Παγκόσμιες ανακατατάξεις

(ε) Τουρκία: Με κόστος εργασίας 14,5 $ και μεγάλο πληθυσμό, παρά το ότι απειλείται με έκρηξη της φούσκας ακινήτων, η οποία θα προκαλούσε τεράστια προβλήματα στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα, ενώ το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της είναι καταστροφικό, με αποτέλεσμα να υποτιμάται συνεχώς το νόμισμα, θεωρείται ως μία από τις ανερχόμενες οικονομίες.

  .

.

(στ) Αλγερία: Διαθέτει ενεργειακά αποθέματα 72 δις $ – ενώ, με κόστος εργασίας 7,3 $ θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα, εάν είχε πολιτική σταθερότητα.

(ζ) Πολωνία: Τα 39 εκ. κάτοικοι της χώρας, καθώς επίσης η γειτνίαση της με τη Γερμανία, είναι τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα της.

(η) Γκάνα: Ο ρυθμός ανάπτυξης (13,5%) είναι εξαιρετικά μεγάλος, με αποτέλεσμα να προσελκύει ξένους επενδυτές – επικρατεί όμως μεγάλη πολιτική ανασφάλεια, καθώς επίσης διαφθορά.

(θ) Μαλαισία: Αν και τελευταία στη σειρά προτίμησης των διεθνών επενδυτών, με σχετικά υψηλό κόστος εργασίας (15,6$), ο πληθυσμός της (28 εκ.) είναι αρκετά μεγάλος – ενώ έχει πολλά άλλα πλεονεκτήματα.

 .

Η ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ ΧΡΥΣΟΥ

Αυτό που προξενεί μεγάλο ενδιαφέρον, είναι η «μετατόπιση» των αποθεμάτων χρυσού παγκοσμίως, η οποία φαίνεται στο διάγραμμα που ακολουθεί:

.

.

Αν και η τιμή του μετάλλου παρουσιάζει τεράστιες διακυμάνσεις, με αποτέλεσμα να είναι πολλοί αυτοί που θεωρούν ότι χειραγωγείται από τις κεντρικές τράπεζες, δεν παύει να έχει αυξητικές τάσεις – συγκρινόμενη με τα 200 $ ανά ουγγιά μερικά χρόνια πριν.

Ανάλογο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το διαδικτυακό νόμισμα Bitcoin, η τιμή του οποίου έχει επίσης μεγάλες διακυμάνσεις – ενώ η Google φαίνεται να σχεδιάζει τη δημιουργία ενός δικού της νομίσματος, σε συνδυασμό με μία δική της τράπεζα.

 .

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ότι, αρκετές από τις παραπάνω χώρες   αναγκάσθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 να ζητήσουν τη «βοήθεια» του ΔΝΤ. Φυσικά το «ταμείο» αντέδρασε θετικά στην αρχή, παρέχοντας τα δάνεια που του ζητήθηκαν – αφού ο πραγματικός σκοπός του ήταν άλλος.

Ειδικότερα, ήθελε να προστατεύσει από τη χρεοκοπία τα επενδυτικά κεφάλαια και τους ιδιώτες κερδοσκόπους (κυρίως Αμερικανούς), οι οποίοι είχαν επενδύσει τεράστια ποσά στην ασιατική φούσκα των ακινήτων – «στοιχηματίζοντας» στη συνέχεια στο «σπάσιμο» της, το οποίο θα προκαλούσε τη ραγδαία υποτίμηση των νομισμάτων τους (όπως για παράδειγμα ο G.Soros, ο οποίος πουλούσε ανοιχτά το νόμισμα της Ινδονησίας, οδηγώντας την στη χρεοκοπία).

Τα πρώτα δάνεια λοιπόν δόθηκαν, σε συμφωνία με το ΔΝΤ, με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθούν από τις κυβερνήσεις της Ινδονησίας, της Ταϊλάνδης και της Ν. Κορέας, για την εξόφληση των ξένων κερδοσκόπων. Αμέσως μετά, αφού εξοφλήθηκαν δηλαδή οι «δυτικοί» κερδοσκόποι, ακολούθησε η «θεραπεία-σοκ», με την υποχρέωση των τοπικών πληθυσμών σε μία καταστροφική  υφεσιακή πολιτική λιτότητας άνευ προηγουμένου. Οι μισθοί κατακρεουργήθηκαν, οι δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία κλπ. περιορίσθηκαν στο ελάχιστο και τα δάνεια προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις σταμάτησαν σχεδόν εξ ολοκλήρου.

Από τη Ν. Κορέα μέχρι την Ινδονησία, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων έχασαν τις θέσεις απασχόλησης τους, οδηγούμενοι στην ανεργία, ενώ απαγορεύθηκε στα κράτη να προσφέρουν οποιουδήποτε είδους βοήθεια στους πληγέντες Πολίτες τους. Πολλά σχολεία έκλεισαν, τα φάρμακα στα νοσοκομεία τελείωσαν, οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, η εγκληματικότητα ξεπέρασε ακόμη και την πιο νοσηρή φαντασία, ενώ η πείνα και η έλλειψη τροφής έφτασαν στο απροχώρητο. Ένας ολόκληρος τομέας της μεσαίας τάξης, η οποία ανήκε στους κερδισμένους της προηγούμενης δεκαετίας, έπαψε πια να υπάρχει.

Όπως πάντα, αυτοί που πλήρωσαν τα περισσότερα ήταν τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, ενώ η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας (ακίνητα, οικόπεδα κλπ), μέσω της υπερβολικής φορολόγησης, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.

Πολλές κοινωφελείς επιχειρήσεις «αποκρατικοποιήθηκαν», καταλήγοντας στην ιδιοκτησία των ξένων πολυεθνικών σε τιμές ευκαιρίας, το κόστος ζωής εκτινάχθηκε στα ύψη, ενώ η δημόσια περιουσία περιήλθε στα χέρια των εισβολέων – πάντοτε με νομιμοφανείς, απόλυτα διαφανείς διαδικασίες.

Η επέλαση του ΔΝΤ δεν είχε τελικά να ζηλέψει τίποτα, σε σχέση με τη διεξαγωγή ενός συμβατικού πολέμου – αφού άφησε ανθρώπινα ερείπια στο πέρασμα της και κοινωνίες που δεν πρόκειται ποτέ να συνέλθουν, από το σοκ της απόλυτης εξαθλίωσης και της καταστροφής.

Σε κάθε περίπτωση, οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Ασίας δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν τα βασανιστήρια που υπέστησαν από τους αιμοχαρείς μισθοφόρους των τοκογλύφων, οι οποίοι δεν έχουν κανενός είδους ηθικούς φραγμούς, όταν «εκτελούν» τις απίστευτες εντολές της «σκιώδους» ηγεσίας τους.