Ευρωζώνη, τελευταία ευκαιρία - The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Ευρωζώνη, τελευταία ευκαιρία

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email
Ευρώ

Το ρίσκο τραπεζικών πτωχεύσεων θα επιβαρύνει τους μετόχους τους, αμέσως μετά τους καταθέτες τους ενώ, στο τέλος, τους φορολογουμένους πολίτες των εθνικών τραπεζών – εάν υποθέσουμε βέβαια ότι θα υπάρχουν εθνικές τράπεζες

(To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες)

Οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον, μάλλον ακατάσχετο, βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Είναι μη βιώσιμο και πρέπει να διαγραφεί ή, έστω, να αναδιαρθρωθεί το χρέος; Η λύση των προβλημάτων μας είναι η δραχμή, αφού έτσι θα μπορούμε να κόβουμε μόνοι μας χρήματα και να σωθούμε ως δια μαγείας; Θα καταργήσουμε τα μνημόνια μονομερώς, χωρίς να διακινδυνεύουμε τις δανειακές συμβάσεις; Η Ευρώπη δεν θα άντεχε τη χρεοκοπία της Ελλάδας, οπότε μπορούμε να την εκβιάσουμε;    

Από την άλλη πλευρά η πλήρης αποστασιοποίηση των Ελλήνων, η παντελής έλλειψη αντίδρασης, η σιωπή των «αμνών» καλύτερα πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με τα ερωτηματικά που τους βασανίζουν ή με τις αυθαίρετες απαντήσεις – ούτε με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε, με επιτυχία προφανώς, επί σειρά δεκαετιών.

Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού – δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη. Όπως φαίνεται λοιπόν, και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω της ατελέστατης εκπαίδευσης – όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες τους με σκουπίδια (τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό).

Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα – ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική

Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με διαδηλώσεις και με διαμαρτυρίες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.

Για να το πούμε απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.

Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.

Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον……” .

 .

Ανάλυση

Κρίνοντας από τις τελευταίες συζητήσεις, στις οποίες επικράτησε ξανά η θέση της Γερμανίας, η επείγουσα τραπεζική ένωση της Ευρωζώνης, την οποία θα ακολουθούσε η  δημοσιονομική και η πολιτική, δεν πρόκειται να συμβεί – γεγονός που σημαίνει ότι, το νόμισμα χωρίς πατρίδα, το ευρώ, η «κατασκευή» του οποίου είναι εξαιρετικά προβληματική, θα συνεχίσει να υπηρετεί μονομερώς τη Γερμανία.

Επιλέγοντας πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, να εισέλθουν στο ίδιο «κλουβί με τα θηρία», ελπίζοντας να «εξημερωθούν» και να γίνουν αλληλέγγυα μεταξύ τους, έχουν πλέον εγκλωβιστεί – χωρίς καμία προοπτική για -το μέλλον τους, επειδή εάν δεν δημιουργηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, οι δυνατότητες τους να ανταγωνιστούν τη Γερμανία είναι μηδενικές.

Ειδικότερα, εάν δεν δώσει κανείς σημασία στις «πομπώδεις» ανακοινώσεις περί διάσωσης του ευρώ με κάθε θυσία, επιλέγοντας να διαβάσει τα «μικρά γράμματα», θα διαπιστώσει πως μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, οι τραπεζικές διασώσεις θα παραμείνουν θέμα των εθνικών κρατών – τα οποία θα τις χρηματοδοτούν με δικά τους μέσα και όχι απ’ ευθείας από το ESM (τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας, ο οποίος θα μετατραπεί στο ΔΝΤ της Γερμανίας).

Συνεχίζοντας, αυτό που μας προξενεί μεγάλη εντύπωση δεν είναι το ότι επιβάλλεται η Γερμανία, αλλά η προθυμία, με την οποία όλοι οι ηγέτες της Ευρωζώνης αποδέχονται την ηγεμονία της – παρά το ότι γνωρίζουν, τουλάχιστον στο θέμα της τραπεζικής ένωσης, πως αυτά που συμφωνήθηκαν θα επιδεινώσουν τις υφεσιακές πιέσεις στις οικονομίες τους.

Η αιτία είναι το ότι, η ΕΚΤ θα τοποθετήσει κάτω από την εποπτεία της συνολικά 128 μεγάλες τράπεζες – ερευνώντας τους ισολογισμούς τους, για να ανακαλύψει τα επισφαλή δάνεια. Στη συνέχεια, θα δρομολογήσει τις γνωστές μας «προσομοιώσεις ακραίων καταστάσεων» (stress test), υποχρεώνοντας εκείνες τις τράπεζες, οι οποίες θα αποδειχθεί πως δεν έχουν τα αναγκαία κεφάλαια, να προβούν στην αύξηση τους.

Γνωρίζοντας το οι τράπεζες, είναι προφανές ότι θα μειώσουν τα ρίσκα τους, περιορίζοντας τα δάνεια τους προς την πραγματική οικονομία – με αποτέλεσμα να ενταθεί επικίνδυνα η παγίδα ρευστότητας, να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων και να κλιμακωθεί η ύφεση σε πολλές χώρες, εξελισσόμενη σε αποπληθωρισμό.

Περαιτέρω, επανερχόμαστε στον ίδιο «φαύλο κύκλο» – όπου οι τράπεζες έσωζαν τα κράτη αγοράζοντας τα ομόλογα τους, χρεοκοπούσαν εξ αυτού  και στη συνέχεια τα κράτη έσωζαν τις τράπεζες, με χρήματα των φορολογουμένων τους. Στην ιστορία λοιπόν με τους δύο μεθυσμένους, οι οποίοι στηρίζονται μεταξύ τους για να μην πέσουν στο έδαφος – αδιαφορώντας εντελώς για το τι συμβαίνει γύρω τους.

Εάν τώρα, όπως λέγεται, απαγορεύσει η ΕΚΤ τις αγορές κρατικών ομολόγων από τις τράπεζες, για να μην κινδυνεύουν όταν τυχόν χρεοκοπούν τα κράτη, τότε θα έχουν τοποθετηθεί οι βάσεις πτώχευσης των κρατών, αποκλειστικά και μόνο εις βάρος των πολιτών τους – γεγονός που θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα τις χώρες του Νότου, οι οποίες θα μετατραπούν σε χρεοκοπημένα προτεκτοράτα, απόλυτα εξαρτημένα από την ΕΚΤ και τη Γερμανία.

Αντί λοιπόν να υποχρεωθούν οι τράπεζες να συνεισφέρουν περισσότερα χρήματα σε ένα κοινό ταμείο διάσωσης, είτε δικής τους, είτε των καταθέσεων τους, καθώς επίσης να δρομολογηθεί ο διαχωρισμός τους σε επενδυτικές και εμπορικές, έτσι ώστε να είναι πιο ασφαλείς οι καταθέτες τους, η Ευρώπη, η Γερμανία δηλαδή, «θεσμοθετεί» την απόλυτη κυριαρχία των μεγάλων τραπεζών.

Την ίδια στιγμή, μεταφέρεται το ρίσκο τυχόν τραπεζικών πτωχεύσεων στους μετόχους τους, αμέσως μετά στους καταθέτες τους (haircut) και, τέλος, στους φορολογουμένους πολίτες των εθνικών τραπεζών – εάν υποθέσουμε βέβαια ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν εθνικές τράπεζες αφού, κρίνοντας τουλάχιστον από την Ελλάδα, ο ενδιάμεσος ιδιοκτήτης τους, το ΤΧΣ, έχοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών τους, θα τις πουλήσει στις ξένες μεγαλύτερες.

Στην περίπτωση αυτή θα καλούνται, για παράδειγμα, οι Έλληνες ή οι Ιταλοί να διασώζουν τράπεζες τυπικά δικές τους και ουσιαστικά γερμανικές – επειδή διαφορετικά θα χάνουν τις καταθέσεις τους. Πιθανότατα λοιπόν η Γερμανία θα εξασφαλίσει τον έλεγχο του κυκλοφοριακού συστήματος της Ευρωζώνης, των τραπεζών δηλαδή, θέτοντας κάτω από την απόλυτη ηγεμονία της όλες τις χώρες.

To άρθρο αποτελείται από 3 Σελίδες (…)

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */