Η Ευρώπη σε Σταυροδρόμι – Σελίδα 3 – The Analyst

Η Ευρώπη σε Σταυροδρόμι

219 total views, 1 views today

Οι ανθρωπολογικές βάσης μιας Εθνοκρατοκεντρικής Ευρώπης και το ζήτημα της Δημοκρατίας-Ελευθερίας

Ισχυρή και πολιτικοοικονομικά και διπλωματικά ορθολογιστική εθνοκρατοκενρική συσπείρωση σημαίνει υψηλή πνευματική, πολιτική και πολιτισμική υπόσταση των μελών, οι σχέσεις των οποίων, είναι αδύνατο να εντάσσονται σε κάποια Δαρβινιστική ηγεμονική ιεραρχία ισχύος. Κάτι τέτοιο αντιβαίνει στην συλλογική ελευθερία των κοινωνιών, η καταστολή της οποίας αναιρεί κάθε λογική συμπολιτειακής συνύπαρξης.

Μια υπερκρατική εξουσιαστική δομή που θα διαχειρίζεται τις σχέσεις πολιτικά και πνευματικά ανυπόστατων κρατών-μελών γεμάτα ανθρωπολογικά ανυπόστατους εθνομηδενιστές πολίτες, δεν μπορεί παρά να είναι υποχείριο πολιτικά ανεξέλεγκτων απάτριδων πρωταθλητών της ιδιωτείας.

Απάτριδων ιδιωτών οργανωμένων μέσα σε ανεξέλεγκτες υπερκρατικές τεχνόσφαιρες μηδενικής κοινωνικοπολιτικής νομιμοποίησης, μέσα στις οποίες θα κυριαρχούν Δαρβινιστικά δόγματα τα οποία αντιβαίνουν στον πολιτικό πολιτισμό με οποιανδήποτε τρόπο και εάν τον περιγράψουμε.

Tο ζητούμενο αυτονόητα δεν μπορεί παρά να είναι η δημοκρατική συγκρότηση των μελών-εθνοκρατών τα οποία θα διακρίνονται για την υψηλή ανθρωπολογική υπόσταση της κοινωνίας τους. Κάτι ήξεραν στην Κλασική εποχή όταν θεωρούσαν κάτι τέτοιο προϋπόθεση μιας εύρωστης πολιτείας.

Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή ή καθεστώς, ή κάποια υποκριτική σοφιστεία παγιωμένης εκατοέμμεσης αντιπροσώπευσης που βαφτίζεται έμμεση δημοκρατία. Εντός τους κράτους είναι άθλημα πολιτικού πολιτισμού με έπαθλο τη δημοκρατικά σμιλευμένη πολιτική ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία. Μεταξύ των ανεξαρτήτων κρατών δημοκρατία μπορεί να σημαίνει μόνο ισοτιμία και ισότητα μεταξύ των εθνοκρατών που συμμετέχουν.

Οι δημοκρατικές επιδόσεις συναρτώνται με τις βαθμίδες που ο πολίτης συμμετέχοντας ενεργά και συνειδητοποιημένα μέσα στον Πολιτικό Δήμο καθίσταται εντολέας της εντολοδόχου, και ανά πάσα στιγμή ανακλητής, διακυβέρνησης. Τα υπόλοιπα είναι πλεονάζοντες παρωχημένοι μοντερνιστικοί «ισμοί», που δρουν ως αποκοιμιστικό κουτόχορτο όσων πιστέψουν ότι οι άνθρωποι είναι επίπεδοι, γραμμικοί, μηδενισμένοι, πνευματικά ανυπόστατοι και ανθρωπολογικά αδιαφοροποίητοι.

Οι άνθρωποι είναι σύνθετες αισθητές και πνευματικές οντότητες, προικισμένες με ετερότητα. Το ίδιο και οι εθνικές κοινωνίες ως συλλογικές οντότητες όταν συγκροτούν πολιτική και πολιτειακό βίο. Πολιτικός πολιτισμός σημαίνει προσαρμογή αυτής της ατομικής ετερότητας των πολιτών στον κατ’ αλήθεια οικείο πολιτειακό βίο.

Ποιες είναι λοιπόν οι προϋποθέσεις του δύσκολου ταξιδιού προς μια συμπολιτειακή Ιθάκη, προς μια «Ευρώπη των Πατρίδων»; Στην Καβάφεια Πολιτική Οδύσσεια των ανθρώπων, των εθνών, της Ευρώπης και του κόσμου μια ισχυρή, σταθερή και δημοκρατική ΕΕ μπορεί να σημαίνει μόνο ισχυρά εθνοκράτη-μέλη, όπου απαράβατα ισχύουν τα εξής:

Ο πολίτης είναι ο εντολέας της εντολοδόχου εθνικής διακυβέρνησης. Οι διακυβερνητικοί θεσμοί είναι οι εντολείς της εντολοδόχου υπερεθνικής διακυβέρνησης. Τα εθνικά ανεξάρτητα κράτη συναποφασίζουν ομόφωνα και σε κάθε περίπτωση πάντοτε συναινετικά. Κοσμοθεωρία αυτού του συστήματος είναι η εθνική ανεξαρτησία, και κορυφαίο πολιτικό επίτευγμα είναι το άθλημα εθνοκρατοκεντρικής συσπείρωσης να επιτυγχάνει ισόρροπη σύγκλιση εθνικών συμφερόντων.

.

Η συμπολιτειακή Οδύσσεια και η μεταρρύθμιση της ΕΕ

Η συμπολιτειακή Οδύσσεια ήταν, είναι και θα είναι ένα δύσκολο εγχείρημα. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να αγνοηθεί ότι η άνιση ανάπτυξη και τα διλήμματα ασφαλείας καιροφυλαχτούν στα θεμέλια του κρατοκεντρικού συστήματος του πλανήτη και των περιφερειών, συμπεριλαμβανομένης και της Ευρώπης (ιδιαίτερα σε αναφορά με το Γερμανικό ζήτημα).

Επιπλέον, πιο ρεαλιστικά, εάν υπάρχει μια στέρεα διεθνοπολιτική λογική για εθνοκρατοκεντρική συσπείρωση στην Ευρώπη, σχετίζεται όχι με κάποια παρωχημένα υλιστικά ιδεολογήματα ή όνειρα, με κάποιο εναέριο αλτρουισμό ή κάποιο συναίσθημα, αλλά με δομικούς καταναγκασμούς και εθνικές στρατηγικές αναγκαιότητες στα πεδία της στρατηγικής και της οικονομίας.

Μετά από έξη δεκαετίες, η κατάσταση της ΕΕ είναι τραγική και επικίνδυνη. Το δημοκρατικό έλλειμμα μεσουράνησε και η πολιτικά ορθολογιστική σκέψη καταπολεμείται. Απουσιάζουν πολιτικοί άνδρες (ή γυναίκες), οι οποίοι ενσαρκώνουν κοινωνικοπολιτικά επικυρωμένα και νομιμοποιημένα την πολιτική βούληση. Η εξουσία, εξάλλου, εν πολλοίς, διολίσθησε στα χέρια μιας αόρατης υπερκρατικής τεχνόσφαιρας.

Τα μέλη της διακλαδώνονται στον αχανή διεθνικό και ηγεμονικό κόσμο. Λειτουργούν, σκέφτονται και διατάζουν στη βάση καθαρά Δαρβινιστικών κριτηρίων. Ρωτήστε δεκάδες εκατομμύρια πολίτες κρατών του Ευρωπαϊκού  Νότου και θα σας το πουν, εκτός βέβαια από όσους αυτοκτόνησαν και οι οποίοι ως εκ τούτου δεν μπορούν να μιλήσουν: Αυτή είναι η αναπόδραστη συνέπεια των ουτοπικών ονείρων και του εξ αυτών ελλείμματος προσγειωμένης πολιτικής σκέψης. Αυτό δεν είναι καν καλοπροαίρετο όνειρο, είναι Εφιάλτης.

Στο επίπεδο διοίκησης και εξουσίας οι ένοικοι, κατά το πλείστο πνευματικά ορφανά του παρωχημένου ιδεολογικού παρελθόντος, ηθικολογούν μόνοι τους ακατάσχετα και αντί-αισθητικά αντλώντας από μια δεξαμενή που περιέχει ανακατωμένες και αξεδιάλυτα μπερδεμένες ιδεολογικές εκλογικεύσεις: Υλιστικές ή και διεθνιστικές εκδοχές ενός παρωχημένου κοσμοπολίτικου αρχαϊκού εάν όχι και Δαρβινιστικού φιλελευθερισμού, απάνθρωπες τεχνοκρατικές συνταγές, οικουμενικίστικες αφέλειες, παγκοσμιοποιήσεις, διεθνισμούς, κοσμοπολιτισμούς, νεοφιλελευθερισμούς και κατάλοιπα ακόμη πιο μπερδεμένων φασιστικών και κουμμουνιστικών ιδεολογημάτων.

Ερήμην αυτού του κατεξουσιαστικού ακταρμά, οι δημοκρατικά εμφορούμενες κοινωνίες των ευρωπαϊκών κρατών καρτερούν την ενδοκρατική και εθνοκρατοκεντρική δημοκρατία της Ευρώπης των Πατρίδων που σημαίνει:

.

  • 1ον Η υπερεθνική πολιτική ανθρωπολογία της ΕΕ είναι μηδενική και γι’ αυτό ένα πανευρωπαϊκό σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης που θα νομιμοποιεί μια πανευρωπαϊκή εξουσία είναι ανέφικτο. Ως εκ τούτου οι ανεξάρτητες υπερεθνικές δικαιοδοσίες και πρωτοβουλίες επιτάσσεται να είναι μηδενικές.
  • 2ον Δημοκρατία ενδοκρατικά είναι η άσκηση λαϊκής κυριαρχίας με τρόπο που αναπτύσσει ολοένα και περισσότερο την πολιτική ελευθερία.
  • 3ον Σε μια ομάδα ανεξάρτητων κρατών δημοκρατία σημαίνει ισοτιμία, ισότητα και ομοφωνία στη λήψη αποφάσεων.
  • 4ον Μικρότερα και λιγότερα βήματα είναι απείρως προτιμότερα από τα θανατηφόρα άλματα στο κενό.
  • 5ον Χωρίς αλληλεγγύη, τέλος, δεν υπάρχει ούτε εθνική κοινότητα ούτε ευρωπαϊκή κοινωνία κρατών.

.

.

Υστερόγραφο: Ομιλία σε διοργάνωση του «Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών» την Κυριακή, 11 Μαΐου 2014 στην Αθήνα με θέμα «Η Ευρώπη σε Σταυροδρόμι: Έθνη Κράτη ή Ηνωμένες Πολιτείες»; Ομιλητές: Π. Ήφαιστος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιώς, Π. Ευαγγελόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Στ. Λυγερός, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας, συντονιστής Μ. Τασιόπουλος, δημοσιογράφος

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!