Η προβληματική αυτή κατάσταση επιδεινώνεται σε μεγάλο βαθμό όταν η κατανομή των εισοδημάτων είναι «εξτρεμιστικά» μη ισορροπημένη – όπως συνέβη στις Η.Π.Α. το 1929. Αυτό οφείλεται στο ότι, οι πλούσιοι μπορούν ακόμη να διατηρούν υψηλό το βιοτικό τους επίπεδο παρά την κρίση και να αποταμιεύουν, ενώ οι χαμηλότερες εισοδηματικές τάξεις εξαθλιώνονται – όπου προηγείται η κατώτερη και ακολουθεί η μεσαία.
Η χώρα τότε οδηγείται νομοτελειακά στην υπερχρέωση – με αποτέλεσμα, εάν εφαρμόζεται η νεοφιλελεύθερη πολιτική, να αποφασίζεται η μείωση των δαπανών για την αντιμετώπιση του προβλήματος, αντί της αύξησης των φόρων εισοδήματος και περιουσίας για τα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα. Το γεγονός αυτό οδηγεί στην πτώση του ρυθμού ανάπτυξης και στον περιορισμό του ΑΕΠ – όπως φαίνεται στην Ελλάδα από το γράφημα που ακολουθεί.
.
ΑΕΠ Ελλάδος (υπολογισμένο σε δις δολάρια Αμερικής)
.
Η υπερχρέωση μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο εάν προκληθεί η αύξηση του ιδιωτικού χρέους μέσω, για παράδειγμα, της ανάπτυξης της αγοράς ακινήτων – επίσης, μέσω της αύξησης των εξαγωγών, η οποία χρεώνει το εξωτερικό με τα πλεονάσματα, μειώνοντας αντίστοιχα το δημόσιο χρέος της χώρας.
Ειδικά σε κράτη, όπως η Ελλάδα, το ιδιωτικό χρέος της οποίας ήταν εξαιρετικά χαμηλό όταν ξέσπασε η κρίση (γράφημα), η υπερχρέωση μπορούσε πολύ εύκολα να καταπολεμηθεί, εάν διευκολύνονταν η ζήτηση και οι επενδύσεις (αύξηση του ιδιωτικού χρέους) εκ μέρους των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων – κάτι που δεν απαιτούσε χρήματα από το κράτος, αλλά τη μείωση της γραφειοκρατίας στο ελάχιστο και ένα σταθερό, ορθολογικό φορολογικό πλαίσιο, το οποίο να «επιβραβεύει» τις επενδύσεις (αφορολόγητο αποθεματικό για τις επιχειρήσεις κλπ.).
.
.
Δυστυχώς όμως, οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις της Ελλάδας εφάρμοσαν την ακριβώς αντίθετη πολιτική – με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται διαρκώς η κρίση, καθώς επίσης να αυξάνεται διαχρονικά το δημόσιο χρέος. Την ίδια στιγμή, ο κάποτε υγιέστατος ιδιωτικός τομέας της χώρας, στην οποία δεν υπήρχε ούτε φούσκα ακινήτων, ούτε τραπεζική, όπως στην Ιρλανδία, στην Ισπανία κλπ., οδηγείται κυριολεκτικά στην αγχόνη – μέσω μίας απίστευτης «φορολογικής ασυδοσίας» του δημοσίου, η οποία καταστρέφει κάθε πιθανότητα εξόδου της χώρας από την κρίση.
Με δεδομένο δε το ότι, η ανώτατη εισοδηματική τάξη της Ελλάδας δεν μπορεί να επηρεάσει την πολιτική, αφού η πραγματική εξουσία ασκείται από ξένους, δεν πρόκειται να αποφύγει και αυτή τη λεηλασία, καθώς επίσης τη φτωχοποίηση – ακολουθώντας τη χαμηλή και μεσαία τάξη, με κάποια χρονική καθυστέρηση.
Περαιτέρω στην οικονομική θεωρία, η προσπάθεια μείωσης του ελλείμματος του προϋπολογισμού μίας χώρας κατά 15%, μέσω της πολιτικής λιτότητας, οδηγεί στη συρρίκνωση της Οικονομίας (πτώση του ΑΕΠ) κατά τουλάχιστον κατά 15%. Το γεγονός αυτό αυξάνει τη σχέση χρέους προς ΑΕΠ πάνω από 15%, χωρίς να αυξηθούν καθόλου τα χρέη σε απόλυτο μέγεθος – με αποτέλεσμα να «υποτιμάται» η πιστοληπτική αξιολόγηση της χώρας, να αυξάνονται τα επιτόκια δανεισμού της, οπότε το έλλειμμα του προϋπολογισμού ξανά, παρά τη λιτότητα κοκ.
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ολοκληρώνοντας, η μονεταριστική θεωρεία της ανάπτυξης (Keynes), πιστεύει πως οι κρίσεις προέρχονται από την ισχυρή επιβράβευση της εξοικονόμησης χρημάτων (πολιτική λιτότητας), εις βάρος της ζήτησης (κατανάλωσης). Επιπλέον από τα υψηλά πραγματικά επιτόκια, από τον αποπληθωρισμό που προκαλείται, από τις προσμονές μειωμένων εισοδημάτων εκ μέρους της πλειοψηφίας του πληθυσμού, καθώς επίσης από τη μη ισορροπημένη κατανομή των εισοδημάτων – συνδεδεμένη με υψηλά ρίσκα τυχόν κατάρρευσης των χρηματιστηρίων και της αγοράς ακινήτων.
Κατά τη συγκεκριμένη θεωρεία, το πλέον αποτελεσματικό μέσον αντιμετώπισης των κρίσεων είναι η προώθηση της μαζικής κατανάλωσης, μέσω της αύξησης των μισθών και των τιμών. Σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης, όπως είναι ο αποπληθωρισμός, η κεντρική τράπεζα πρέπει να υιοθετήσει μία επεκτατική πολιτική («τύπωμα» νέων χρημάτων, χαμηλά βασικά επιτόκια, διευκόλυνση του δανεισμού), η οποία να μπορεί να εγγυηθεί την αύξηση των τιμών των προϊόντων.
Η τάση για αποταμίευση πρέπει να καταπολεμάται μέσω της δημιουργίας ενός ασφαλούς κοινωνικού κράτους, ενώ η φορολογική πολιτική πρέπει να επιβαρύνει όσο το δυνατόν λιγότερο τις χαμηλές εισοδηματικές τάξεις. Οι υψηλότερες οφείλουν να φορολογούνται περισσότερο, αλλά δίκαια – επίσης, με τρόπο που να μην επιλέγουν τη μεταφορά των περιουσιακών στοιχείων και των δραστηριοτήτων τους σε άλλες χώρες.
Η διαδικασία αυτή, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, απαιτεί τη συνεργασία όλων των χωρών μεταξύ τους, έτσι ώστε να μην ανταγωνίζονται αθέμιτα (όπως στο παράδειγμα της Βρετανίας, η οποία έχει προσελκύσει με αθέμιτους τρόπους την Ελληνική ναυτιλία, εις βάρος της χώρας μας).
Ουσιαστικά λοιπόν δεν λείπουν τα χρήματα (κεφάλαια) ή το φθηνό εργατικό δυναμικό από μία Οικονομία, η οποία έχει βυθιστεί στην κρίση, αλλά η ζήτηση προϊόντων και υπηρεσιών. Αυτό δεν ισχύει μόνο σε περιόδους κρίσεων, αλλά γενικότερα για την καταπολέμηση της φτώχειας – μέσω της αύξησης της παραγωγής και εξ αυτής των εισοδημάτων.
Εάν τα παραπάνω γίνουν κατανοητά τόσο από την Ευρωζώνη, όσο και από την Ελλάδα, με την εφαρμογή της συγκεκριμένης, ήπιας πολιτικής της χρυσής μεσότητας, υπάρχει ακόμη χρόνος για να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά η κρίση. Εάν όχι, η ειρηνική επίλυση του προβλήματος είναι όλο και λιγότερο πιθανή – γεγονός που επιβεβαιώνεται από τις απίστευτες ομοιότητες του 2014 με το 1914 (ανάλυση).
Σε πρώτο στάδιο προβλέπεται σήμερα η «κατάληψη» του Ευρωκοινοβουλίου από εθνικιστικές, από ακροδεξιές και από αριστερές παρατάξεις – σε δεύτερο οι κοινωνικές αναταραχές, οι εξεγέρσεις, ενδεχομένως η «βίαιη» υιοθέτηση εθνικών νομισμάτων, καθώς επίσης οι διακρατικές, έντονες αντιπαραθέσεις. Το τρίτο στάδιο ελπίζουμε να αποφευχθεί τελικά – αφού θα ήταν ίσως μοιραίο.
