.
Όλη η αλήθεια για την εκβιαστική συγχώνευση της χρεοκοπημένης Τράπεζας Αττικής με την επίσης χρεοκοπημένη Παγκρήτια – με την στήριξη του κ. Στουρνάρα που τηλεφώνησε ακόμη και σε προέδρους της αντιπολίτευσης για να τους επηρεάσει. Επίσης η αλήθεια για τη συνεχιζόμενη κλοπή των Ελλήνων από τις τράπεζες – με τη στήριξη της χρεοκοπημένης ΝΔ που τους οφείλει περί τα 500 εκ. €.
.
Εισήγηση
Θα ξεκινήσουμε από την απαράδεκτη διαδικασία που ακολουθήθηκε, έτσι ώστε να γνωρίζουν όσοι Πολίτες μας ακούν τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις.
Για ένα τόσο σημαντικό θέμα λοιπόν, όπως η συγχώνευση της Τράπεζας Αττικής με την Παγκρήτια, με μεγάλη ζημία για το δημόσιο, έγινε μία επιτροπή την Τρίτη, την Τετάρτη είχαμε συζήτηση με τους φορείς για περίπου 3 ώρες και αμέσως μετά, προτού προλάβουμε καν να αφομοιώσουμε αυτά που ειπώθηκαν, μία δεύτερη τρίωρη επιτροπή και κατάργηση της τρίτης – ενώ σήμερα έχουμε τη συζήτηση στην Ολομέλεια και αύριο επιτροπή για το Υπερταμείο των ξένων.
Δεν είναι αδιαφορία για τις απόψεις μας και ντροπή για τη δημοκρατία; Δεν πρόκειται για μία κατεπείγουσα διαδικασία που θυμίζει τα μνημόνια της Τρόικα;
Στις συζητήσεις τώρα, ο υπουργός οικονομικών ισχυρίσθηκε πως χωρίς τη συγχώνευση, θα υπήρχε απώλεια καταθέσεων ύψους 1,6 δις – ενώ στην αιτιολογική έκθεση υπάρχει απειλή bail in μη εγγυημένων καταθέσεων 909 εκ. € για την Αττικής και 726 εκ. € για την Παγκρήτια, ή ακόμη περισσότερα εάν δεν θα μπορούσε το ΤΕΚΕ να καλύψει τις εγγυημένες.
Ο διοικητής της τράπεζας της Ελλάδος το επιβεβαίωσε, προσθέτοντας πως θα χανόταν επί πλέον 1,7 δις από το ταμείο εγγύησης καταθέσεων, θα προκαλούταν bank run κλπ. – ενώ εάν δεν συγχωνεύονταν οι δύο τράπεζες θα κατέρρεαν, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις για ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα, οπότε για την ελληνική οικονομία.
Είναι απαράδεκτο πάντως να διασπείρει πανικό ένας κεντρικός τραπεζίτης – με στόχο ενδεχομένως τον εκβιασμό της κυβέρνησης.
Το μόνο που δεν είπε ήταν πως θα ξεσπούσε ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος – οπότε εύλογα αναρωτηθήκαμε πώς είναι δυνατόν να διαπραγματεύθηκε με αυτές τις παραδοχές η κυβέρνηση μία καλή συμφωνία.
Πόσο μάλλον με την πεποίθηση πως δεν υφίσταται καμία εναλλακτική λύση – ενώ ο κ. Στουρνάρας ισχυρίσθηκε πως δεν υπάρχει χρόνος για να περιμένει, χωρίς όμως να αναφέρει τίποτα για τις εποπτικές του ευθύνες.
Είναι συνηθισμένο πάντως να θέλουν να προκαλούν πανικό οι επενδυτές και οι σύμβουλοι τους, για να πετυχαίνουν τους στόχους τους – όπως συνέβη με το δήθεν GREXIT, με τη φούσκα του 2008 στις ΗΠΑ κοκ. Όχι όμως οι κεντρικοί τραπεζίτες, με στόχο να τους βοηθήσουν.
Από την άλλη πλευρά, όταν ρωτήσαμε τον κ. Στουρνάρα εάν είναι ικανή η νέα πλειοψηφική ιδιοκτησία να ανταπεξέλθει με μία πολύ μεγαλύτερη τράπεζα, μας απάντησε θετικά – τεκμηριώνοντας το με το ότι, η Παγκρήτια που της ανήκει αγόρασε την HSBC και μία ακόμη τράπεζα στη βόρεια Ελλάδα, έχοντας επιτυχία.
Πώς όμως ισχυρίσθηκε κάτι τέτοιο, όταν τα κόκκινα δάνεια της Παγκρήτιας είναι πάνω από 50%, περίπου όσο της Αττικής; Είναι τεκμήριο ικανότητας κόκκινα δάνεια σε αυτό το ύψος και η προβλεπόμενη κατάρρευση; Πώς επέτρεψε σε μία τράπεζα που κινδυνεύει να χρεοκοπήσει την αγορά άλλων; Τι είδους εποπτεία του τραπεζικού συστήματος ασκεί;
Όσον αφορά το ΤΧΣ, ο διοικητής του μας είπε πως είναι σωστή η απόφαση – επειδή έχει δύο μελέτες από σοβαρές εταιρίες συμβούλων, τις οποίες όμως δεν μας έχει προσκομίσει, επειδή ενδεχομένως δεν είναι νόμιμο.
Πώς είναι δυνατόν όμως να κρίνουμε εμείς τη σύμβαση χωρίς αυτές και με ελάχιστη ενημέρωση από την κυβέρνηση; Δεν μας έχει ενημερώσει καν για την εκτιμώμενη αξία των δύο τραπεζών – ούτε για πολλά άλλα.
Για να καταλάβει κανείς τώρα το θέμα, ο βασικός στόχος της συγχώνευσης είναι η μείωση των κόκκινων δανείων των δύο τραπεζών – μέσω τιτλοποιήσεων με τη βοήθεια του Ηρακλής 3, δηλαδή ως συνήθως με κρατικές εγγυήσεις των φορολογουμένων.
Στη συνέχεια, αφού οι τιτλοποιήσεις θα εξανεμίσουν τα ίδια κεφάλαια τους, διενεργείται αύξηση κεφαλαίου – με την οποία οι ιδιώτες της Παγκρήτιας, με πολύ λιγότερα κεφάλαια παίρνουν την πλειοψηφία, ενώ το ΤΧΣ που θεωρητικά ανήκει στο δημόσιο, με πολύ περισσότερα παραμένει μειοψηφικός μέτοχος.
Ειδικότερα, το ΤΧΣ θα εισφέρει καθαρά 475 εκ. € στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, συν τη συμμετοχή του ύψους 72,5% στη μεγαλύτερη Τράπεζα Αττικής – ενώ θα καταλήξει με μειοψηφικό 35-37% στο ενοποιημένο σχήμα.
Οι ιδιώτες όμως της THRIVEST, με 120 έως 200 εκ. € στην ΑΜΚ, συν τις συμμετοχές τους στη μικρότερη Παγκρήτια ύψους 43% και στην Αττικής μόλις 4,3%, θα καταλήξουν από το 50% συν μία μετοχή της νέας τράπεζας, έως το 58,5% με το τέχνασμα των δωρεάν warrants.
Σε αυτά τα ποσά δεν υπολογίζουμε τα ίδια κεφάλαια που έχουν ήδη καταβάλλει – όπου για το ΤΧΣ είναι 957 εκ. € περίπου, ενώ για την THRIVEST μόλις 188 εκ. €.
Επομένως το ΤΧΣ, με καταβεβλημένα 1,432 δις € θα πάρει το 35-37% στη νέα τράπεζα, χωρίς να συνυπολογίζουμε εμπορική αξία του 72,5% στην Αττικής που συνεισφέρει – ενώ η THRIVEST με συνολικά 270-350 εκ., χωρίς την εμπορική αξία του 43% στην Παγκρήτια και του 4,4% στην Αττικής, το 50-58,5%. Δηλαδή, τον πλήρη έλεγχο της νέας τράπεζας. Δεν είναι μία ενδιαφέρουσα συναλλαγή εις βάρος του δημοσίου;
Η εκτίμηση δε της αξίας του 100% της Παγκρήτιας που τεκμηριώσαμε στην επιτροπή, με κριτήριο τα χρήματα που έδωσε η ίδια η Thrivest για τις συμμετοχές της, είναι 304 εκ. € και της Αττικής 600 εκ. € – όσο περίπου διαπραγματευόταν στο χρηματιστήριο πριν την κατάρρευση της μετοχής της, λόγω της συμφωνίας, όπου έχασε 160 εκ. € χρηματιστηριακή αξία έως σήμερα. Πού είναι εδώ οι ευθύνες της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς απέναντι στους μετόχους της Αττικής και στους καταθέτες της;
Ως εκ τούτου, μία πολύ μικρότερη τράπεζα ελέγχει μία πολύ μεγαλύτερη εισηγμένη, δίνοντας επί πλέον πολύ λιγότερα χρήματα. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να συμφωνήσουμε;
Από την οπτική γωνία τώρα των κόκκινων δανείων, σύμφωνα με την αξιολόγηση που προηγήθηκε της σύμβασης συγχώνευσης, τα κόκκινα δάνεια της Αττικής υπολογίσθηκαν στα 2,3 δις € – ενώ της Παγκρήτιας στα 1,37 δις €.
Εν προκειμένω, με κριτήριο την πρόσφατη μελέτη της DBRS, η τιτλοποίηση των 2,3 δις € κόκκινων δανείων της Αττικής θα προκαλούσε ζημία 400 εκ. € – ενώ των 1,37 δις € της Παγκρήτιας 420 εκ. €.
Επομένως, παρά το ότι και το χαρτοφυλάκιο της Παγκρήτιας είναι χειρότερο από της Αττικής, η σχέση ανταλλαγής είναι υπέρ της Παγκρήτιας των επενδυτών – άρα ξανά εις βάρος της Αττικής και του δημοσίου.
Όσον αφορά τον ΕΦΚΑ που συμμετείχε με 40 εκ. € στην πριν από ένα χρόνο ΑΜΚ της Τράπεζας Αττικής και θα εισφέρει ακόμη 48 εκ. € στην ΑΜΚ της νέας τράπεζας, θα περιορισθεί σε ένα ποσοστό της τάξης του 3-3,5%.
Τέλος, στη χειρότερη κατάσταση όλων είναι το ΤΣΜΕΔΕ, το κάποτε πανίσχυρο ταμείο των μηχανικών, το οποίο από περίπου 1 δις € που έχει καταβάλει στην Αττικής από το 1996 και μετά, θα πρέπει σήμερα να δώσει ακόμη 12 εκ. € – εάν βέβαια αποφασίσει να συμμετέχει με μόλις 1-2% στη νέα τράπεζα. Τεράστια ζημία!
Σε κάθε περίπτωση, αναλύσαμε όποια δεδομένα μας δόθηκαν και κάποια άλλα που βρήκαμε, από την οπτική γωνία του μετόχου της Τράπεζας Αττικής μέσω του ΤΧΣ, καθώς επίσης από τις ανάγκες ανάπτυξης της οικονομίας μας που ενδεχομένως θα εξυπηρετούσε αυτή η συναλλαγή, έστω με οικονομικό κόστος για το δημόσιο – συμπεραίνοντας ότι, η συναλλαγή δεν δικαιολογείται για καμία από τις δύο οπτικές γωνίες, όπως τεκμηριώσαμε στις επιτροπές.
Όσον αφορά δε τους ισχυρισμούς περί πέμπτου τραπεζικού πόλου που θα έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση ανταγωνισμού στην αγορά, είναι κάτι παραπάνω από ανέκδοτο – αφού οι δύο τράπεζες είναι οντότητες μικρού και μη συγκρίσιμου μεγέθους.
Πολύ μακριά από τον ανταγωνισμό των τεσσάρων συστημικών που έχουν μερίδιο αγοράς 96% – ενώ η Αττικής και η Παγκρήτια μαζί, μόλις 2,5%.
Εμείς πάντως έχουμε αναλύσει πολλές φορές το σκανδαλώδες πλαίσιο της δήθεν διάσωσης του τραπεζικού συστήματος, με τις διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις – όπου χάθηκαν τα χρήματα των Ελλήνων, αφού δεν αναπληρώθηκαν ποτέ.
Ακόμη χειρότερα, οι τράπεζες συνεχίζουν να λειτουργούν με αφορολόγητο καθεστώς, αλλά με νέους μετόχους – ενώ μας έχουν κοστίσει σχεδόν 100 δις €, εάν συμπεριλάβουμε τον αναβαλλόμενο φόρο, το hive down και τα τρία σχέδια Ηρακλής.
Όσον αφορά δε τα κόκκινα δάνεια, απλά μετακινήθηκαν από τις τράπεζες στις συνδεδεμένες τους εταιρίες διαχείρισης – με τις οποίες επίσης κερδοσκοπούν.
Εμείς είχαμε τοποθετηθεί από την αρχή υπέρ ενός άλλου μοντέλου επίλυσης του τραπεζικού προβλήματος – του αμερικανικού μοντέλου του 1930, το οποίο τελικά δεν ζημίωσε ούτε το κράτος, ούτε τους Πολίτες.
Είναι δεν ενδεικτικό της αδιαφορίας για το δημόσιο το ότι, με το σχέδιο ΗΡΑΚΛΗΣ, όταν καταπίπτουν οι εγγυήσεις και τις πληρώνουμε όλοι εμείς οι φορολογούμενοι, δεν λαμβάνει τα σπίτια το Δημόσιο – σε μια στεγαστική αγορά που έχει πρόβλημα, ενώ επικρατεί μια ληστρική διαδικασία πλειστηριασμών όπου, σύμφωνα με τις αξιολογήσεις, οι μισοί καταλήγουν άγονοι, ενώ από αυτούς που ολοκληρώνονται, μεγάλο μέρος των ακινήτων οδηγούνται στις επισπεύδουσες τράπεζες.
Εκτός αυτού, υποστηρίζουμε τη συμμετοχή του δημοσίου στον τραπεζικό χώρο – όχι μόνο έως ότου αποζημιωθεί για τα κεφάλαια που παρείχε, όπως συνέβη στις ΗΠΑ μετά την κρίση του 2008 αλλά, επί πλέον, για να είναι σε θέση να παρεμβαίνει στην αγορά.
Θεωρούμε άλλωστε πως είναι εξαιρετικά αναγκαίο για την οικονομία μας, έτσι ώστε να αποφευχθούν ανάλογες συνθήκες, όπως αυτές που διαπιστώνονται στο χρηματιστήριο ενέργειας – όπου είναι κυριολεκτικά ανεξέλεγκτη η κερδοσκοπία, αφού ελέγχεται από τους 5 ή 6 Ολιγάρχες που απομυζούν συστηματικά τους Έλληνες.
Γενικότερα πάντως για τις συστημικές τράπεζες, τα έσοδα τους από προμήθειες αντιπροσωπεύουν το 16,18% των οργανικών εσόδων τους – ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος διαμορφώθηκε το 2023 στο 28,1%.
Έτσι οι τράπεζες ισχυρίζονται ότι, οι προμήθειες που χρεώνουν είναι χαμηλές σε σχέση με την ΕΕ – οπότε άδικα κατηγορούνται και πρέπει να τις αυξήσουν.
Η αλήθεια είναι όμως ότι, οι ευρωπαϊκές τράπεζες εισπράττουν το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων τους, από προμήθειες που αφορούν προϊόντα διαχείρισης περιουσίας, προφανώς κυρίως των πλουσίων – ενώ οι ελληνικές από τις πληρωμές των φτωχών οι οποίες, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες προσφέρονται συνήθως δωρεάν.
Είναι χαρακτηριστικό εδώ το ότι, για να στείλει κάποιος χρήματα, για παράδειγμα 1.000 € με έμβασμα «on line» τιμολογείται από 1,2 έως 1,4 €.
Η τραπεζική ασυδοσία φαίνεται ακόμη καλύτερα από το ότι, η προμήθεια που εισπράττεται για το εισερχόμενο έμβασμα, δηλαδή όταν κάποιος λαμβάνει χρήματα, στοιχίζει από 3 έως 5 €, ανάλογα με την τράπεζα, για ποσόν 1.000 ή 5.000 € – ενώ σε ολόκληρη την ΕΕ είναι δωρεάν!
Με απλά λόγια, οι ελληνικές τράπεζες χρεώνουν διπλά τους Πολίτες, τόσο τους αποστολείς, όσο και τους παραλήπτες – έως και 6,4 € κατά μέσον όρο ανά έμβασμα on line.
Έτσι τα έσοδα τους από προμήθειες, έφτασαν στο υπέρογκο ποσόν των 1,85 δις € το 2023, όπως θα καταθέσουμε στα πρακτικά – υπενθυμίζοντας πως τα κέρδη τους το 2022 ήταν 3,4 δις € και το 2023 στα 3,8 δις €, για τα οποία μάλιστα δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρους, λόγω του αναβαλλόμενου.
Ποιος καλύπτει τη διαφορά της μη επιβολής φόρου στα 7,2 δις € τραπεζικά κέρδη δύο μόνο ετών; Όλοι εμείς που διασώσαμε τις τράπεζες για να μας ληστεύουν και να πλειστηριάζουν τα σπίτια μας – τα οποία συνήθως αγοράζουν οι ίδιες ή οι θυγατρικές τους.
Οι τράπεζες δε, είναι ξανά οι βασικές αγοράστριες των ομολόγων του δημοσίου – δηλαδή του χρέους που συσσωρεύει ξανά το κράτος, έχοντας φτάσει πρόσφατα στα 405,5 δις €, αφού αυξήθηκε κατά 50,5 δις € μόνο τα τελευταία 4 χρόνια.
Όσον αφορά την εποπτική τους αρχή, την Τράπεζα της Ελλάδας που είναι ασφαλώς συνεργός στη ληστεία των προμηθειών, ελπίζουμε να ελέγχει τι συμβαίνει με τον τραπεζικό δανεισμό προς το δημόσιο και με τα swaps – ενώ η επιτροπή ανταγωνισμού μάλλον μας κοροϊδεύει, όσον αφορά την ύπαρξη τραπεζικού καρτέλ, επιβάλλοντας στις τράπεζες ένα προσχηματικό πρόστιμο της τάξης των 40 εκ. € μετά από πολυετείς έρευνες, σε κέρδη και μάλιστα αφορολόγητα 7,2 δις €. Δηλαδή μόλις 0,55% των κερδών δύο μόνο ετών!
Τώρα δήθεν ερευνάει γιατί όλες οι τράπεζες μαζί προσφέρουν σχεδόν μηδενικά επιτόκια καταθέσεων και εάν λειτουργούν ως καρτέλ – δηλαδή, όπως λέμε στην καθομιλουμένη, «τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια».
Με τέτοιες απαράδεκτες τραπεζικές μεθόδους πάντως, αφενός μεν τροφοδοτείται η ακρίβεια που έχει εξαθλιώσει τα νοικοκυριά, αφετέρου οδηγούνται στη χρεοκοπία οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις – ενώ φυσικά είναι αδύνατον να επιτευχθεί βιώσιμη ανάπτυξη.
Πόσο μάλλον εάν συμπεριλάβει κανείς την υπερφορολόγηση των Ελλήνων με τις προκαταβολή φόρου, με τα απαράδεκτα τεκμήρια, με τον ίδιο ΦΠΑ στις αυξημένες τιμές κοκ. – επί πλέον στο εξωπραγματικό κόστος ενέργειας, καυσίμων κλπ., ειδικά σε σχέση με τους μισθούς εξαθλίωσης των Ελλήνων.
Κλείνοντας, για όλους τους λόγους που αναφέραμε εδώ, πολύ περισσότερους στις επιτροπές, όπου θέσαμε πολλά ερωτήματα στους υπουργούς χωρίς να απαντηθεί σχεδόν κανένα, θα είμαστε ανεύθυνοι εάν στηρίζαμε τη συγχώνευση – με την έννοια πως είναι εις βάρος ξανά του δημοσίου.
Το χειρότερο είναι βέβαια πως η οικονομία μας βαδίζει από το κακό στο χειρότερο – με κριτήριο κυρίως το αυξανόμενο έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου στα -14,9 δις € το πεντάμηνο, καθώς επίσης του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μας στα -9,1 δις €!
