Παρεμβατικός μονεταρισμός – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Παρεμβατικός μονεταρισμός

Σημειώστε ότι, οι οικονομικές προβλέψεις είναι τόσο δύσκολες, όσο και οι μετεωρολογικές – ενώ κανένας δεν μπορεί να επηρεάσει τον καιρό, όσο και αν «συνωμοτεί» εναντίον του. Πάνω από διακόσια χρόνια τώρα αναμένεται από πολλούς η αυτοκαταστροφή του καπιταλισμού – μέχρι στιγμής πάντως, μάταια. Απλά αλλάζουν οι συσχετισμοί, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, όπου η Κίνα πλησιάζει τις Η.Π.Α. (δεξιά ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης).

.

Η ισχύ κάθε χώρας διαφέρει ανά μεθοδολογία -  βάση ονομαστικού ΑΕΠ (αριστερά) και βάση αγοραστικής δύναμης (δεξιά)

Η ισχύ κάθε χώρας διαφέρει ανά μεθοδολογία – βάση ονομαστικού ΑΕΠ (αριστερά) και βάση αγοραστικής δύναμης (δεξιά)

.

Υπάρχει εξαιρετικά μεγάλη ομοιότητα της σημερινής κρίσης, με αυτήν του 1929, οπότε δεν αποκλείονται οι συμβατικοί πόλεμοι – αν και οι οικονομικοί, όπως τους βιώνουμε σήμερα, δεν είναι λιγότερο επεκτατικοί ή καταστροφικοί. Δυστυχώς για εμάς στη Δύση (ευτυχώς ίσως για τον υπόλοιπο πλανήτη), η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων (Σοβιετική Ένωση, Κίνα κλπ.), άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου – αφού επέτρεψε την είσοδο στο καπιταλιστικό σύστημα σε δισεκατομμύρια (πεινασμένους) νέους εργαζομένους και σε επιχειρήσεις πολύ χαμηλού εργατικού κόστους.

Η επιστροφή στον Keynes είναι μάλλον απίθανη, υπό τις παρούσες συνθήκες – ενώ επικρατεί ένας «παρεμβατικός μονεταρισμός», αν μπορεί κανείς να το ορίσει έτσι (μία μονεταριστική πολιτική δηλαδή, η οποία όμως επιτρέπει μεγάλες παρεμβάσεις των κρατών στην οικονομία, ενώ δεν θα έπρεπε). Ο μονεταρισμός (M.Friedman – νεοφιλελεύθερη θεωρία) πιστεύει ότι, το βασικότερο μέσον για τον έλεγχο της Οικονομίας είναι η ποσότητα του χρήματος – όπου η μεγάλη αύξηση της οδηγεί σε πληθωρισμό, ενώ η απότομη μείωση της σε αποπληθωρισμό (επιλέγεται η σχετικά σταθερή ποσότητα χρήματος).

Ειδικότερα ο Friedman, ερευνώντας εμπειρικά την προσφορά και τη ζήτηση χρήματος στην αμερικανική οικονομική ιστορία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, η κρίση του 1929 οφειλόταν στη μεγάλη μείωση της προσφοράς χρήματος – ενώ η μονεταριστική πολιτική επικράτησε στις Η.Π.Α. το 1970, σαν αποτέλεσμα της πετρελαϊκής κρίσης, ταυτόχρονα με την αύξηση της ανεργίας και τον πληθωρισμό που προκλήθηκαν.

Κατά την άποψη του, σε γενικές γραμμές, η αύξηση της ποσότητας χρήματος πρέπει να είναι ανάλογη της αύξησης της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών (εξίσωση: ποσότητα χρήματος Μ επί την ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος = επίπεδο τιμών επί το ΑΕΠ).

Εκτός αυτού ο Friedman θεωρεί ότι, η κεντρική κινητήρια δύναμη της κατανάλωσης δεν είναι το τρέχον εισόδημα, αλλά το αναμενόμενο σε όλη τη διάρκεια της ζωής κάθε ανθρώπου (η πρώτη κεντρική τράπεζα που υιοθέτησε τον έλεγχο της Οικονομίας μέσω της ποσότητας χρήματος, ήταν η γερμανική Bundesbank το 1974).

Αυτό που συμβαίνει όμως σήμερα (προηγήθηκε η Ιαπωνία το 1990), όπου η ΕΚΤ (Fed κοκ.- γράφημα που ακολουθεί) μεγεθύνει την ποσότητα χρήματος, χωρίς να αυξάνεται η παραγωγή ή/και η κατανάλωση, ούτε οι τιμές των προϊόντων, οπότε βιώνουμε ύφεση και αποπληθωρισμό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό – οφείλεται δε πιθανότατα στην παγκοσμιοποίηση, η οποία «απαιτεί» μία νέα, δική της οικονομική θεωρία (τα επί πλέον χρήματα διατίθενται είτε κερδοσκοπικά, στα χρηματιστήρια δηλαδή, είτε τοποθετούνται σε άλλες οικονομίες – κυρίως στις αναπτυσσόμενες).

.

 

Επιτόκια σε χαμηλά για πολύ καιρό (ασυνήθιστο φαινόμενο)(πάνω γράφημα) και η αύξηση στο μέγεθος των ισολογισμών των χωρών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (κάτω γραφήματα)

Τα επιτόκια σε χαμηλά επίπεδα για πολύ καιρό (ασυνήθιστο φαινόμενο)(πάνω γράφημα) και η συνεχής αύξηση στο μέγεθος των ισολογισμών των χωρών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (κάτω γραφήματα)

.

Ο παλαιός «αστικός» φιλελευθερισμός (ελεύθερη αγορά, με κέντρο βάρους τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και σε συνθήκες Δημοκρατίας), έχει πλέον πάψει να υπάρχει – επειδή οι εταιρείες εξελίχθηκαν σε πολυεθνικά μονοπώλια (για τα οποία πιστεύεται σήμερα το γνωστό «too big to fail – too big to jail»), ενώ η Δημοκρατία «εξελίσσεται» στον απολυταρχικό καπιταλισμό «τύπου Κίνας».

Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει τη βιωσιμότητα της νέας αυτής τάξης πραγμάτων, την οποία φαίνεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα οι Πολίτες – οι οποίοι δεν αντιτίθενται στις διορισμένες ουσιαστικά κυβερνήσεις, έχοντας απογοητευθεί προφανώς από τη διαφθορά, από τη διαπλοκή και από την εξουσιομανία των δημοκρατικά εκλεγμένων.

Οι μισθοί έχουν άμεση σχέση με την κερδοφορία των επιχειρήσεων – όχι φυσικά με την παραγωγικότητα, αλλά με την ανταγωνιστικότητα (δυναμική της οικονομίας), σε κάποιο βαθμό. Οι χαμηλοί μισθοί είναι ιδιαίτερα σημαντικοί στη Δύση, στην οποία υπερτερεί ο κλάδος των υπηρεσιών – όπου η αύξηση της παραγωγικότητας είναι πιο δύσκολη από τεχνολογικής πλευράς, σε σχέση με τη βιομηχανία.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!