Ελλειμματική ευημερία – The Analyst

Ελλειμματική ευημερία

510 total views, 13 views today

Ο Δανεισμός και οι Τόκοι..
Η έννοια του πατριωτισμού, η λιτότητα ως βασική αιτία της φτώχειας και της διαφθοράς, οι εξελίξεις στην Ευρώπη, οι κίνδυνοι της Κίνας, οι λανθασμένες προβλέψεις της Fed και η βόμβα μεγατόνων των Swaps που ελλοχεύει στα θεμέλια των Η.Π.Α.

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

Οι Έλληνες τοποθέτησαν τα βάθρα της πνευματικής εξέλιξης του δυτικού κόσμου. Έθεσαν τις «πρώτες αρχές» της επιστημονικής σκέψης, ήταν ο πρώτοι που ανέδειξαν τη θεωρία, ως βάθρο της επιστήμης και ανέπτυξαν μία συστηματική φιλοσοφία – σε βαθμό που δεν υπήρχε σε κανέναν προγενέστερο πολιτισμό. Διατύπωσαν τη θεωρία του κράτους και της κοινωνίας, με βάση την εμπειρία τους από την Ελληνική πόλη-κράτος, της οποίας συνεχιστής ήταν η Ρώμη, επάνω στην κοινωνική βάση μίας απέραντης, ενιαίας αυτοκρατορίας.

Η ανικανότητα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας να εξασφαλίσει μία συνεχή κοινωνική και πολιτική εξέλιξη, οδήγησε σε αποτελμάτωση γύρω στον τέταρτο αιώνα – αφού όμως είχε εμφανισθεί προηγουμένως ένας νέος, πανίσχυρος θεσμός: η καθολική εκκλησία.

Ενώ η κοινωνική διάρθρωση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας μετασχηματιζόταν βαθμιαία στο (ολοκληρωτικό) φεουδαρχικό σύστημα, το οποίο κυβέρνησε σκοτεινά την Ευρώπη για πάνω από χίλια χρόνια, δόθηκε στις (φτωχοποιημένες) μάζες μία τέτοια ψυχολογική υποστήριξη (ενέσεις κορτιζόνης ουσιαστικά) από την εκκλησία, ώστε αποδέχθηκαν με αυταπάρνηση την εξάρτηση και την αθλιότητα τους – κάνοντας ελάχιστες προσπάθειες για τη βελτίωση των κοινωνικών τους συνθηκών” (E.Fromm).

 .

Ανάλυση

Στην εισαγωγή του κειμένου μας θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι, αναφερόμενοι στην έκφραση «πατριωτισμός», δεν εννοούμε την ολοκληρωτική εκείνη στάση, η οποία θέτει ένα έθνος υπεράνω της ανθρωπότητας – πόσο μάλλον υπεράνω των βασικών αρχών της ισότητας, της αλήθειας και της δικαιοσύνης (όπως συνέβη, για παράδειγμα, στην κάποτε ναζιστική Γερμανία).

Μακριά από το εθνικιστικό αυτό «σύμπλεγμα», λέγοντας πατριωτισμός εννοούμε το φλογερό, μη φυλετικό, μη ρατσιστικό καλύτερα ενδιαφέρον που έχει κανείς για τη χώρα του – το οποίο έχει σχέση τόσο με την πνευματική, όσο και με την υλική ευημερία του έθνους του.

Σε καμία περίπτωση λοιπόν με την κυριαρχία του επάνω σε άλλα έθνη, κατά τα αρνητικά «πρότυπα» των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Αυτόν τον αυτονόητο πατριωτισμό θα επιθυμούσαμε να έχουν όλοι οι πολιτικοί μας, όταν διαπραγματεύονται το μέλλον των Πολιτών της χώρας τους στην Ευρώπη ή όπου αλλού.

Περαιτέρω, οφείλουμε να γνωρίζουμε πως στις φτωχές χώρες του πλανήτη, οι άνθρωποι δεν εργάζονται λιγότερο σκληρά – αλλά, απλούστατα, η σκληρή εργασία τους δεν είναι τόσο αποδοτική, όσο στις πλουσιότερες. Στα πλαίσια αυτά, σε μακροοικονομικό επίπεδο, η ευημερία δεν είναι το αποτέλεσμα της σκληρής εργασίας, σε συνδυασμό με τη λιτότητα – εκείνων των συμπεριφορών δηλαδή που επιτρέπουν την εξοικονόμηση, την τοποθέτηση, καθώς επίσης τη χρήση περισσότερων κεφαλαίων στην παραγωγή.

Η ευημερία προκύπτει από το είδος της εργασίας – από την «ποιότητα» της κατά κάποιον τρόπο και όχι από την ποσότητα. Για παράδειγμα, ο χειρισμός μίας μηχανής για την παραγωγή ενός προϊόντος είναι πολύ λιγότερο κουραστικός, από το να κατασκευάσει κανείς το ίδιο προϊόν με τα χέρια του. Η παραγωγή δε της μηχανής εξασφαλίζει ως έσοδα τα χρήματα, για να την αγοράσει κανείς – κάτι που δεν συμβαίνει με τη χειρωνακτική εργασία, όσο σκληρή και αν είναι.

Ακριβώς για το λόγο αυτό εκείνες οι χώρες που στηρίζονται στον τουρισμό, όπως η Ελλάδα, δεν μπορούν να αυξήσουν την παραγωγικότητα τους, συγκριτικά με τις αμιγώς βιομηχανικές χώρες – επειδή, σε μεγάλο βαθμό, δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τους ανθρώπους με μηχανήματα, για να αυτοματοποιήσουν ή να «αριστοποιήσουν» τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Το ίδιο συμβαίνει εν μέρει και με τη γεωργία – όπου αρκεί κανείς να συνειδητοποιήσει πόσες ντομάτες, για παράδειγμα, πρέπει να εξάγει μία χώρα, για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο.

Επομένως, η αιτία της «ελλειμματικής ευημερίας», στην οποία καταδικάζονται, υποχρεώνονται καλύτερα οι φτωχοί άνθρωποι στις φτωχές χώρες, είναι αφενός μεν το είδος της εργασίας, αφετέρου η λιτότητα – οι χαμηλές αμοιβές δηλαδή, οι οποίες είναι το αποτέλεσμα της άδικης αναδιανομής των εισοδημάτων. Η αδικία αυτή εδραιώνει τις επικρατούσες συνθήκες φτώχειας και εμποδίζει την αυξανόμενη ευημερία.

Για παράδειγμα, το 1932 οι άνθρωποι στις Η.Π.Α. δεν εργάζονταν λιγότερο, από ότι το 1929, πριν ξεσπάσει η κρίση. Η αποδοτικότητα τους όμως ήταν μειωμένη, αφού είχαν χάσει τις καλά αμειβόμενες δουλειές τους σε παραγωγικές βιομηχανίες, λόγω της κρίσης.

Οι βιομηχανίες αυτές, επειδή είχε μειωθεί η ζήτηση, είχαν πάψει να λειτουργούν και στη συνέχεια χρεοκόπησαν – αφού οι πελάτες τους, λόγω των χαμηλών μισθών και της ανεργίας που προκλήθηκε, δεν μπορούσαν να αγοράζουν τα προϊόντα τους.

Συγκριτικά με το 1929, το 1932 στις Η.Π.Α. και αλλού υπήρχε μία και μοναδική διαφορά: το ότι οι άνθρωποι, λόγω της κρίσης, έπρεπε να προσέχουν να μην καταναλώνουν τα χρήματα τους – όπως τα προηγούμενα χρόνια, όπου ξοδεύοντας τα κέρδιζαν περισσότερα. Επομένως, η λιτότητα ήταν και είναι η αιτία των κρίσεων, καθώς επίσης της φτώχειας που προκαλούν – ενώ οι ομοιότητες με τη σημερινή Ελλάδα και με την πολιτική λιτότητας, στην οποία εξαναγκάζεται, είναι ολοφάνερες.

Το καλοκαίρι του 1929 η ανεργία στις Η.Π.Α. ήταν μόλις 3,2% – αμέσως μετά οι μισθοί και τα εισοδήματα των Αμερικανών κατέρρευσαν, με αποτέλεσμα να κορυφωθεί η ανεργία (1933) στο 25%. Την ίδια χρονική περίοδο (1929-1932) η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε σχεδόν κατά 45% – παρά το ότι λογικά οι χαμηλοί μισθοί θα έπρεπε να προκαλέσουν αύξηση της ανταγωνιστικότητας, οπότε της βιομηχανικής παραγωγής (όπως «πρεσβεύει» η νεοκλασική θεωρία και η Γερμανία σήμερα).

Περαιτέρω, η προερχόμενη συνήθως από τις χαμηλές αμοιβές και τη μειωμένη αποδοτικότητα της εργασίας φτώχεια, μειώνει τις «αντιστάσεις» των ανθρώπων απέναντι στη διαφθορά, καθώς επίσης στην εγκληματικότητα – με αποτέλεσμα να περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό οι προοπτικές μελλοντικής καλυτέρευσης της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης των φτωχών χωρών.

Στο παράδειγμα των Η.Π.Α., η απόφαση τότε της κυβέρνησης να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό, προκάλεσε την επόμενη καταστροφική ύφεση – η οποία διήρκεσε μέχρι το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και πιθανότατα δεν θα είχε ποτέ καταπολεμηθεί, εάν δεν είχε ακολουθήσει η επίθεση εναντίον της Γερμανίας, με όλα όσα η συγκεκριμένη ενέργεια προκάλεσε (η εξοπλιστική βιομηχανία αναπτύχθηκε, οι άνθρωποι αύξησαν τις καταναλωτικές τους δαπάνες κοκ.).

Ουσιαστικά λοιπόν δεν λείπουν τα χρήματα σε μία χώρα που υποφέρει, δεν λείπουν τα επενδυτικά κεφάλαια και δεν λείπει η σκληρή εργασία – λείπει μόνο η δυνατότητα ή/και η προθυμία των κυβερνήσεων να παρακινήσουν τους Πολίτες τους, να τους δώσουν θάρρος και να τους εμπνεύσουν να επενδύσουν, διαθέτοντας τα χρήματα τους ορθολογικά. Τα χρήματα δεν κερδίζονται ποτέ με τη λιτότητα, ποτέ με τη μείωση των μισθών, αλλά μόνο όταν όλοι οι άνθρωποι αμείβονται καλύτερα και καταναλώνουν τα χρήματα τους – σταματώντας να αποταμιεύουν υπερβολικά, φοβούμενοι για το μέλλον τους.

Ολοκληρώνοντας, υπενθυμίζουμε το «θεώρημα του Say», σύμφωνα με το οποίο «η Προσφορά αγαθών δημιουργεί από μόνη της Ζήτηση». Ειδικότερα, όταν ένας παραγωγός έχει έτοιμο ένα προϊόν, τότε προσπαθεί να το πουλήσει αμέσως, για να μην μειωθεί η αξία του. Επιδιώκει επίσης να δαπανήσει τα χρήματα που εισπράττει από το προϊόν που πούλησε, για να μην μειωθεί η δική τους αξία.

Επειδή τώρα η μοναδική δυνατότητα που έχει για να ξοδέψει τα χρήματα του είναι η αγορά άλλων προϊόντων, δημιουργούνται οι εκείνες οι συνθήκες, με τις οποίες η παραγωγή ενός προϊόντος προκαλεί την παραγωγή του επόμενου.

Η διαδικασία αυτή σταματάει δυστυχώς όταν επιλέγεται η πολιτική της λιτότητας – ενώ σχεδόν αντιστρέφεται, όταν μία χώρα βυθίζεται στον αποπληθωρισμό, με αποτέλεσμα η αυξανόμενη λιτότητα (αποταμίευση, μειώσεις μισθών κλπ.) να αυξάνει γεωμετρικά τη φτώχεια. Η φτώχεια και οι χαμηλοί μισθοί μειώνουν την παραγωγικότητα των ανθρώπων, καθώς επίσης την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας – ενώ αυξάνουν την ανεργία, τη διαφθορά, την εγκληματικότητα κοκ.

Εάν λοιπόν δεν σταματήσει αμέσως η πολιτική λιτότητας στην Ελλάδα, καθώς επίσης στις υπόλοιπες χώρες του νότου, η φτώχεια που θα συνεχίσει να αυξάνεται θα προκαλέσει την «ανέκκλητη» οικονομική τους κατάρρευση – οπότε την κλιμάκωση της διαφθοράς, τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας, την κατάρρευση της κοινωνικής συνοχής, τις λαϊκές εξεγέρσεις, τους εμφυλίους πολέμους κοκ.

Ολοκληρώνοντας, φαίνεται σαν να έχει υιοθετήσει η Ευρώπη, κατ’ εντολή της πρωσικής Γερμανίας, την πολιτική της καθολικής εκκλησίας και του φεουδαρχισμού  – την επιστροφή στο μεσαίωνα δηλαδή, με τη φτωχοποίηση των μαζών, με την εξ αυτής εξάρτηση τους από την εξουσία, οπότε με την πλήρη υποταγή τους στη δικτατορία της ελίτ. Οι εξελίξεις τώρα στον πλανήτη είναι οι εξής:

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.