Παρεμβατικός μονεταρισμός – Σελίδα 3 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Παρεμβατικός μονεταρισμός

Η ανεργία είναι σκόπιμη – αφού, εάν δεν υπήρχε, θα ήταν αδύνατον να αποδεχθούν οι εργαζόμενοι τέτοιες μειώσεις μισθών. Για πρώτη φορά στην ιστορία γίνονται αποδεκτές μειώσεις των ονομαστικών αμοιβών από τα συνδικάτα – γεγονός που προκάλεσε η «πυροδότηση» της ανεργίας από το ΔΝΤ, σε συνδυασμό με τις ανοδικές τιμές (στασιμοπληθωρισμός).

Τα κέρδη των επιχειρήσεων πάντως συνεχίζουν να αυξάνονται στις Η.Π.Α., αν και με χαμηλότερο πλέον ρυθμό, ενώ η απασχόληση μειώνεται (γράφημα).

.

Κέρδη επιχειρήσεων (πολυεθνικών) σε σύγκριση με το ποσοστό των ενεργών εργαζομένων εκ του συνολικού πληθυσμού

Κέρδη επιχειρήσεων (πολυεθνικών) σε σύγκριση με το ποσοστό των ενεργών εργαζομένων εκ του συνολικού πληθυσμού

.

Οι χαμηλοί μισθοί που θέλουν να επιβάλλουν οι ηγετικές οικονομίες στις δυτικές αποικίες τους, είναι το αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης – κυρίως επειδή η αύξηση της κατανάλωσης αναμένεται να είναι μεγαλύτερη στις αναπτυσσόμενες χώρες (Κίνα κλπ.), οπότε δεν έχουν λόγο να αυξάνουν τους μισθούς στη Δύση, για να υποστηρίζουν την κατανάλωση. Στόχος τους είναι σήμερα η είσπραξη των πάσης φύσεως δανείων, με τα οποία παγιδεύτηκαν στο παρελθόν οι καταναλωτές και τα ανόητα κράτη.

Ο συνδυασμός των χαμηλών μισθών και εισοδημάτων, με την υπερβολική φορολόγηση και το ακριβό κόστος ζωής είναι πράγματι εκρηκτικός – ενώ είναι πολύ πιθανόν να χρεοκοπήσουμε ξανά στο εγγύς μέλλον και να φορτωθούν τα βάρη οι πολίτες των κρατών που μας δανείζουν. Οι επιπτώσεις μίας δεύτερης ελληνικής χρεοκοπίας, η οποία θα ήταν καταστροφική το 2010 για την Ευρώπη (ένα από τα διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα που «ξεπουλήσαμε»), δεν είναι πλέον τόσο μεγάλες – ενώ περιορίζονται καθημερινά.

Φυσικά δεν είναι απίθανο ένα κάποιο «μυστικό σενάριο» των δανειστών και των τραπεζιτών, με στόχο την «απαγόρευση» της χρεοκοπίας της Ελλάδας και την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους, αποκλειστικά και μόνο από το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας – σημερινών και μελλοντικών.

Τέλος, υπάρχουν πολλά κόμματα που θέλουν να διώξουν το ΔΝΤ και τη Γερμανία, καθώς επίσης να οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση. Δεν βλέπω όμως να έχει κάποιο τις απαιτούμενες προϋποθέσεις (στελέχη κλπ.), ενώ θεωρώ πολύ δύσκολο το να λειτουργήσει κάτι σωστά, στηριζόμενο σε φθαρμένα υλικά και σε σαθρές βάσεις.

Κανένα κόμμα δεν δίνει συγκεκριμένες απαντήσεις στα θέματα που μας απασχολούν, ενώ κυριαρχεί η υπεκφυγή και η προστασία των κεκτημένων («καρέκλες») – γεγονός που μάλλον θα αλλάξει, μετά από κάποια (εάν) «δημιουργική καταστροφή».

.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε τα παρακάτω, για να δώσουμε μία γενικότερη εικόνα αυτών που συμβαίνουν σήμερα;

“Οι ιδέες δεν ισχυροποιούνται παρά μόνο εάν αφορούν τα συμφέροντα μεγάλου αριθμού απλών ανθρώπων. Η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι η βασική ιδεολογία στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου σήμερα, εν μέρει επειδή ανταποκρίνεται σε ορισμένες κοινωνικοοικονομικές δομές, αλλά και διευκολύνεται από αυτές.

Τυχόν μεταβολές σε αυτές τις δομές ενδέχεται να επιφέρουν ιδεολογικές συνέπειες, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ιδεολογικές μεταβολές ενδέχεται να οδηγήσουν σε κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις.

Όπως διατυπώθηκε από κλασικούς διανοητές, ο φιλελευθερισμός προϋποθέτει ότι η νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας πηγάζει από την ικανότητα του κράτους να προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών του και ότι αυτή η κρατική εξουσία οφείλει να συμμορφώνεται προς τον Νόμο.

Ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται είναι αυτό της ατομικής ιδιοκτησίας. Η επανάσταση στην Αγγλία (1688-89) υπήρξε πολύ σημαντική για την εξέλιξη του σύγχρονου φιλελευθερισμού, επειδή για πρώτη φορά καθιέρωσε τη συνταγματική αρχή ότι, το κράτος δεν νομιμοποιείται να φορολογεί τους πολίτες χωρίς τη συγκατάθεσή τους.

Ο κόσμος της μεσαίας τάξης δεν υποστηρίζει κατ’ ανάγκη τη δημοκρατία: όπως όλοι, είναι κι αυτοί άνθρωποι ιδιοτελείς, που τους απασχολεί η προστασία της περιουσίας και της κοινωνικοοικονομικής θέσης τους. Σε χώρες όπως η Κίνα και η Ταϊλάνδη, πολλά μέλη της μεσαίας τάξης αισθάνονται να απειλούνται από τα αναδιανεμητικά αιτήματα των φτωχών – ως εκ τούτου, τάχθηκαν υπέρ των αυταρχικών κυβερνήσεων που προστατεύουν τα συμφέροντα της τάξης τους.

Ούτε, επίσης, ισχύει ότι, οι δημοκρατίες ανταποκρίνονται αναγκαστικά στις προσδοκίες των αντίστοιχων μεσαίων τάξεων – όταν όμως αυτό δεν συμβαίνει, οι μεσαίες τάξεις μπορεί να γίνουν ανυπάκουες”. (F.Fukuyama)

.

Υστερόγραφο: Ο κανόνας, ο οποίος ισχύει ανέκαθεν για τις επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν οικονομικές κρίσεις, είναι το ότι, η αναδιάρθρωση δεν πρέπει να διαρκεί πάνω από τρία συνολικά χρόνια:

το δύσκολο πρώτο έτος (στο οποίο υπερισχύουν οι μειώσεις των δαπανών και μία οδυνηρή λιτότητα-σοκ), το δεύτερο έτος της σταθεροποίησης (όπου δεν υιοθετείται κανένα άλλο μέτρο, αλλά επιδρούν αυτά που έχουν ήδη ληφθεί) και το τρίτο της ανάπτυξης.

Εάν δεν εφαρμοσθεί με την παραπάνω χρονική σειρά και διάρκεια ολόκληρη η στρατηγική αναδιάρθρωσης και επανεκκίνησης, τότε όλοι οι συμμετέχοντες «καίγονται» – η εμπιστοσύνη στα μέτρα και στη διοίκηση (management) χάνεται, ενώ η επιχείρηση οδηγείται στη χρεοκοπία.

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!