(ε) Ιαπωνία: Η υπερχρεωμένη πλέον χώρα, η οποία πολύ δύσκολα δεν θα χρεοκοπήσει, παρουσιάζει μία εντελώς διαφορετική εικόνα.
.
Ιαπωνία – ποσοστό της κατανομής των συνολικών εσόδων της χώρας στο 1% της ελίτ
.
Ειδικότερα, πριν από το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι εισοδηματικές ανισότητες ήταν τεράστιες – σε επίπεδα αντίστοιχα με αυτά της Κολομβίας. Έκτοτε έχουν περιορισθεί στα επίπεδα της Ευρώπης, με το 1% της ελίτ να κερδίζει το 10% των εισοδημάτων – αν και πριν το 1980 το ποσοστό είχε μειωθεί στο 7%.
.
(στ) Ελβετία: Η εικόνα δεν είναι δυστυχώς ούτε εδώ διαφορετική, σχετικά με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης.
.
Ελβετία – ποσοστό της κατανομής των συνολικών εσόδων της χώρας στο 1% της ελίτ (1901-2009)
.
Ακόμη χειρότερα, το 1% του πληθυσμού κερδίζει σχεδόν το 10,5% των εισοδημάτων – πολύ περισσότερα δηλαδή από ότι στη Γαλλία ή στη Σουηδία.
.
(ζ) Η.Π.Α.: Στην πατρίδα του νεοφιλελευθερισμού, η οποία θεωρείται πως προσφέρει ίσες ευκαιρίες στους ανθρώπους, η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο.
.
ΗΠΑ – ποσοστό της κατανομής των συνολικών εσόδων της χώρας στο 1% της ελίτ (1901-2009)
.
Εδώ έχουμε δύο διαφορετικές γραμμές – όπου η μεν κόκκινη δεν συμπεριλαμβάνει τα κεφαλαιακά κέρδη, ενώ η μπλε το κάνει. Όπως διαπιστώνεται, ενώ στη δεκαετία του 1980 το 1% του πληθυσμού κέρδιζε το 8% των συνολικών εισοδημάτων, σήμερα έχει ξεπεράσει το 22%. Τα συγκεκριμένα επίπεδα ανισότητας συναντώνται μόνο σε χώρες όπως η Κολομβία, στις οποίες τα κέρδη από τα πάσης φύσεως εγκλήματα κυριαρχούν όλων των άλλων.
Με βάση το παραπάνω γράφημα, μία ανάλογη κατάσταση υπήρχε λίγο πριν το κραχ του 1929 – το οποίο οδήγησε τη χώρα στη Μεγάλη Ύφεση. Όσον αφορά δε τα εισοδήματα του ανώτατου 0,1% του πληθυσμού, έχουν σχεδόν εξαπλασιαστεί σε σχέση με το 1980 – από το 2% στο 11%.
Συνολικά, 314.000 πολίτες των Η.Π.Α. κερδίζουν παραπάνω από το 9% των συνολικών εισοδημάτων – μία απίστευτη διαστρέβλωση, η οποία θα οδηγήσει ξανά στην κατάρρευση της υπερδύναμης, όπως το 1929.
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τα γραφήματα είναι μάλλον κουραστικά, ειδικά όταν είναι τόσο πολλά μέσα σε ένα κείμενο. Εν τούτοις, τεκμηριώνουν με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο τα συμπεράσματα – ειδικά τη μελέτη που χρηματοδοτήθηκε από τη NASA, σύμφωνα με την οποία η μη ισορροπημένη, η άδική καλύτερα αναδιανομή των εισοδημάτων θα οδηγήσει στην κατάρρευση της Δύσης.
Αντίθετα, χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία, παρά τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν ή θα αντιμετωπίσουν στο μέλλον, δεν πρόκειται τελικά να καταρρεύσουν – επειδή η ισορροπία εξασφαλίζεται από το πολιτικό σύστημα, στο οποίο το κράτος επεμβαίνει δραστικά στην αναδιανομή των εισοδημάτων. Αφαιρεί δηλαδή χρήματα από τους πλουσίους και τα διανέμει στους φτωχούς – όπως συνέβαινε στην Ευρώπη πριν το 1980, με τη βοήθεια της εξέλιξης του κοινωνικού κράτους και όχι απολυταρχικά.
Στα πλαίσια αυτά, συνεχίζει να είναι επίκαιρο το παράδοξο του Minsky (ανάλυση) – σύμφωνα με το οποίο βιώνουμε το τελευταίο στάδιο της κρίσης υπερχρέωσης, με αποτέλεσμα να «αποδημήσουν» σύντομα τα κεφάλαια, σε ασφαλέστερες και πιο κερδοφόρες περιοχές.
Το γεγονός αυτό θα επιταχύνει ακόμη περισσότερο το «μοιραίο», οδηγώντας τη Δύση στην κατάρρευση – εκτός εάν γίνει κατανοητό το πρόβλημα, επιλυθεί σωστά (πάγωμα χρεών, διαγραφές κλπ.), και οδηγήσει σε μία δικαιότερη αναδιανομή των εισοδημάτων, εκτός των εγκληματικών πλαισίων του νεοφιλελευθερισμού.
Εάν το τέλος θα προκληθεί είτε από τον αποπληθωρισμό (ΕΕ), είτε από τον υπερπληθωρισμό (Ιαπωνία), είναι κάτι που οφείλει να μας απασχολεί λιγότερο – επειδή, σε κάθε περίπτωση, θα είναι εξαιρετικά οδυνηρό. Πόσο μάλλον εάν συνοδευθεί από έναν παγκόσμιο πόλεμο, αφού οι ομοιότητες με την πρώτη εποχή της παγκοσμιοποίησης, καθώς επίσης με το 1914 (άρθρο) είναι τρομακτικές.
.
