Η Ευρώπη σε Σταυροδρόμι – Σελίδα 2 – The Analyst

Η Ευρώπη σε Σταυροδρόμι

110 total views, 1 views today

Πέραν του άθλιου φαινομένου της αποικιοκρατίας που καταλήστευσε τον πλανήτη επί πολλούς αιώνες, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η κοινωνική συνοχή των σύγχρονων ευρωπαϊκών κρατών συντελέστηκε με γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις και βίαιες ανθρωπολογικές συμμορφώσεις, στο πλαίσιο φυλετικών και στην συνέχεια ιδεολογικών ρατσισμών.

Δεν είχαμε μόνο Μόζαρτ, Ελ Γκρέκο και Μπετόβεν στην, κατά τα άλλα εν πολλοίς ειλικρινή, προσπάθεια της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού να μιμηθούν την κλασική εποχή.

Πολύ πιο σημαντικό, οι ευρωπαίοι ηγεμόνες ήξεραν από δεσποτικά Αυτοκρατορικά κοσμοσυστήματα αλλά δεν ήξεραν ή δεν ήθελαν να ξέρουν το ανθρωποκεντρικό μετά-κρατικό Βυζαντινό κοσμοσύστημα.

Επιπλέον ένα τραγικό γεγονός καθήλωσε τα πάντα, εκτροχίασε τα πάντα και οδήγησε σε σφαγές και εθνοκαθάρσεις δεκάδων εκατομμυρίων: Όταν ηγεμόνες, αστοί και διανοούμενοι επιχειρούσαν να αναβιώσουν την Κλασική Πολιτεία, βασικά μετά τον 17 αιώνα, απουσίαζαν από το υπόβαθρο των νεοσύστατων κρατών οι Πολίτες.

Διέθεταν, όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, μόνο απαίδευτους και απροσάρμοστους δυστυχείς δουλοπάροικους (να θυμίσω ότι στη Γαλλική Επανάσταση πρωτοστάτησαν οι sans culotte – κοινώς οι «ξεβράκωτοι»).

Βασικά, έτσι γεννήθηκαν διαδοχικά μετά τον 17ο αιώνα τα μορφικά πανομοιότυπα μοντερνιστικά υλιστικά ιδεολογικά δόγματα στο όνομα των οποίων τα μέλη πολλών εθνών έσφαξαν αλλήλους με ιδεολογικά υποκινούμενους άσκοπους και αχρείαστους εμφύλιους πολέμους. Οι ιδεολογίες γεννήθηκαν από την ανάγκη «κατασκευής» πολιτικής ανθρωπολογίας.

Διαδοχικά, η αντί-Θεολογική πάλη κατέληξε να είναι αντί-Εκκλησιαστική, και στην συνέχεια αντί-μεταφυσική-αντί-Θρησκευτική. Σταδιακά, βέβαια, οι μετά-Μεσαιωνικοί δουλοπάροικοι άρχισαν να αποκτούν ανθρωπολογική υπόσταση εγείροντας αξιώσεις για πολιτικά και άλλα δικαιώματα.

Εν τούτοις, δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις έστω και στοιχειώδους  διεξαγωγής ενός πολιτικού κατ’ αλήθειαν βίου εντός κάποιου δημοκρατικού Δήμου στα κλασικά πρότυπα στο πλαίσιο του οποίου θα σμιλεύονταν ηθικά κριτήρια, συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης και συλλογικός τρόπος ζωής θεμελιωμένος με κοινωνικοπολιτικά επικυρωμένους νόμους.

Υπό αυτές ακριβώς τις προϋποθέσεις οι ιδέες για «συμμόρφωση» των πολιτών με τρόπους επινοημένους εκτός πολιτικής έφεραν τα ιδεολογικά δόγματα. Τουτέστιν, τονίζω, πολιτικές ιδέες γεννημένες εκτός πολιτικής που ανάλογα με τον ιδεολογικό φορέα προτάσσουν νόμους και θεσμούς συμμόρφωσης και διαμόρφωσης, κοντολογίς αποσκοπούν στην «κατασκευή πολίτη».

.

Μοντερνιστικός και μεταμοντέρνος κατήφορος

Όπως είναι πολύ φυσικό, εξάλλου, όλα τα μοντερνιστικά ιδεολογικά δόγματα κατέληξαν σε μια σχεδόν αμιγώς υλιστική αντίληψη της δημόσιας σφαίρας: Ενώ σε όλες τις προγενέστερες εποχές η ο Πολιτικός κατ’ αλήθειαν βίος αποτελούσε αποτέλεσμα σύμμειξης και μέθεξης των πνευματικών με τα αισθητά, υπό τις πιο πάνω προϋποθέσεις το «ταραχοποιό πνεύμα» έπρεπε να εκδιωχθεί μέσα από την δημόσια σφαίρα.

Ο άνθρωπος έπρεπε εκεί μέσα στην κρατική σφαίρα, να κινείται γραμμικά με οικονομικά κυρίως κριτήρια και ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας, ταυτότητας ή άλλων μη υλικών ιδιοτήτων. Τις πνευματικές του ιδιότητες έπρεπε να τις κρατήσει για την ιδιωτική του σφαίρα.

Στο σημείο αυτό αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η βασική διαφορά του μοντερνισμού με τον μεταμοντερνισμό (και τους προγόνους του μηδενιστές συνεπείς υλιστές όπως ο Μαρκήσιος de Sade), είναι ότι στον μεταμοντερνισμό το δόγμα επιτάσσει, πλέον, προσεγγίσεις συρρίκνωσης του πνεύματος όχι μόνο μέσα στην δημόσια αλλά και μέσα στην ιδιωτική σφαίρα.

Συνειδητά ή ανεπίγνωστα αυτό είναι το δήθεν επιστημονικό κονστρουκτιβιστικό κίνημα εκατοστής στοχαστικής τάξης ιδεολόγων το οποίο εύστοχα στην Ελλάδα ονομάσαμε εθνομηδενιστικό. Οι εθνομηδενιστές είναι στρατευμένοι θηριώδεις κυνηγοί του ανθρώπινου πνεύματος και της ανθρώπινης ψυχής σε μια ιστορική μετάβαση αποδυνάμωσης του μοντερνισμού και μετάβασης στον μεταμοντερνισμό.

Ο μεταμοντερνισμός απαιτεί όχι μόνο νομικά πνευματικά μηδενισμένους πολίτες όταν αυτοί εισέρχονται μέσα στην δημόσια σφαίρα αλλά και ανθρωπολογικά εκμηδενισμένα ανθρώπινα υποχείρια της μαζικής παραγωγής, της μαζικής κατανάλωσης και της αστικοποίησης.

Για τα εγγενώς υλιστικά ιδεολογικά δόγματα που κυριάρχησαν στην διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αρκεί μια γραμμικά κινούμενη, λειτουργιστικά οργανωμένη, ωφελιμιστική, χρησιμοθηρική και αμιγώς υλιστική δημόσια σφαίρα, η οποία, γιατί όχι, μπορεί να είναι όχι μόνο σε μια κρατική περιοχή αλλά και περιφερειακή ή και παγκόσμια. Έτσι γεννήθηκαν οι διεθνισμοί, η ύστερη και ίσως τελευταία εκδοχή των οποίων είναι η παράκρουση μια πολιτικής και ανθρωπολογικής ευρωπαϊκής ενοποίησης σε καθαρά υλιστική, λειτουργιστική και οικονομική βάση.

Παραμένει γεγονός ότι, λόγω αυτών των ιστορικών γεγονότων, και της πρωτοκαθεδρίας των ιδεολογικών δογμάτων, τα οποία αναμενόμενα μετατράπηκαν σε μεταμφιέσεις των αξιώσεων ισχύος των υπερδυνάμεων του Ψυχρού Πολέμου, η ενδοκρατική και διακρατική ζωή όλων κατέστη πολιτικά και πνευματικά χαώδης.

 

Ποιος εν τέλει ήταν ο σκοπός της διαδικσίας Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης

Ποιος ήταν εν τέλει ο σκοπός μιας ενοποιητικής διαδικασίας μετά το 1945 και ποια προσέγγιση έπρεπε να επιλεγεί; Μήπως να κατασκευάσουν ένα ενιαίο ευρωπαϊκό έθνος; Μήπως να κατασκευάσουν νέου είδους πολίτες που θα συμπεριφέρονται υλιστικά, ωφελιμιστικά, χρησιμοθηρικά και που θα ζουν αμέριμνα σε μια υλιστικά δομημένη ευρωπαϊκή δημόσια σφαίρα που «θα μετατόπιζε την πίστη και την νομιμοφροσύνη στους ιδεολογικά επινοημένους –στην βάση παρωχημένων αρχαϊκών φιλελεύθερων παραδοχών εν πολλοίς κοσμοπολίτικων και διεθνιστικών–   υπερεθνικούς θεσμούς» (Haas) και με τρόπο που θα αντικαθιστούσαν τα υπάρχοντα κράτη;  Μήπως να θεμελιώσουν μια Ευρώπη των Πατρίδων; Και τι θα μπορούσε να σημαίνει μια Ευρώπη των Πατρίδων; Αυτά τα ερωτήματα, όπως γνωρίζουμε, μετά το 1945 αποτελούσαν τον άξονα των συζητήσεων και οι απαντήσεις σε αυτά συμπλέχθηκαν αξεδιάλυτα.

Από το 1945 μέχρι σήμερα, στα πεδία της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συγκρούονται, βασικά, δύο κύριες πλην κάθετα αντίθετες παραδοχές:

Στον ένα πόλο είναι τα παρωχημένα οικουμενικίστικα φιλελεύθερα ιδεολογήματα που μπολιάστηκαν με ποικίλες μαρξίσουσες επιρροές, τα οποία θέλουν μια θεσμικά κατασκευασμένη υλιστική, ωφελιμιστική και χρησιμοθηρική ευρωπαϊκή δημόσια σφαίρα. Στον άλλο πόλο, είναι η κοινωνικοοντολογικά θεμελιωμένη θέση για μια πολιτικά, πνευματικά οικονομικά εθνοκρατοκεντρική «Ευρώπη των Πατρίδων» που την ενσάρκωνε η πολιτική φιλοσοφία του Γάλλου Προέδρου Ντε Γκολ.

Μια «Ευρώπη των Πατρίδων» είναι μια εθνοκρατοκεντρική συσπείρωση ίσων, ισότιμων και ανεξάρτητων Πολιτειών, οι οποίες, πέραν του ότι πρέπει να είναι αλληλέγγυες σε όλα τα πεδία, πρέπει να αποφασίζουν ομόφωνα και συναινετικά.

Έτσι, μεταξύ άλλων αναγκαίων κοσμοσυστημικών προϋποθέσεων, θα πρέπει να αναπτυχθεί μια συμπολιτειακή δομή, η οποία σε πρώτη φάση, όπως την περιέγραφε ο Ντε Γκολ, θα ήταν  πιο κάτω από την Ομοσπονδία και πιο πάνω από την Συμμαχία.

Με συγκαιρινούς όρους, κάτι τέτοιο δεν μπορεί παρά να είναι ένα άθλημα εθνοκρατοκεντρικής συσπείρωσης στα πεδία της οικονομίας, του πολιτισμού και της διπλωματίας, με τρόπο όμως συμβατό με την εθνοκρατική υπόσταση των κυρίαρχων μελών του. Για να είμαι ειλικρινής με δεδομένα τα τραύματα που προκαλεί η οικονομική κρίση και κυρίως την πυροδότηση μιας απίστευτης άνισης ανάπτυξης, δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο αυτό είναι πλέον εφικτό

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.