Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ
Εάν οι ευρωπαϊκές χώρες, υιοθετώντας το κοινό νόμισμα, γνώριζαν πως δεν θα ακολουθούσε η τραπεζική, η δημοσιονομική, καθώς επίσης η πολιτική ένωση της Ευρώπης, τότε στην κυριολεξία αυτοκτόνησαν – αφού είναι αδύνατον να ανταγωνιστούν τη Γερμανία.
Απλά και μόνο η εσωτερική αγορά της (100 εκ. άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας και μέρους της Ελβετίας), επιτρέπει στις επιχειρήσεις της να αναπτύσσονται πολύ πιο εύκολα – αυξάνοντας τα μεγέθη τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην μπορούν να τις ανταγωνισθούν οι άλλες χώρες. Στη συνέχεια, εισβάλλοντας χωρίς συναλλαγματικά ή άλλα ρίσκα στα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης μπορούν, χρησιμοποιώντας μεθόδους «damping», να κυριαρχήσουν πλήρως στις αγορές τους.
Αναλυτικότερα, χαμηλώνουν στην αρχή τις τιμές πώλησης κάτω του κόστους, «επιδοτούμενες» από τις υψηλότερες τιμές στην εσωτερική τους αγορά – με αποτέλεσμα να κλείνουν ή να εξαγοράζουν τις ανταγωνιστικές επιχειρήσεις. Αφού συμβεί αυτό, τότε αυξάνουν τις τιμές στις χώρες που μονοπωλούν, μειώνοντας τες πλέον στη δική τους – οπότε επιδοτείται ουσιαστικά το βιοτικό επίπεδο των Γερμανών, εις βάρος των Ολλανδών, των Ελλήνων, των Ιταλών κοκ.
Οι γερμανικές επιχειρήσεις έχουν ένα ακόμη ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σήμερα, σαν αποτέλεσμα της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης – από την οποία, όπως είναι γνωστό, τρέφεται η Γερμανία, όσο καμία άλλη χώρα στον πλανήτη, αφού εισρέουν στην οικονομία της πολύ μεγάλα ποσά χρημάτων, με μηδενικό κόστος (χαμηλά επιτόκια), διευκολύνοντας την αύξηση των εξαγωγών και του ΑΕΠ της, οπότε των εσόδων του δημοσίου της, χωρίς να ανατιμάται το νόμισμα της. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη των γερμανικών τόκων, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ της χώρας:
.
Τόκοι του δημοσίου στη Γερμανία (ποσοστά επί του ΑΕΠ).
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Η εξέλιξη δε των επιτοκίων δανεισμού της Γερμανίας, ειδικά μετά το ξέσπασμα της κρίσης (2007), τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο τα τεράστια οφέλη της – εις βάρος φυσικά όλων των υπολοίπων κρατών:
.
Πραγματικό (αποπληθωρισμένο) επιτόκιο του γερμανικού-δημοσίου (σε ποσοστά του χρέους του εκάστοτε προηγουμένου έτους).
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Επανερχόμενοι στα τεράστια ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των εταιρειών της, οφείλουμε να σημειώσουμε πως όταν ένα κράτος δανείζεται με χαμηλά επιτόκια, τότε το ίδιο συμβαίνει με τις τράπεζες, καθώς επίσης με όλους τους υπόλοιπους οφειλέτες – τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.
Στα πλαίσια αυτά, η βιομηχανία, καθώς επίσης όλες οι υπόλοιπες εταιρείες της Γερμανίας, εξοικονομούν τόσο μεγάλα ποσά από τους τόκους (γράφημα που ακολουθεί), τα οποία τις καθιστούν «de facto» ασυναγώνιστες – σε σχέση με τις επιχειρήσεις των άλλων «εταίρων» της.
.
Εξοικονόμηση τόκων των γερμανικών επιχειρήσεων
(πορτοκαλί = επιτόκιο παλαιών χρεών, μπλε = επιτόκιο νέων χρεών, πράσινο = εξοικονόμηση).
(*Πατήστε στην εικόνα μεγέθυνση)
.
Όπως φαίνεται από το γράφημα, η εξοικονόμηση των γερμανικών επιχειρήσεων μόνο από τους τόκους έως το 2016 φτάνει στα 70 δις € – όπου τα παλαιά δάνεια τους είχαν επιτόκιο 5,68%, ενώ τα καινούργια μόλις 2,84%. Προφανώς είναι αδύνατον να τις ανταγωνιστούν οι ελληνικές ή άλλες επιχειρήσεις, όταν όχι μόνο χρεώνονται με πολύ υψηλότερα επιτόκια, αλλά δυσκολεύονται ακόμη και οι υγιείς να εξασφαλίσουν το δανεισμό τους.
Εάν δε προσθέσουμε στους τόκους τη συνεχώς αυξανόμενη φορολόγηση των ελληνικών επιχειρήσεων, το κόστος της γραφειοκρατίας και όλα τα υπόλοιπα, τότε θα κατανοήσουμε πως η υπεροχή της Γερμανίας δεν οφείλεται σε κάποιο θαύμα – αλλά στις οικονομικές συνθήκες που έχει εξασφαλίσει η κυβέρνηση της, με τη βοήθεια της ζώνης του ευρώ, εις βάρος όλων των υπολοίπων.
Συμπεραίνουμε λοιπόν πως κάτω από τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν υπάρχει μέλλον για καμία χώρα της Ευρωζώνης – όσο η Γερμανία έχει τα παραπάνω πλεονεκτήματα, με αποτέλεσμα να εισβάλλει οικονομικά σε όλα τα κράτη, τα οποία αδυνατούν να προστατεύσουν τα σύνορα τους.
Επομένως, υπάρχουν δύο μόνο λύσεις για τη ζώνη του ευρώ, εκ των οποίων η δεύτερη είναι ίσως προτιμότερη, κάτω από τις συνθήκες που έχει δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση:
(α) Η ελεγχόμενη διάλυση της, έτσι ώστε όλες οι χώρες που την αποτελούν να επιστρέψου στην αφετηρία – ανακτώντας τη νομισματική τους κυριαρχία, για να προστατεύουν καλύτερα τις οικονομίες τους.
(β) Η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, έτσι ώστε να μπορέσουν να ενωθούν ισότιμα όλες οι υπόλοιπες χώρες – τραπεζικά, δημοσιονομικά και πολιτικά δηλαδή, δημιουργώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.
Άλλη λύση δεν υπάρχει και δεν πρόκειται φυσικά να υπάρξει – ενώ, εάν αργήσει να συνειδητοποιηθεί, τα επακόλουθα για όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, θα είναι εξαιρετικά οδυνηρά.
