Η ερώτηση εν προκειμένω είναι το γιατί μείωσε η Fed τη ρευστότητα – εάν βέβαια δεν παραμείνουμε στην επίσημη αιτιολογία, σύμφωνα με την οποία η ανάπτυξη της οικονομίας των Η.Π.Α. είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην απαιτούνται κίνητρα.
Άλλωστε, κανένας δεν πιστεύει πως η Οικονομία των Η.Π.Α. έχει ανακάμψει, κρίνοντας από τα στοιχεία για τις πωλήσεις λιανικής, για την ανεργία, για την πτώση των πραγματικών μισθών κοκ – ενώ η απόφαση της κεντρικής τράπεζας οδήγησε τα νομίσματα των αναπτυσσόμενων οικονομιών σε μεγάλη πτώση (γράφημα).
.
Συναλλαγματικές ισοτιμίες απέναντι στο αμερικανικό δολάριο
.
Υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις για την απόφαση της Fed – εκ των οποίων η μία είναι τεχνικής φύσης και η άλλη στρατηγικής. Αφήνοντας την πρώτη, λόγω της πολύπλοκης επεξήγησης της, η δεύτερη έχει άμεση σχέση με τη θέση του δολαρίου, ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος – η οποία θα ετίθετο σε κίνδυνο, εάν συνεχιζόταν η «εκτύπωση» μεγάλων ποσοτήτων χρημάτων.
Ήδη η Ρωσία εξετάζει την δια νόμου απαγόρευση της κατοχής δολαρίων, καθώς επίσης τη χρήση τους για πληρωμές εντός της χώρας – ενώ πολλές άλλες χώρες προσπαθούν να «απεξαρτηθούν» από το δολάριο.
Πρόσφατα η κεντρική τράπεζα της Νιγηρίας μείωσε τα συναλλαγματικά της αποθέματα σε δολάρια, αυξάνοντας τα αντίστοιχα στο κινεζικό γουάν – ενώ η Ζιμπάμπουε, η οποία χρησιμοποιούσε ως επίσημο τοπικό νόμισμα το δολάριο, άλλαξε επίσης στο γουάν. Εκτός αυτού, η Fed διακρίνει την τάση φυγής από το δολάριο προς το χρυσό – γεγονός που την αναγκάζει να χειραγωγεί την τιμή του με κάθε τρόπο.
Η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. γνωρίζει πολύ καλά ότι, η δυνατότητα της χώρας να πληρώνει τα χρέη της στο δικό της νόμισμα, οπότε να είναι αδύνατη η χρεοκοπία της, είναι ο μοναδικός λόγος που της επιτρέπει να εξυπηρετεί τα τεράστια δίδυμα ελλείμματα της – ενώ αποτελεί τα θεμέλια της ισχύος της, αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τα τεράστια εξοπλιστικά της προγράμματα.
Εάν τυχόν το δολάριο χάσει τη θέση του ως το ηγετικό αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη (πάνω από το 65% των παγκοσμίων συναλλαγματικών αποθεμάτων, έναντι 24% του ευρώ), τότε οι Η.Π.Α. θα μετατραπούν σε μία από τις πολλές χώρες με ελλειμματικά ισοζύγια και συναλλαγματικά προβλήματα – χωρίς τη δυνατότητα έκδοσης (πώλησης) απεριορίστων ποσοτήτων ομολόγων για την κάλυψη τους.
Ολοκληρώνοντας, η Fed έχει συνειδητοποιήσει ότι, η κρίση του δολαρίου είναι πολύ πιο επικίνδυνη για τις Η.Π.Α. από μία τραπεζική κρίση – ενώ τα πακέτα για τις τράπεζες αδυνατίζουν και θέτουν σε κίνδυνο την παντοδυναμία του δολαρίου. Το θέμα βέβαια είναι μέχρι ποιό σημείο θα αποφάσιζε να πάει, με στόχο τον περιορισμό των κινδύνων για το δολάριο, σε σχέση με τα προβλήματα των τραπεζών, καθώς επίσης των αναπτυσσόμενων οικονομιών του πλανήτη.
Από την άλλη πλευρά, η ΕΚΤ οδηγείται στην υιοθέτηση αρνητικών επιτοκίων, τα οποία θα αύξαναν την ισοτιμία του ευρώ, καθώς επίσης στην αγορά μεγάλων ποσοτήτων ομολόγων και χρεών – η οποία θα είχε τα αντίθετα αποτελέσματα.
Στόχος της όμως δεν είναι η ενίσχυση του νομίσματος, αλλά η καταπολέμηση της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης – τόσο των τραπεζών της (διακινδυνεύουν άνω των 3 τρις € στις αναπτυσσόμενες οικονομίες – διάγραμμα που ακολουθεί), όσο και των κρατών.
.
Η έκθεση των ευρωπαϊκών Τραπεζών στις αναπτυσσόμενες αγορές-οικονομίες (πρόβλεψη για το 2014).
(*Πατήστε στο Πίνακα για μεγέθυνση)
.
Το μεγαλύτερο ρίσκο, όσον αφόρα τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, το έχουν έξι ευρωπαϊκές τράπεζες: η BBVA (Ισπανία), η Erste Bank (Αυστρία), η HSBC (Βρετανία), η Santander (Ισπανία), η Standard Chartered και η UniCredit (Ιταλία).
Ας μην ξεχνάμε πάντως ότι, οι κεντρικές τράπεζες της Δύσης έχουν ένα τελευταίο πυρηνικό όπλο, για να σταματήσουν την αλυσιδωτή έκρηξη των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών – τη δημιουργία τρισεκατομμυρίων από το πουθενά, με στόχο την αγορά των «παγίων» (ομολόγων του δημοσίου, τραπεζικών τίτλων, εγγυήσεων κλπ.) πριν ακόμη καταρρεύσουν.
