Οι πλειστηριασμοί και η αρπαγή γης – The Analyst

Οι πλειστηριασμοί και η αρπαγή γης

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email
greek+flag+broken+glass

H επιχειρηματική ελίτ της Ελλάδας έχει αφελληνισθεί πλήρως, δίνοντας γη και ύδωρ για να παραμείνει τοποτηρητής στη χώρα – ενώ οι πολίτες θα εξεγερθούν, μόνο όταν οι ξένες δυνάμεις κατοχής συμπεριλάβουν και τους Έλληνες ολιγάρχες στο γεύμα τους

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

Είναι δυστυχώς πολλοί αυτοί που αναρωτιούνται τι θα συμβεί, εάν απελευθερωθούν οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας στην Ελλάδα – κάτι που θεωρούμε σχεδόν σίγουρο, επειδή η Ελλάδα δεν έχει μόνο μία «αδύναμη», ανεπαρκή κυβέρνηση, αλλά και μία καθόλου επαρκέστερη αντιπολίτευση.

Η θέση μας αυτή τεκμηριώνεται αφενός μεν από την «θλιβερή στελέχωση», αφετέρου από την έλλειψη εναλλακτικού σχεδίου χρηματοδότησης της πατρίδας μας, εκ μέρους ολόκληρης της πολιτικής ηγεσίας της – επίσης, από τα εύγλωττα αποτελέσματα των εκάστοτε δημοσκοπήσεων.

Ειδικά όσον αφορά την «αριστερά» έχουμε αναφέρει ότι (ανάλυση), εφόσον επιμένει στη διατήρηση του ευρώ, δεν έχει καμία δυνατότητα να απελευθερώσει την Ελλάδα από την Τρόικα – οπότε από τη θανατηφόρο πολιτική λιτότητας και υπερβολικής φορολόγησης που επιβάλλει.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι η «αριστερά» θα υποχρεωνόταν, εάν τυχόν κυβερνούσε, στους ίδιους ανόητους συμβιβασμούς και υποκλίσεις. Περαιτέρω στο θέμα μας, όταν απελευθερωθούν οι πλειστηριασμοί, ένα από τα πολλά «βάρβαρα» σενάρια θα ήταν το εξής:

 .

Οι πλειστηριασμοί

(α)  Υποθετικά έχει αγοράσει κάποιος την κατοικία του, έναντι 200.000 €, προκαταβάλλοντας  το 20% (40.000 €), συν τα έξοδα μεταβίβασης – συνάπτοντας για τα υπόλοιπα 160.000 € ένα ενυπόθηκο δάνειο, με χαμηλό επιτόκιο.

(β)  Η αξία της κατοικίας που αγόρασε έναντι 200.000 € έχει μειωθεί κατά περίπου 30% – οπότε στα 140.000 €. Εν τούτοις, αδυνατεί να την πουλήσει στην ελεύθερη αγορά – λόγω της ύφεσης και των υψηλών φόρων ακινήτων, οι οποίοι «απωθούν» τους αγοραστές.

(γ)  Επειδή δεν πληρώνει τις δόσεις του δανείου του τα τελευταία τρία χρόνια, οφείλει στην τράπεζα τις 160.000 €, συν τους τόκους, πλην τα τοκοχρεολύσια που έχει καταβάλλει στο παρελθόν – υποθετικά γύρω στις 180.000 €.

(δ)  Η τράπεζα προβαίνει στην κατάσχεση του ακινήτου, καθώς επίσης στον πλειστηριασμό του, χρεώνοντας στον ιδιοκτήτη όλα τα δικαστικά και λοιπά έξοδα – υποθετικά 10.000 €, οπότε το χρέος ανεβαίνει στα 190.000 €.

(ε)  Η τιμή που «επιτυγχάνει» η τράπεζα στον πλειστηριασμό, αγοράζοντας το ενδεχομένως η ίδια απ’ ευθείας ή μέσω κάποιου άλλου δικού της επενδυτικού σχήματος (άμεσου ή έμμεσου) είναι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, 80.000 €.

(στ) Τα χρήματα που εισπράττει η τράπεζα τα συμψηφίζει με το δάνειο του οφειλέτη της – ο οποίος χάνει το σπίτι του, καθώς επίσης τα 60.000 € συν τα έξοδα μεταβίβασης που είχε επενδύσει από την τσέπη του και μένει χρεωμένος με 110.000 € (τα οποία συνεχίζουν να τοκίζονται).

(ζ)  Η τράπεζα ή το επενδυτικό σχήμα της, «πακετάρει» τα ακίνητα σε ένα «δομημένο προϊόν», το οποίο πουλάει σε ξένους επενδυτές – υποθετικά σε μία ακόμη πιο χαμηλή τιμή, για να είναι πιο ελκυστικό. Οι ξένοι επενδυτές αγοράζουν λοιπόν πολλά ακίνητα και περιμένουν να αυξηθούν οι τιμές τους – είτε για να τα πουλήσουν σε άλλους συναδέλφους τους, είτε στην ελεύθερη αγορά, όταν επιστρέψει η ζήτηση, είτε στην ίδια την τράπεζα (ενδεχομένως, έχοντας προηγουμένως συμφωνήσει κάτι τέτοιο μαζί της).

(η)  Τα χρήματα που χάνει η τράπεζα από την πώληση, καθώς επίσης οι επισφάλειες που της απομένουν (τα υπόλοιπα χρέη των οφειλετών της, οι οποίο δεν έχουν πλέον κατοικία, άρα εγγύηση), καταχωρούνται ως ζημίες στον ισολογισμό της.

(θ)  Με κριτήριο αυτές τις επισφάλειες, απαιτείται η ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας – την οποία αναλαμβάνει το κράτος, με χρήματα φυσικά των φορολογουμένων πολιτών του (με τη συνήθη αιτιολογία ότι, διαφορετικά θα χρεοκοπούσε η τράπεζα και θα χανόταν οι καταθέσεις ή για να αποφευχθεί η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας).

(ι)  Υγιής πλέον η τράπεζα, δεν είναι απίθανο να αγοράσει ξανά τα «πακέτα ακινήτων» που πούλησε – προφανώς σε ακριβότερες τιμές, οι οποίες όμως θα επιτρέπουν την κερδοφόρα πώληση τους σε νέους ιδιοκτήτες. Άλλωστε, οι συσσωρευμένες ζημίες του παρελθόντος θα «αποσβένουν» πλέον τα κέρδη της – οπότε δεν θα υποχρεώνεται να πληρώνει φόρους.

 .

Η αρπαγή γης                

Συνεχίζοντας, όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενη ανάλυση μας (Οι τρεις πληγές του πλανήτη), μία άλλη μορφή αποκλεισμού και απέλασης των ανθρώπων, είναι η εξαγορά τεραστίων γεωργικών εκτάσεων γης από πολυεθνικές εταιρείες, από επενδυτικά κεφάλαια, από μερικά κράτη, καθώς επίσης από ορισμένες μεγάλες τράπεζες,

Οι εκτάσεις που εξαγοράζονται χρησιμοποιούνται κυρίως για την καλλιέργεια «γεωργικών καυσίμων», όπως το βιολογικό ντίζελ και η βενζίνη Ε-10. Στα πλαίσια αυτά, εκατομμύρια άνθρωποι εκδιώκονται από τις ιδιοκτησίες τους, ενώ τεράστιες εκτάσεις μετατρέπονται σε «μονοκαλλιέργειες» – με αποτέλεσμα να αυξάνονται συνεχώς οι «πεθαμένες περιοχές» (οι μονοκαλλιέργειες, μετά από μερικούς «κύκλους», σοδειές δηλαδή, καταστρέφουν εντελώς τη γη). Οι μεγαλύτεροι αγοραστές είναι η Goldman Sachs και η J.P.Morgan – καθώς επίσης μερικά από τα ισχυρότερα κερδοσκοπικά κεφάλαια του πλανήτη.

Η διαδικασία αυτή, η οποία είναι ουσιαστικά η ίδια με την αποικιοκρατική εποχή, με μοναδική διαφορά το ότι η γη αγοράζεται πλέον και δεν κατακτάται στρατιωτικά (συμπεριλαμβάνεται εδώ ουσιαστικά και η εξαγορά πετρελαϊκών κοιτασμάτων, εκτάσεων πλούσιων σε ορυκτά κλπ. με σημαντικότερο αγοραστή στην Αφρική την Κίνα), άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις αμέσως μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης (2006).

To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες (…)

Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×