρκεί τυπικά δύο έτη.
.
Η κινητικότητα
Οι έρευνες αποδεικνύουν ότι, στις Η.Π.Α. επικρατεί μία σημαντική εισοδηματική κινητικότητα – μία ρευστότητα, όπως θα λέγαμε. Με τον τρόπο αυτό, το 50% περίπου των νοικοκυριών ανέρχεται εντός δέκα ετών από το κατώτερο 20% της εισοδηματικής κλίμακας σε κάποιο ανώτερο – ενώ, αντίθετα, το ανώτερο 20% σε κάποιο κατώτερο.
Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι κάθε άτομο, κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του ζωής, αντιμετωπίζει διάφορες καταστάσεις, οι οποίες επηρεάζουν τα εισοδήματα του – όπως το γάμο, την προαγωγή, την αλλαγή επαγγέλματος, το διαζύγιο, την ανεργία κοκ. Ακριβώς για το λόγο αυτό η παραμονή στην κορυφή της εισοδηματικής κλίμακας για πάνω από δέκα έτη είναι πολύ σπάνια – κάτι που οφείλουν να γνωρίζουν οι άνθρωποι, έτσι ώστε να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα.
Άλλωστε, όπως η οικονομία χαρακτηρίζεται από ανοδικούς και καθοδικούς κύκλους, έτσι και η επαγγελματική ζωή – οπότε πολύ δύσκολα μπορεί να αποδεχτεί κανείς την ύπαρξη κοινωνικών τάξεων, οι οποίες παραμένουν αμετάβλητες κατά τη διάρκεια των ετών.
Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις και μία κυρίαρχη ελίτ (άρθρο), η οποία προσπαθεί «με νύχια και με δόντια» να υπερασπίσει τα προνόμια και τα περιουσιακά της στοιχεία – κάτι που όμως δεν σημαίνει ότι, δεν μπορεί κανείς να ανέλθει στην ανώτατη εισοδηματική κλίμακα ή να γκρεμιστεί από αυτήν.
.
Είδηση
Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα, η ανεργία των νέων στην Αφρική είναι ακόμη χειρότερη από την αντίστοιχη στην Ευρώπη – οπότε οι κοινωνικές εξεγέρσεις είναι απλά θέμα χρόνου, καθώς επίσης η εισβολή των πεινασμένων (άρθρο).
.
Χάρτης – η ανεργία στους νέους ως ποσοστό επί του συνολικού πλυθισμού της κάθε χώρας
.
Με δεδομένο δε το ότι η ανεργία δεν καταπολεμάται τόσο εύκολα, όσο ανακοινώνεται πολλές φορές από τους πολιτικούς, με στόχο να καθησυχάσουν τις μάζες (είναι άμεσα εξαρτημένη από το ρυθμό ανάπτυξης, ο οποίος πρέπει να υπερβαίνει κατά 3,29% την φυσιολογική αύξηση της παραγωγής, σύμφωνα με το νόμο του Okun – ενώ από το σημείο αυτό και μετά κάθε 1% ανάπτυξη μειώνει την ανεργία μόλις κατά 0,36%), αποτελεί με μεγάλη απόσταση το πρόβλημα νούμερο ένα της εποχής μας.
Ειδικά σε χώρες, όπως η Ελλάδα, ο παραγωγικός και επιχειρηματικός ιστός των οποίων καταστράφηκε από την εγκληματική πολιτική που ακολουθήθηκε (στυγνή λιτότητα εις βάρος κυρίως του ιδιωτικού τομέα, χωρίς αναπτυξιακά μέτρα), η καταπολέμηση της ανεργίας είναι εξαιρετικά δύσκολη – ενώ προϋποθέτει μία σειρά δραστικών μέτρων τα οποία, όσο καθυστερούν, τόσο δυσχεραίνουν την αντιμετώπιση του προβλήματος.
.
