Ουσιαστικά όμως έχουν «σφραγίσει» τα χρηματιστήρια, απαγορεύοντας τους τις υγιείς διορθωτικές κινήσεις, καθώς επίσης αυξάνοντας διαρκώς την απόσταση των δεικτών από την πραγματική Οικονομία – «διαστρεβλώνοντας» παράλληλα όλα τα υπόλοιπα «προϊόντα» (ομόλογα, εμπορεύματα κοκ.).
.
Παγκόσμιος χρηματιστηριακός δείκτης MSCI World Equity Index σε σύγκριση με τις προβλέψεις για ανάπτυξη
.
Στο προηγούμενο γράφημα φαίνεται καθαρά η εκ διαμέτρου αντίθετη εξέλιξη του παγκόσμιου χρηματιστηριακού δείκτη (MSCI World Equity), με τις προβλέψεις οικονομικής ανάπτυξης – ενώ σε πολλά άλλα γραφήματα διαπιστώνεται η αντίστοιχη, διαστρεβλωμένη εξέλιξη του βασικού αμερικανικού δείκτη S&P με την πραγματική Οικονομία.
Ελπίζουμε βέβαια να αντιστραφεί η τάση, με το δανεισμό της πραγματικής οικονομίας από τις τράπεζες – έτσι ώστε να αποφύγουμε την καταιγίδα που διαφαίνεται στον ορίζοντα. Εν τούτοις η διαδικασία αυτή, μέχρι στιγμής, κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους – καταστρέφει δηλαδή τη μεσαία τάξη με την ευρύτερη της έννοια (μικρά κράτη, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και αστικά νοικοκυριά), με κίνδυνο να ακολουθήσουν κάποια στιγμή κοινωνικές εξεγέρσεις και διακρατικοί πόλεμοι (το αργότερο όταν η ευρύτερη μεσαία τάξη δεν θα έχει πλέον κάτι να χάσει).
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Από την παραπάνω ανάλυση (πηγές: Lindner, Bundesbank) συμπεραίνουμε μεταξύ άλλων ότι, όσο δεν εργάζονται οι άνθρωποι και δεν λειτουργούν οι μηχανές, δεν υπάρχει μέλλον – ακόμη και όταν μία χώρα εμφανίζει πλεονάσματα στον προϋπολογισμό, έχουν κέρδη κάποιες επιχειρήσεις της ή αυξάνονται οι αποταμιεύσεις ορισμένων Πολιτών της.
Οι λύσεις της Ελλάδας τώρα, για να εργασθούν οι άνθρωποι, να λειτουργήσουν οι μηχανές και να ξεφύγει από το σπιράλ της χρεοκοπίας, οφείλουν να διαχωριστούν σε ευρωπαϊκές και σε εθνικές – οι εθνικές δε σε βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες. Ορισμένες από αυτές είναι επιγραμματικά οι εξής:
.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο
(α) Επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δημοσίου χρέους στα 50 χρόνια, με μία περίοδο χάριτος δύο ετών. Προσπάθεια να συνδεθεί η περίοδος χάριτος με το ρυθμό ανάπτυξης – να σταματήσει δηλαδή, μόνο όταν ξεφύγουμε από την ύφεση.
(β) Μείωση των επιτοκίων δανεισμού στο βασικό της ΕΚΤ (0,25%).
(γ) Επενδυτικό σχέδιο Marshall για την αναβίωση του παραγωγικού μας ιστού, τον οποίο κατέστρεψε η πολιτική της Τρόικας.
(δ) Απαίτηση σταδιακής εξόφλησης (με δόσεις) τουλάχιστον του κατοχικού δανείου που μας οφείλει η Γερμανία.
.
Σε εθνικό επίπεδο
(α) Βραχυπρόθεσμα
(1) Έκδοση εθνικών ομολόγων, εγγυημένων με κρατικά περιουσιακά στοιχεία, για την κάλυψη των ληξιπρόθεσμων ομολόγων του δημοσίου – έτσι ώστε να διωχτεί η Τρόικα.
(2) Πώληση τους στις τράπεζες οι οποίες, αφού τα ομόλογα θα είναι εγγυημένα, θα μπορούν να τα χρηματοδοτήσουν «φθηνά» μέσω της ΕΚΤ.
(3) Έκδοση άλλων εθνικών ομολόγων με ρήτρα πληθωρισμού, κατά το παράδειγμα της Ιταλίας.
(4) Πώληση τους στους Έλληνες καταθέτες – επίσης, σε αυτούς που έχουν μεταφέρει τις νόμιμες καταθέσεις τους στο εξωτερικό, με την εγγύηση πως δεν απαιτηθεί φόρος για την εισαγωγή των χρημάτων.
(5) Εξόφληση των υποχρεώσεων του δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα, η οποία θα μπορούσε να επιτευχθεί άμεσα είτε με την πληρωμή μέσω ομολόγων, είτε με «πιστωτικά φόρου» – όπου οι επιχειρήσεις θα είχαν τη δυνατότητα να εξοφλούν τις υφιστάμενες ή τις μελλοντικές φορολογικές τους υποχρεώσεις, με τα συγκεκριμένα πιστωτικά.
(6) Διευκολύνσεις στην ίδρυση μικρών επιχειρήσεων (αφορολόγητο για 3-5 χρόνια, μη επιβάρυνση με ΟΑΕΕ κλπ.), για να μπορέσει να μειωθεί η ανεργία, ειδικά αυτή των νέων, μέσω της αυτοαπασχόλησης.
.
(β) Μεσοπρόθεσμα
(1) Εισαγωγή του ΤΑΙΠΕΔ στο χρηματιστήριο, αφού προηγουμένως γίνουν όλα όσα πρέπει για να αποκτήσει την τιμή που αξίζει.
(2) Ίδρυση μίας κρατικής τράπεζας επενδύσεων (ανάλογης μορφής με τη γερμανική Kfw), προικίζοντας την με περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου – έτσι ώστε να δοθούν πιστώσεις προς την πραγματική οικονομία, για την «αναθέρμανση» των επενδύσεων και της ζήτησης.
(3) Εισαγωγή της επενδυτικής κρατικής τράπεζας στο χρηματιστήριο, για να αυξήσει τις χρηματοδοτικές δυνατότητες της.
.
(γ) Μακροπρόθεσμα
(1) Τιτλοποίηση του ενδεχομένου υπογείου πλούτου της Ελλάδας
(2) Ιδιωτικοποίηση των μη κοινωφελών, μη κερδοφόρων και μη στρατηγικών επιχειρήσεων, όταν θα ευρίσκεται η Ελλάδα σε πορεία ανάπτυξης – οπότε θα έχει αυξηθεί η τιμή τους.
Ολοκληρώνοντας, ένα μεγάλο μέρος των ιδιωτικοποιήσεων, καθώς επίσης των τιτλοποιήσεων, θα μπορούσε να διατεθεί για τη μείωση του δημοσίου χρέους – χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα (ύφεση κλπ.) στην Ελληνική Οικονομία.
Βέβαια, με δεδομένη την απολυταρχική στάση της Γερμανίας, όσον αφορά την Ευρώπη, δεν φαίνεται καμία δυνατότητα «επιβολής» των παραπάνω – γεγονός που σημαίνει πως θα πρέπει να αναζητήσουμε άλλες λύσεις, όπως αυτές που περιγράφουμε σε πρόσφατο σημείωμα μας (άρθρο).
