Περαιτέρω, τα δεκαετή ομόλογα των Η.Π.Α. έκλεισαν πάνω από το 3% – στο υψηλότερο σημείο μετά το 2011 (διάγραμμα). Το γεγονός αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό για το δανεισμό της υπερδύναμης – πόσο μάλλον όταν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού της συνεχίζουν να ευρίσκονται σε δυσθεώρητα επίπεδα.
.
Αποδόσεις Αμερικανικών ομολόγων ανά τύπο (2,7,10,30 έτη).
(*Πατήστε στα διαγράμματα για μεγέθυνση)
.
Όπως φαίνεται από το γράφημα, μόνο τα διετή ομόλογα διατηρήθηκαν σε χαμηλά επίπεδα – μια ένδειξη ακόμη πιο ανησυχητική, αφού σημαίνει πιθανότατα πως οι μεγάλοι επενδυτές, κυρίως η Κίνα, αποχωρούν σταδιακά από την αμερικανική αγορά ομολόγων.
Ειδικότερα, μετατρέπουν εν πρώτοις τα μακροπρόθεσμα σε βραχυπρόθεσμα ομόλογα, έτσι ώστε να μην καταρρεύσουν οι τιμές τους και αυξηθούν οι απώλειες τους. Στη συνέχεια, περιμένουν να λήξει ο χρόνος πληρωμής τους και να εισπράξουν την αξία των ομολόγων, χωρίς να αγοράσουν καινούργια – μία θανατηφόρα προοπτική για τις Η.Π.Α.
Οι Αμερικανοί βέβαια φαίνεται πως φροντίζουν με άλλους τρόπους τα έσοδα των Πολιτειών τους – καθώς επίσης την πλήρη αποβλάκωση των Πολιτών τους, έτσι ώστε να χειραγωγούνται ευκολότερα. Το γεγονός αυτό συμπεραίνεται από τη νομιμοποίηση της πώλησης ναρκωτικών στο Κολοράντο – όπου ξεκίνησαν τη λειτουργία τους περίπου σαράντα καταστήματα, με προοπτική να ανοίξουν πολύ περισσότερα.
Τα φορολογικά έσοδα από τις πωλήσεις του νέου αυτού προϊόντος υπολογίζονται να είναι σημαντικά, αφού επιτρέπεται η νόμιμη αγορά 28 γραμμαρίων μαριχουάνας ανά κάτοικο – με τις υπόλοιπες αμερικανικές Πολιτείες να ακολουθούν σύντομα. Η χρηματοπιστωτική μαφία, όπως και η συμβατική, αποφάσισε λοιπόν να επεκτείνει τις δραστηριότητες της, σε νέους προσοδοφόρους τομείς – παράλληλα με τη δημιουργία μίας κοινωνίας ηλιθίων και εξαρτημένων υποχειρίων της (όπως είναι αποδεδειγμένο, τα ναρκωτικά καταστρέφουν, μεταξύ άλλων, τη λειτουργία της μνήμης και του εγκεφάλου).
Στην Ευρώπη τώρα, η Goldman Sachs εκφράζει αμφιβολίες, σε σχέση με το μέλλον του Ευρώ, στηριζόμενες στα διαφορετικά επίπεδα των επιτοκίων, με τα οποία δανείζονται τόσο οι χώρες της Ευρωζώνης, όσο και οι επιχειρήσεις τους – γεγονός που διαμορφώνει δυσανάλογα την ανταγωνιστικότητα τους. Οι εταιρείες του Βορά εξασφαλίζουν πολύ χαμηλότερα επιτόκια από αυτές του Νότου, ενώ γενικότερα τα επιτόκια διατηρούνται υψηλά εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να είναι χαμηλά, για να μην οδηγήσουν σε εκτεταμένες χρεοκοπίες.
Έχει επανέλθει λοιπόν η συζήτηση για τα ευρωομόλογα, μέσω των οποίων θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα η Ευρωζώνη – παρά τη μέχρι σήμερα αντίθεση της Γερμανίας. Όταν όμως η μία χώρα μετά την άλλη βυθίζεται στην κρίση (πρόσφατα στο Βέλγιο σημειώθηκε ρεκόρ χρεοκοπιών), πρέπει να υιοθετηθούν ριζικές λύσεις – ενώ η Γερμανία δεν θα ήθελε να απομονωθεί, με κίνδυνο να επαναληφθεί το παρελθόν (άρθρο). Άλλωστε, όπως είπε πρόσφατα η καγκελάριος, ότι είναι καλό για το ευρώ είναι καλό και για τη Γερμανία – η οποία στηρίζει τις εξαγωγές της στη τεχνητά χαμηλή για αυτήν ισοτιμία του ευρώ.
Οι προσπάθειες τώρα να μετατραπεί η Ευρώπη σε έναν άριστο νομισματικό χώρο, γεγονός που προϋποθέτει την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και εργαζομένων, έχουν μάλλον αποτύχει, ως προς το δεύτερο σκέλος τους – αφού ο αριθμός των εργαζομένων που μετακινούνται είναι κάτω από το 3% του συνολικού (μόλις 14 εκ. άνθρωποι εντός Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων των φοιτητών και των συνταξιούχων, έχουν αλλάξει χώρα διαμονής).
Περαιτέρω, η Λετονία υιοθέτησε το ευρώ, παρά τις αντιρρήσεις των Πολιτών της – οι οποίοι δεν ήθελαν να παραδώσουν την νομισματική τους κυριαρχία, φοβούμενοι εύλογα ανάλογα προβλήματα, με αυτά που αντιμετωπίζει ο ευρωπαϊκός Νότος.
Από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση της Πορτογαλίας, στην οποία απεργεί η δημόσια εταιρεία αποκόμισης σκουπιδιών, ενώ οι κάτοικοι της Λισσαβόνας, διαμαρτυρόμενοι, ρίχνουν τα σκουπίδια τους στις εισόδους των τραπεζών, υπόσχεται την έξοδο από το μηχανισμό στήριξης – κατά το παράδειγμα της Ιρλανδίας (ανάλυση). Πρόκειται φυσικά για ένα «πυροτέχνημα», εκτός εάν υιοθετηθούν τα ευρωομόλογα – τα οποία θα διευκόλυναν την αναζήτηση βιώσιμης χρηματοδότησης απ’ ευθείας από τις αγορές.
«Πυροτέχνημα» ήταν και η προσομοίωση ακραίων καταστάσεων (stress test) του τραπεζικού τομέα της Σλοβενίας – σύμφωνα με την οποία οι τράπεζες της χώρας δεν απαιτείται (δήθεν) να ενισχυθούν από το ESM, αφού το χαμηλό σχετικά ποσόν της ανακεφαλαιοποίησης τους (κάτω από 5 δις €), είναι δυνατόν να «εκταμιευθεί» από το κράτος.
Εν τούτοις, η «ελλειμματική διαφάνεια» και τα συγκρουόμενα συμφέροντα που παρατηρήθηκαν στην όλη διαδικασία, έχουν δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά. Πόσο μάλλον αφού ο έλεγχος διενεργήθηκε από ιδιωτικές εταιρείες, χωρίς δημόσιο διαγωνισμό – με τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν να κρατούνται κρυφές, όπως συμβαίνει μόνο με τα στρατιωτικά μυστικά.
Για τη διεξαγωγή του ελέγχου δραστηριοποιήθηκαν 250 σύμβουλοι, για τέσσερις μήνες – οι οποίοι έλεγξαν οκτώ τράπεζες, με προϋπολογιζόμενο κόστος εργασίας 21 εκ. €. Συγκριτικά, για τον έλεγχο του τραπεζικού τομέα της Ισπανίας, η οποία είναι 40 φορές μεγαλύτερη από αυτήν της Σλοβενίας, με 80 φορές ισχυρότερο τραπεζικό κλάδο, απαιτήθηκαν συνολικές αμοιβές 31 εκ. € – γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, υπήρξε ενδεχομένως «χρηματισμός» των ελεγκτών στη Σλοβενία, για να μην υποχρεωθεί να ζητήσει την υπαγωγή της στο μηχανισμό της Ευρώπης (τρόικα).
Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, η κυβέρνηση της Σλοβενίας, με στόχο τη μείωση του δημοσίου χρέους, έχει υποσχεθεί την ιδιωτικοποίηση 15 κρατικών επιχειρήσεων στους δολοφόνους των λαών – μεταξύ των οποίων τις τηλεπικοινωνίες, τις εταιρείες ενέργειας, τις κρατικές τράπεζες και το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας. Τις διαδικασίες πώλησης θα αναλάβουν πιθανότατα οι ίδιες εταιρείες συμβούλων – οπότε η λεηλασία της χώρας είναι μάλλον δεδομένη.
Η οικονομική κατάσταση της Αυστρίας επίσης επιδεινώνεται – αφού ο ρυθμός ανάπτυξης το 2013 διαμορφώθηκε μόλις στο 0,3%, η ανεργία αυξήθηκε κατά 1% και οι επενδύσεις περιορίσθηκαν κατά 1,4%. Το 2014 φαίνεται πως θα είναι ένα από τα δυσκολότερα χρόνια στην ιστορία της χώρας – με μεγάλο ασθενή τον τραπεζικό της τομέα, ο οποίος έχει βυθιστεί σε μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς.
Στην Ιταλία η τράπεζα των σκανδάλων, η Monte Paschi (ιδρύθηκε το 1472), δεν φαίνεται να κρατικοποιείται από την κυβέρνηση – έχοντας εγγράψει συνολικές ζημίες 8 δις €, με την κρατική ενίσχυση να υπολογίζεται στα 4,1 δις €. Η τράπεζα θα έχει ζημίες επίσης το 2013, οπότε θα απαιτηθεί είτε μία νέα ενίσχυση της από το δημόσιο, είτε η χρεοκοπία της – ενδεχόμενο που όμως θα έφερνε στην επιφάνεια τα τεράστια προβλήματα του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ιταλίας.
