Συνεχίζοντας, όταν οι επιχειρήσεις αποφασίζουν να μειώσουν τις επενδύσεις, τους μισθούς ενδεχομένως ή να απολύσουν το προσωπικό τους, αντί να δανειστούν, τότε τα νοικοκυριά έρχονται σε δύσκολη θέση – αφού έχουν λιγότερα χρήματα στη διάθεση τους, τα οποία θα μπορούσαν να αποταμιεύσουν. Σε τελική ανάλυση λοιπόν, η διαδικασία συρρίκνωσης της Οικονομίας, η οποία ξεκίνησε από την απόφαση τους να αρχίσουν να αποταμιεύουν χρήματα, μειώνει τα εισοδήματα τους και εκμηδενίζει τη δυνατότητα αποταμίευσης τους.
Το ίδιο συμβαίνει φυσικά όταν το κράτος θέλει να αποταμιεύσει περισσότερα – για να δημιουργήσει πλεονάσματα, καθώς επίσης για να αποπληρώσει τα χρέη του, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή μειώνει τις δαπάνες του για δημόσιες επενδύσεις, περιορίζει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων ή μειώνει τους μισθούς τους, δαπανάει λιγότερα για κοινωνικές υπηρεσίες (υγεία, παιδεία) κοκ. – με αποτέλεσμα να μειώνονται κατά το ίδιο ποσόν τα εισοδήματα των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών.
Όταν όμως μειώνονται τα εισοδήματα των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, περιορίζονται τα φορολογικά έσοδα του δημοσίου (φόρος εισοδήματος, ΦΠΑ, φόρος μισθωτών υπηρεσιών κοκ.) – με αποτέλεσμα να παραμένουν τα ελλείμματα και να αυξάνεται το δημόσιο χρέος. Ακόμη δε και όταν τα δημόσια ελλείμματα ή τα χρέη μειώνονται βραχυπρόθεσμα, πολλαπλασιάζονται μακροπρόθεσμα – ενώ ολόκληρη η Οικονομία (κράτος, τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά) οδηγείται σταθερά στη χρεοκοπία.
Όλα τα παραπάνω δεν είναι πλέον θεωρητικά, αφού τα βιώνουμε ήδη στην Ελλάδα – σαν αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής που μας επιβλήθηκε από την Τρόικα. Η αιτία της πολιτικής αυτής δεν είναι προφανώς η άγνοια των εισβολέων, σχετικά με τη διαδικασία που περιγράψαμε – με τον καθοδικό σπειροειδή κύκλο που τέθηκε σε λειτουργία δηλαδή, με τελικό προορισμό τη συνολική μας χρεοκοπία.
Η αιτία είναι η πρόθεση τους να λεηλατήσουν τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία, πληρώνοντας το 10% αυτών που στην πραγματικότητα αξίζει – μετατρέποντας τη χώρα μας σε υπερχρεωμένο στο διηνεκές προτεκτοράτο, καθώς επίσης τους Έλληνες σε σκλάβους χρέους.
Συνοψίζοντας η παροχή δανείων, οι πιστώσεις δηλαδή, δεν δημιουργούνται μέσω των αποταμιεύσεων – αλλά από το πουθενά, όπως έχουμε επεξηγήσει πολλές φορές (πρόσφατη ανάλυση μας). Απλούστατα, όταν κάποιος ζητάει ένα δάνειο από την τράπεζα και του εγκρίνεται, δημιουργείται ένας τραπεζικός λογαριασμός – στον οποίο τοποθετούνται τα (λογιστικά) χρήματα, με το πάτημα ενός κουμπιού του υπαλλήλου. Κανένας δεν είναι λοιπόν υποχρεωμένος να αποταμιεύσει για να δημιουργηθούν αυτά τα χρήματα – χωρίς αυτό να σημαίνει φυσικά πως οι τράπεζες μπορούν να δανείζουν απεριόριστα ποσά.
Ειδικότερα, η τράπεζα κερδίζει από την παροχή δανείων, όταν αργότερα ο οφειλέτης της επιστρέφει τα χρήματα, συμπεριλαμβανομένων των τόκων. Ο οφειλέτης όμως μπορεί να το κάνει, όταν έχει αργότερα αρκετά εισοδήματα, για να καλύπτει τις υποχρεώσεις του – επομένως, όταν οι άλλοι αποταμιεύουν λιγότερα.
Όταν όμως ο οφειλέτης αδυνατεί να ανταπεξέλθει με την πληρωμή των τόκων, πόσο μάλλον των δόσεων, ενώ η τράπεζα είναι υποχρεωμένη να πληρώνει τόκους στις καταθέσεις της, καθώς επίσης να εξοφλεί τα δάνεια της, τότε δημιουργείται μεγάλο πρόβλημα – αυτό που προκαλεί τις τραπεζικές κρίσεις που βιώνουμε.
Εκτός αυτού, παρά το ότι η τράπεζα μπορεί να δανείσει τον πελάτη με το πάτημα ενός κουμπιού λογιστικά χρήματα, όταν αυτός θέλει μετρητά, τότε πρέπει είτε να τα διαθέτει, είτε να τα δανεισθεί από μία άλλη τράπεζα ή από την κεντρική – αφού μετρητά χρήματα μπορεί να εκδίδει μόνο η εκάστοτε κεντρική τράπεζα.
Για να έχει στη διάθεση της η τράπεζα «δικά της» μετρητά χρήματα, δεν πρέπει απλά να τα αποταμιεύσει κάποιος πελάτης της – αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να είναι πρόθυμος να διατηρεί τις υφιστάμενες καταθέσεις του όχι σε μετρητά, αλλά σε προθεσμιακά προϊόντα, σε ομόλογα κοκ.
Ουσιαστικά λοιπόν, οι πελάτες της τράπεζας θα πρέπει να παραιτούνται από τη «ρευστότητα» τους για να μπορούν οι τράπεζες να διαθέτουν μετρητά χρήματα, έχοντας τη δυνατότητα να εξυπηρετούν αυτούς που ζητούν αναλήψεις – με εξαίρεση την κεντρική τράπεζα, η οποία μπορεί να δημιουργεί μετρητά χρήματα από το πουθενά.
Συμπερασματικά, κανένας δεν πρέπει να αποταμιεύει για να πάρει κάποιος άλλος δάνειο – ενώ, αντίθετα, κάποιος πρέπει να δανείζεται, για να μπορεί ο άλλος να αποταμιεύει. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να τυπώνουν συνεχώς νέα χρήματα, καθώς επίσης πως κανένας δεν πρέπει να αποταμιεύει, για να μπορούμε όλοι να ζούμε σε έναν οικονομικό παράδεισο – αφού το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων εξαρτάται ακόμη από την πραγματική διαθεσιμότητα (παραγωγή) του εργατικού δυναμικού και των μηχανών.
Για εκείνο το χρονικό διάστημα όμως που οι άνθρωποι δεν βρίσκουν εργασία, ενώ οι μηχανές παραμένουν σιωπηλές, θα πρέπει κάποιος άλλος να αυξήσει τις δαπάνες του, καθώς επίσης τα μέσα που μπορεί να διαθέσει – εάν είναι απαραίτητο, δανειζόμενος απ’ ευθείας από την κεντρική τράπεζα.
.
ΟΙ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Αυτό κάνουν σήμερα οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες της Δύσης – χωρίς όμως να ενισχύονται από τις εμπορικές οι οποίες, αντί να δανείζουν την πραγματική οικονομία, επιλέγουν την κερδοσκοπία στα χρηματιστήρια, τα οποία έχουν μετατρέψει δυστυχώς σε καζίνο. Στο διάγραμμα που ακολουθεί, φαίνεται η τεράστια αύξηση της ποσότητας κεντρικού χρήματος (Μ0) από τη Fed – ενώ οι μικρομεσαίες αμερικανικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά δυσκολεύονται σε μεγάλο βαθμό να δανεισθούν.
.
Ποσότητα κεντρικού χρήματος (Μ0) από τη Fed
.
Έτσι λοιπόν, ενώ η πραγματική οικονομία σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη ασφυκτιά, η συνεχώς αυξανόμενη ρευστότητα που παρέχουν οι κεντρικές τράπεζες στις εμπορικές, με μηδενικό κόστος (βασικά επιτόκια), ανατροφοδοτεί τη χρηματιστηριακή φούσκα – η οποία διογκώνεται συνεχώς, με αποτελέσματα που δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε.
Φυσικά η ελπίδα των κεντρικών τραπεζών επικεντρώνεται στο ότι, κάποια στιγμή οι εμπορικές τράπεζες θα κατευθύνουν τη ρευστότητα στην πραγματική Οικονομία – προσπαθώντας παράλληλα να αποφύγουν τον τεράστιο πανικό που θα μπορούσε να προκαλέσει τυχόν κατάρρευση των χρηματιστηρίων, σε συνδυασμό με την υπερχρέωση ολόκληρου του πλανήτη.
