.
Από το 2019 έως το 2025 το πραγματικό μας ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 20 δις € – ενώ τα φορολογικά έσοδα του κράτους, επίσης κατά 20 δις €! Δηλαδή, για κάθε 1 € ΑΕΠ, πληρώνουμε 1 € φόρους – πρωτόγνωρη περίπτωση στην παγκόσμια ιστορία. Μόνο ο ΦΠΑ δε, αυξήθηκε κατά 10 δις € – κατά 58% περίπου, όταν το πραγματικό ΑΕΠ κατά 11%! Η απόλυτη φορολογική ληστεία! Κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί ούτε με τα μνημόνια της πιο σκοτεινής εποχής – ενώ προφανώς δεν είναι βιώσιμο για τους Έλληνες που «ματώνουν» για 17 συνεχή χρόνια. Για την υπερφορολόγηση, η ΝΔ χρησιμοποίησε υποχθόνια τον πληθωρισμό – ο οποίος πρόσθεσε 44 δις € «αέρα» στο ΑΕΠ μας, από το 2019 έως το 2025. Οι αριθμοί δεν κάνουν ποτέ λάθος, σε αντίθεση με τους Πολίτες στις εκλογές – αρκετοί από τους οποίους παρασύρονται, χειραγωγούνται από διατεταγμένα ΜΜΕ, από κάποιες κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις, από κενές υποσχέσεις πολιτικών κοκ.
.
Επικαιρότητα
Οι τράπεζες, τα τελευταία 4 χρόνια, είχαν καθαρά και αφορολόγητα κέρδη (εκτός των μερισμάτων που φορολογούνται μόλις με 5%), περί τα 17 δις € – ενώ οι συστημικές έχουν πλέον αφελληνιστεί, με τους μετόχους τους ξένους. Ποιος πλήρωσε αυτά τα 17 δις € συν τους φόρους που δεν επιβάρυναν τις τράπεζες; Οι Έλληνες φορολογούμενοι που τις διέσωσαν, με πάνω από 80 δις € – για να τους παίρνουν τα σπίτια τους και να αισχροκερδούν εις βάρος τους. Ακολουθούν μικρά και επίκαιρα οικονομικά κείμενα:
Το πρώτο εξάμηνο του 2015
Για τους χειρισμούς πρώτου εξαμήνου του 2015, είχα απευθύνει ανοιχτή επιστολή στο Γ. Βαρουφάκη (πηγή), ο οποίος μου είχε απαντήσει (εν μέρει) δημόσια (πηγή) – ενώ η βασικότερη «κατηγορία» μου, με την οποία συμφώνησε, ήταν η μη επιβολή ελέγχων κεφαλαίων αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, αφού η πρόθεση ήταν η σύγκρουση με τους δανειστές.
Το αποτέλεσμα ήταν οι μαζικές εκροές τραπεζικών καταθέσεων, ύψους περίπου 40 δις € σε έξι μήνες, έως το κλείσιμο των τραπεζών στις 28 Ιουνίου του 2015 – αν και ήταν φυσικά το τελευταίο κύμα, αφού οι εκροές ξεκίνησαν στα τέλη του 2009, όπου οι καταθέσεις του ιδιωτικού τομέα ήταν στα 237 δις €, ενώ στα τέλη του 2014 είχαν μειωθεί στα 160 δις € και στη συνέχεια στα 120 δις €.
Το δεύτερο μεγάλο λάθος του, ήταν η εκούσια επιστροφή των 10,9 δις € σε ομόλογα του ΕFSF που είχαν δοθεί ως «μαξιλάρι» για τις τράπεζες – ενώ το τελικό αποτέλεσμα και των δύο λαθών ήταν η αύξηση της εξάρτησης των τραπεζών από τον ELA, από 56 δις € το Νοέμβριο του 2014, στα 89 δις € τον Ιούνιο 2015. Έτσι δόθηκε η δυνατότητα στην ΕΚΤ να μας παγιδεύσει – κλείνοντας, παράνομα φυσικά, τις τράπεζες (ανάλυση).
Παραγωγικότητα
«Θεοδωρόπουλος ΣΕΒ: Χωρίς παραγωγικότητα δεν θα υπάρχει κοινωνικό κράτος».
Μάλιστα, ωραία διαπίστωση! Τι κάνει όμως ο ΣΕΒ για να αυξήσει την παραγωγικότητα; Απολύτως τίποτα – ενώ ο πρόεδρος του δηλώνει πως δεν υπάρχει τραπεζική αισχροκέρδεια και δεν υπάρχουν καρτέλ! Η κυβέρνηση; Επίσης απολύτως τίποτα – εάν όχι ότι μπορεί για να την επιδεινώσει ακόμη περισσότερο.
Ειδικότερα, από την παραγωγικότητα της εργασίας, εξαρτώνται οι μισθοί – οπότε επίσης οι εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων, οι οποίες στηρίζουν το κοινωνικό κράτος.
Το 2024 όμως, η παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο στην Ελλάδα, αντιστοιχούσε μόλις στο 54% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ ανά ώρα εργασίας στο 43% – επομένως, αντίστοιχα και οι μισθοί που έχουν βυθιστεί σε επίπεδα εξαθλίωσης.
Πώς μετρείται; (α) Ανά εργαζόμενο – δηλαδή με τη διαίρεση της συνολικής παραγωγής, με το συνολικό αριθμό των εργαζομένων. (β) Ανά ώρα εργασίας, όπου η συνολική παραγωγή διαιρείται με τις δεδουλευμένες ώρες – ενώ είναι ο πιο σωστός τρόπος, αφού εξαλείφει τις διαφορές μεταξύ πλήρους και μερικής απασχόλησης.
Για να υπάρχει αντικειμενική σύγκριση δε μεταξύ διαφορετικών χωρών, εκφράζεται σε ένα κοινό νόμισμα – το οποίο εξαλείφει τις διαφορές στα επίπεδα των τιμών.
Πώς αυξάνεται η παραγωγικότητα; (α) Από τις επενδύσεις στην τεχνολογία και στον εξοπλισμό που δεν διενεργούνται, αφού επικεντρώνονται κυρίως στα ακίνητα και στο ξεπούλημα, καθώς επίσης (β) Από τη σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων – όπου ενώ η σωματική υγεία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το δημόσιο σύστημα υγείας που «παραπαίει» στην Ελλάδα, η ψυχική υγεία προφανώς εξαρτάται από τους εξευτελιστικούς μισθούς και από τις άθλιες συνθήκες εργασίας στη χώρα μας.
Όσον αφορά τις επενδύσεις, το επενδεδυμένο κεφάλαιο ανά εργαζόμενο στην Ελλάδα είναι από 1,3 έως και 5,7 φορές χαμηλότερο σε σύγκριση με την ΕΕ – γεγονός που σημαίνει ότι δεν διενεργούνται επενδύσεις, με ευθύνη προφανώς των επιχειρήσεων, οπότε και του ΣΕΒ που καταγγέλλει συνεχώς τη χαμηλή παραγωγικότητα.
Μόνο του ΣΕΒ; Ασφαλώς όχι, αφού οι ευθύνες της κυβέρνησης είναι πολύ μεγαλύτερες. Γιατί;
(α) Επειδή η Ελλάδα παραμένει για τρίτη συνεχή χρονιά παγκόσμια πρωταθλήτρια στο διεθνή δείκτη επιχειρηματικής πολυπλοκότητας (GBCI), με τη διαφθορά στα ύψη – όπου κυριολεκτικά για να επιχειρήσει κανείς πρέπει να είναι μαζοχιστής, με τα MyData, με τη σύνδεση των POS και ταμειακών, με την ηλεκτρονική κάρτα εργασίας, με τις φοροεπιδρομές κοκ., καθώς επίσης
(β) λόγω της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού που έχει λιγότερη από τη μισή παραγωγικότητα ανά εργαζόμενο – συγκριτικά με τους άλλους τομείς της οικονομίας.
Συμπερασματικά, δεν αρκούν τα μεγάλα λόγια και οι διαπιστώσεις, αφού χρειάζονται έργα – ενώ το μεγάλο μειονέκτημα της Ελλάδας, μεγαλύτερο ίσως από την πολιτική διαφθορά, τα διατεταγμένα στην υπηρεσία των Ολιγαρχών ΜΜΕ και το χρεοκοπημένο οικονομικό/τουριστικό μοντέλο, είναι η αδιαφορία της άρχουσας τάξης για τη χώρα και τους Πολίτες της που δεν συναντάται σε καμία άλλη δυτική χώρα, ούτε καν στην Τουρκία.
Διεθνής δείκτης επιχειρηματικής πολυπλοκότητας
Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά η Ελλάδα παγκόσμια πρωταθλήτρια, η χώρα της ντροπής καλύτερα, στο διεθνή δείκτη επιχειρηματικής πολυπλοκότητας (GBCI) – κυρίως λόγω των συχνών νομοθετικών αλλαγών και των συνεχιζόμενων κανονιστικών «μεταρρυθμίσεων»!
Όταν οι ξένοι ακούν για MyData, σύνδεση POS με ταμειακές, ηλεκτρονική κάρτα εργασίας κοκ. εντυπωσιάζονται και φυσικά φεύγουν τρέχοντας – αφού ασφαλώς δεν είναι μαζοχιστές για να επιχειρήσουν στην Ελλάδα.
Όσο για τις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με την εφορία να μην ελέγχεται από το υπουργείο οικονομικών, αλλά δήθεν από τη Βουλή (συμβαίνει μόνο στη Ν. Αφρική μετά την εισβολή του ΔΝΤ και στην Ουγκάντα) είναι απλά εγκλωβισμένες – κυριολεκτικά φορολογικά υποζύγια και θύματα ληστρικών οικονομικών επιδρομών.
Οι επενδυτές πάντως αναζητούν απλότητα και, πάνω απ’ όλα, βεβαιότητα στους κανόνες, βάσει των οποίων λειτουργούν – οπότε η παγκόσμια πρωτιά της χώρας μας στην πολυπλοκότητα για τις επιχειρήσεις, στην ασαφή φορολόγηση και στη γραφειοκρατία (προφανώς και στη διαφθορά), τους απωθεί.
Όσον αφορά βέβαια όχι την κερδοσκοπία, αλλά τις παραγωγικές επενδύσεις – με αποτέλεσμα σε αρκετούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας, το επενδεδυμένο κεφάλαιο ανά εργαζόμενο να είναι έως και 5,7 φορές χαμηλότερο, σε σύγκριση με την ΕΕ!
Λογικά λοιπόν η παραγωγικότητα της εργασίας, από την οποία εξαρτώνται οι μισθοί, είναι στο 54% περίπου του μέσου της ΕΕ και ωριαία στο 43% – ενώ το καθαρό απόθεμα παγίου κεφαλαίου ανά εργαζόμενο στην Ελλάδα, έχει μειωθεί σχεδόν κατά 30% από το 2000.
Έτσι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα βιώσιμης ανάπτυξης και αξιοπρεπών θέσεων εργασίας στην Ελλάδα – με αποτέλεσμα να συνεχίζεται η εξαθλίωση των Ελλήνων και το brain drain, όπου μόνο το 2025 εγκατέλειψαν τη χώρα μας για να επιβιώσουν περί τους 30.000 πτυχιούχους, σύμφωνα με τη Eurostat.
Εισόδημα νοικοκυριών
«ΟΟΣΑ: Στην Ελλάδα η μεγαλύτερη αύξηση του εισοδήματος νοικοκυριών το δ’ τρίμηνο του 2025 – κατά 3,3% σε σύγκριση με το αμέσως προηγούμενο τρίμηνο. Συνολικά στις χώρες της G7, η αύξηση ανέρχεται μόλις στο 0,1%».
Ο ορισμός της προπαγάνδας – προφανώς με στόχο τους καθυστερημένους! Κατ’ αρχήν, αφορά μόλις ένα τρίμηνο, ενώ πρόκειται για ρυθμό αύξησης και όχι για απόλυτο νούμερο – θυμίζοντας πως εάν τα 10 € γίνουν 20 €, η αύξηση είναι 100%, ενώ όταν τα 100 € γίνουν 120 €, η αύξηση είναι 20%.
Δηλαδή, όσο χαμηλότερο το εισόδημα, με την Ελλάδα να είναι τελευταία στους πραγματικούς μισθούς μαζί με τη Βουλγαρία, τόσο πιο υψηλό το ποσοστό αύξησης. Αυτό που έχει σημασία είναι η τεράστια απόκλιση, σε σχέση με το μέσο όρο της ΕΕ, όσον αφορά το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών – το χάσμα δηλαδή, μεταξύ της Ελλάδας και του μέσου όρου της ΕΕ.
Εν προκειμένω, από μηδενικό το 2008, έχει εκτοξευθεί στις 34 μονάδες – γεγονός που σημαίνει πως όχι μόνο δεν υπάρχει κανένας λόγος για θριαμβολογίες, αλλά μάλλον προκαλεί κατάθλιψη. Άλλωστε, δεν εγκαταλείπουν τυχαία την Ελλάδα τα παιδιά μας για να επιβιώσουν – 30.000 πτυχιούχοι μόνο το 2025.
Δεν έχουμε γράψει τυχαία ότι, η Ελλάδα μοιάζει με το Πουέρτο Ρίκο της Ευρωζώνης (πηγή) – με την έννοια πως, όπως το μοναδικό κοινό στοιχείο του Πουέρτο Ρίκο με τις ΗΠΑ είναι το δολάριο ως «όνομα», έτσι και της Ελλάδας με την Ευρωζώνη το ευρώ. Ειδικότερα τα εξής:
Η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα (2024) είναι στο 54% του μέσου της ΕΕ – οπότε ο μέσος μισθός στη χώρα μας είναι ανάλογα χαμηλότερος. Εύλογα, αφού δεν διεξάγονται επαρκείς παραγωγικές και καινοτόμες επενδύσεις – ενώ ο τουρισμός που αποτελεί βασικό πυλώνα της οικονομίας μας, έχει λιγότερο από τη μισή παραγωγικότητα, σε σχέση με τη βιομηχανία.
Η παραγωγικότητα δε ανά ώρα εργασίας στην Ελλάδα, αντιστοιχούσε μόλις στο 43% του μέσου όρου της ΕΕ – επειδή, αν και οι Έλληνες εργάζονται περισσότερες ώρες, η αξία που παράγεται ανά ώρα είναι πολύ χαμηλή (48,8 $ ανά ώρα εργασίας ή 45 $ σε ΡΡΡ).
Επομένως, οι Έλληνες υποχρεώνονται να εργάζονται περισσότερες ώρες, με χαμηλότερους μισθούς – αφού διαφορετικά η οικονομία μας δεν θα μπορούσε να είναι ανταγωνίσιμη. Άλλωστε, έχει ήδη σημαντικά προβλήματα ανταγωνιστικότητας, με κριτήριο το θηριώδες εμπορικό μας έλλειμμα (-33,5 δις € το 2025) και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών (-14,1 δις €) – ενώ ο σχεδόν διπλάσιος πληθωρισμός στην Ελλάδα σε σχέση με το μέσο της ΕΕ, μειώνει ακόμη περισσότερο την ανταγωνιστικότητα μας.
Λόγω των παραπάνω, το ελληνικό ευρώ υποτιμάται συνεχώς – όπως ακριβώς συνέβαινε στο παρελθόν, με τη δραχμή ως προς πχ το μάρκο. Η μοναδική διαφορά είναι το ότι, η υποτίμηση σήμερα είναι σε όρους μισθών (κόστους εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος για τις επιχειρήσεις) – αντί σε ισοτιμίες νομισμάτων. Για να το καταλάβουμε, όταν ο μισθός στην Ελλάδα είναι 1.363 € και στην Ιρλανδία περί τα 5.000 €, το ελληνικό ευρώ έχει σχεδόν 4 φορές χαμηλότερη αγοραστική αξία από το ιρλανδικό.
Έτσι, όταν το δωμάτιο ενός ξενοδοχείου κοστίζει πχ 400 €, φαίνεται απρόσιτο και παράλογο σε εμάς – ενώ στον Ιρλανδό τουρίστα κοστίζει στην ουσία 100 €, οπότε του είναι προσιτό. Προφανώς τα 100 € θα μας φαίνονταν φυσιολογικά, όχι όμως τα 400 € – ενώ κάτι ανάλογο ισχύει για τα ακίνητα, όπου ένα σπίτι των 400.000 € στην Ελλάδα κοστίζει 100.000 € στον Ιρλανδό, για τα τρόφιμα, για τα εστιατόρια κοκ.
Μείωση του χρόνου εργασίας
«Ανδρουλάκης: Ανοίγουμε τη συζήτηση για μείωση του χρόνου εργασίας – κίνητρα για 32 ή 35 ώρες την εβδομάδα με πλήρεις αποδοχές – το 35ωρο δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό μέτρο, μπορεί να γίνει μοχλός αύξησης της παραγωγικότητας».
Αναφέρω την άποψη μου, επειδή μου ζητήθηκε – αν και πρόκειται ξεκάθαρα για λαϊκισμό και για ένα ανόητο προεκλογικό πυροτέχνημα. Εν προκειμένω τα εξής:
(α) Το θέμα στην Ελλάδα δεν είναι οι ώρες εργασίας, αλλά το εξευτελιστικό επίπεδο των μισθών – όπου ο μέσος αυξήθηκε μόλις κατά 1,53% το 2025, όταν πρόσφατα ο πληθωρισμός κατά 5,4%.
(β) Ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι Έλληνες αναγκάζονται είτε να κάνουν πολλές δουλειές, είτε όσο το δυνατόν περισσότερες υπερωρίες – οπότε το πρόβλημα που θα έπρεπε να επιλυθεί είναι οι αυξήσεις των μισθών, τουλάχιστον όσο ο πληθωρισμός και η παραγωγικότητα που με τη σειρά της πρέπει να βελτιωθεί.
Με απλά λόγια, πρέπει πρώτα να μην χρειάζεται να κάνει δύο ή περισσότερες δουλειές ένας εργαζόμενος για να επιβιώσει και μετά να ασχοληθούμε με το ωράριο – αφού μοιάζει σαν να συζητάμε για την προσγείωση στη Σελήνη, χωρίς προηγουμένως να έχουμε κατασκευάσει διαστημόπλοιο.
(γ) Η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, ασφαλώς δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη μείωση των ωρών/ημερών εργασίας – αλλά με την άνοδο των παραγωγικών επενδύσεων, την καινοτομία κλπ. Όσο για τα κίνητρα (!) που αναφέρει, θα ήταν καλά να τα συγκεκριμενοποιήσει – αφού είναι δύσκολο να τα υποθέσουμε.
(δ) Το θέμα της μείωσης των ωρών/ημερών εργασίας, θα μπορούσε να ανοίξει και θα ήταν θετικό για χώρες υψηλής παραγωγικότητας και μισθών – όπως πχ για τη Δανία (περί τις 6.000 € μηνιαία), ακόμη και για την Κύπρο (2.500 €).
Δυστυχώς όμως, όχι για την Ελλάδα στην οποία, παρά τους εξευτελιστικούς μισθούς, οι περισσότερες μικρομεσαίες επιχειρήσεις αδυνατούν να επιβιώσουν – λόγω της υπερφορολόγησης, των καρτέλ, της αφορολόγητης αισχροκέρδειας των τραπεζών, των υψηλών εισφορών εργοδοτών/εργαζομένων, της πανάκριβης ενέργειας, του επιπλέον κόστους λειτουργίας από τα My Data/POS-ταμειακές κλπ. Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα προς επίλυση και δεν χρειάζονται πυροτεχνήματα – αλλά σοβαρές προτάσεις.
