Οι ελίτ εναντίον της κοινωνίας των Πολιτών – Σελίδα 2 – The Analyst

Οι ελίτ εναντίον της κοινωνίας των Πολιτών

1,410 total views, 14 views today

.

Όμως, ένα ευφυές νεότευκτο κόμμα, αν θέλει να παραμείνει στο πολιτικό σκηνικό και να επιτύχει με υπομονή και επιμονή, πρέπει να μην στρέφεται άμεσα και αποκλειστικά κατά των άλλων κομμάτων του τόξου «Δεξιά – Αριστερά» (π.χ. ως προδοτών), αλλά έμμεσα, συμβαδίζοντας με την πραγματικότητα. Δεν πρέπει δηλαδή να αναλωθεί καταδεικνύοντας μόνο τις αντιλαϊκές επιλογές των κομμάτων του τόξου, ωσάν αυτές να προέρχονταν από αυτόνομη πολιτική βούληση ή τις παράδοξες «προδοτικές» συμπεριφορές, αλλά να καταδείξει τους πραγματικούς εντολείς των κομμάτων – εντολοδόχων του τόξου.

Δεν πρέπει να στρέφεται αποκλειστικά εναντίων των παράνομων μεταναστών και έτσι να δίνει υπαρξιακή δικαιολόγηση και πολιτικό άλλοθι στα κόμματα του τόξου, για να κατηγορούν το ίδιο ως ακραίο. Αλλά να καταγγείλει τους πραγματικούς υποκινητές των μεταναστών και στη συνέχεια τα κόμματα – εντολοδόχους (του τόξου), που διεκπεραιώνουν τη βούληση των υποκινητών και η οποία φυσικά βούληση είναι η διάλυση της ντόπιας εθνικής κοινωνίας και η ελεύθερη διακίνηση της δουλεμπορικής εργασίας. Δηλαδή το πρόβλημα στην πραγματικότητα δεν είναι η ανύπαρκτη αυτόνομη βούληση του πολιτικού αντιπάλου, αλλά το ποιος του επιβάλει να πράξει με έναν ορισμένο τρόπο και εν τέλει, για ποιο λόγο αυτός ο πολιτικός το ακολουθεί αυτό που του επιβάλλεται. Και ο οποίος λόγος φυσικά δεν είναι άλλος από την προσωπική αγωνία των μελών του τόξου για πολιτική επιβίωση και απόλαυση των προνομίων της εξουσίας.

Όταν για παράδειγμα η γερμανική κυβέρνηση επιβάλει μια ορισμένη πολιτική στη δική μας κυβέρνηση, δεν πρέπει να μείνουμε μόνο στο να κατηγορούμε την κυβέρνηση, ωσάν αυτή να δρα αυτόνομα. Αλλά θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι όχι μόνο η ελληνική κυβέρνηση, αλλά ακόμα και η γερμανική κυβέρνηση εκτελούν εντολές της διεθνούς (τουλάχιστον ευρωπαϊκής) οικονομικής ολιγαρχίας και ταυτόχρονα θα πρέπει να αναζητηθεί για να μάθει ο λαός, για ποιο λόγο η ελληνική κυβέρνηση τις εκτελεί ως υπνωτισμένη. Καθώς και αν μπορεί η τελευταία να δράσει αντίθετα με τα συμφέροντα της εγχώριας παρασιτικής ελίτ.

Ναι μεν λοιπόν, φταίνε τα «κόμματα του τόξου» που ακολουθούν μια συγκεκριμένη αντιλαϊκή και αντεθνική πολιτική, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει κάθε αντισυστημικό – αντισυμβατικό κόμμα να σταθεί πάνω από αυτό και να καταγγείλει πρωτευόντως τους πραγματικούς διατάκτες – εντολείς και δευτερευόντως τα κόμματα – εντολοδόχους, που για χάρη της κομματικής τους επιβίωσης (δηλαδή της ησυχίας από την «τιμωρία» της διεθνούς οικονομικής ελίτ και την ταυτόχρονη στήριξή τους από την δική μας εθνική οικονομική ελίτ), εκτελούν πειθήνια τις έξωθεν εντολές.

Πόσο πιο απλά θα μπορούσε άραγε να γραφτεί αυτό για να γίνει κατανοητό;

Ναι μεν έχουμε φοβερό πρόβλημα με τους παράνομους μετανάστες, αλλά αυτοί είναι το όπλο κι εμείς πρέπει να δούμε και να κτυπήσουμε εκείνους που τους χρησιμοποιούν ως όπλο για τη διάλυση της εθνικής κοινωνίας μας, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να προστατευθούμε και από το ίδιο το όπλο.

Ναι μεν μας πρόδωσαν με το Μακεδονικό (έρχεται το Αιγαίο κ.λ.π.), αλλά θα πρέπει να δούμε που εντάσσεται αυτή η ενέργεια σε βάρος μας και ποιοι στην πραγματικότητα είναι πίσω από αυτή και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί. Το θέμα λοιπόν αυτό, δεν είναι μόνο θέμα μεταξύ δύο κρατών, αλλά βαθύτερα οικονομικό και συμφέρει πολλούς ολιγάρχες του πλανήτη η λύση που δόθηκε.

Εν κατακλείδι, αν θέλουμε να μιλήσουμε για μια εύληπτη ιδεολογική πλατφόρμα, η οποία όμως να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα θα λέγαμε το εξής:

Εντός του κλειστού εθνικού κράτους είχαμε το οικονομικό δίπολο «Ελίτ vs Κοινωνίας», πάνω στο οποίο στήθηκε το πολιτικό δίπολο «Δεξιά – Αριστερά». Τώρα στην εποχή της εφορμούσας παγκοσμιοποίησης έχουμε το νέο πραγματικό οικονομικό δίπολο «Διεθνής Ελίτ vs Εθνικής Κοινωνίας». Και το χειρότερο είναι ότι ο εχθρός δεν είναι μόνο απέναντι και έξω από τα τείχη (εθνικά σύνορα), αλλά είναι και εντός των τειχών, αφού τη διεθνή ελίτ την συναποτελούν τα ισχυρότερα τμήματα της κάθε εθνικής ελίτ. Έχουμε δηλαδή εντός των τειχών έναν «Δούρειο Ίππο», μια «πέμπτη φάλαγγα» που χωρίς να γίνονται αντιληπτά από το λαό, ανοίγουν τις «Κερκόπορτες» στη διεθνή οικονομική ολιγαρχία.

Όπως είπαμε, ένα από τα ισχυρότερα όπλα που εκτοξεύει η διεθνής ελίτ εναντίον των εθνικών κοινωνιών είναι η παράνομη ανεξέλεγκτη (από τις εθνικές κοινωνίες) μετανάστευση, είτε με την πρόκληση τοπικών πολέμων και τη δημιουργία προσφυγικών ροών, είτε καλλιεργώντας προσδοκίες για καλύτερη ζωή. Ταυτόχρονα στήνει διεθνείς και τοπικές ΜΚΟ για διευκόλυνση των ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών, χρησιμοποιεί τα διεθνή και εθνικά ΜΜΕ για να δημιουργεί ενοχές και να απονέμει κακόφημες «ταμπέλες» σε όσους αντιστέκονται, ενώ επιπλέον στήνει διεθνείς συνθήκες, όπως αυτή του Μαρακές, με την οποία χαρακτηρίζεται η μετανάστευση ανθρώπινο δικαίωμα και απειλείται ποινική τιμωρία σε όποιον ασκήσει κριτική στη μετανάστευση, καθώς και κλείσιμο όποιου ΜΜΕ τολμήσει να κριτικάρει τη μετανάστευση. Με λίγα λόγια, ολόκληρο το διεθνές και εγχώριο σύστημα κυρίως της μιντιακής ελίτ επιβάλει φασιστικά στις κοινωνίες την ενιαία σκέψη. Έτσι κάθε αντίθετη άποψη θεωρείται γραφική, αιρετική, ακραία, οπισθοδρομική και επικίνδυνη, τρομάζοντας έτσι τους ψηφοφόρους.

Θα πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε, γιατί άραγε ξαφνικά στις αρχές του 21ου αιώνα, εμφανίστηκε το φαινόμενο της ανεξέλεγκτης παράνομης μετακίνησης ολόκληρων πληθυσμών; Όπως είπα, είναι φανερό πως, όπως οι πρώτοι μεγαλοαστοί μεγαλοβιομήχανοι, προκειμένου να διαλύσουν τα φεουδαρχικά κρατίδια που στέκονταν εμπόδιο στην ελεύθερη διακίνηση των εμπορευμάτων τους σε ευρύτερες ενιαίες αγορές, χρησιμοποίησαν τους εργαζόμενους στα φέουδα (δουλοπάροικους) για να επαναστατήσουν και να ανατρέψουν το φεουδαρχικό σύστημα, δημιουργώντας τα εθνικά κράτη, έτσι και τώρα οι διεθνείς ολιγάρχες, προκειμένου να διαλύσουν τα εθνικά κράτη που στέκονται εμπόδιο στη δημιουργία μιας ενιαίας παγκόσμιας αγοράς, για την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και εργασίας (δηλαδή στην αύξηση του πλούτου τους και την κυριαρχία τους στον πλανήτη), χρησιμοποιούν τις μεταναστευτικές ροές (και όχι μόνο αλλά κυρίως) για να διαβρώσουν και να δυναμιτίσουν τις κατά τόπους εθνικές κοινωνίες, ώστε να ανοίξουν ελεύθερα τα εθνικά σύνορα και να καταργηθούν οι εθνικοί έλεγχοι, δημιουργώντας έτσι το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης. Φυσικά στο τέλος οι παρακινούμενοι και μετακινούμενοι παράνομοι μετανάστες, θα έχουν την τύχη των δουλοπάροικων. Οι τελευταίοι παρακινήθηκαν να επαναστατήσουν εναντίον του αφέντη φεουδάρχη για να καταλήξουν τελικά στα αστικά κέντρα δούλοι του νέου αφέντη εργοστασιάρχη -καπιταλιστή.

Αυτό είναι το νέο πολιτικοοικονομικό δίπολο που στην πραγματικότητα συγκρούεται αυτή τη στιγμή, όμως δυστυχώς τα μέλη των κατά τόπους εθνικών κοινωνιών δεν το αντιλαμβάνονται πλήρως ή και καθόλου, λόγω κυρίως της δράσης των ΜΜΕ (διεθνών και τοπικών), που όπως είπαμε, επιβάλουν φασιστικά την ενιαία σκέψη.

Οι παλιές λοιπόν εθνικές πολιτικές ελίτ (δεξιές και αριστερές), οι οποίες στην ουσία διευκόλυναν το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης με τους νόμους που ψήφισαν, με τις διεθνείς συνθήκες που υπέγραψαν και με τους διεθνείς οργανισμούς που έφτιαξαν, δεν μπορούν τώρα να κάνουν κάτι άλλο από το να αποδεχτούν αυτή την κατάσταση και απλά (μη έχοντας κάτι άλλο να πουλήσουν πολιτικά), συνεχίζουν θεατρικά να παίζουν στο παλιό εθνικό δίπολο «Δεξιά – Αριστερά», γιατί με αυτό έχουν ενταχθεί οι μάζες στην πολιτική μέχρι σήμερα και αυτό μόνο γνωρίζουν. Οποιοσδήποτε άλλος που τάσσεται υπέρ της προστασίας της εθνικής κοινωνίας, της πατρίδας και του εθνικού κράτους και προκειμένου να μην αφυπνίσει συνειδήσεις, αυτόματα στιγματίζεται ως ακραίος από το παλιό σύστημα και βάλλεται από τα συστημικά ΜΜΕ.

Όμως, παρόλη την προσπάθεια των ΜΜΕ, με τη βοήθεια κυρίως του διαδικτύου και την ανάπτυξη των επικοινωνιών, αυτή η σύγχρονη διπολική πραγματικότητα, έχει αρχίσει να συνειδητοποιείται από πολλούς πολίτες, ιδιαίτερα από τους πιο ευφυείς εξ αυτών και υπάρχει σε λανθάνουσα κατάσταση, σε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος. Ακόμα και μεταξύ της εξαγορασμένης και φοβισμένης πνευματικής ελίτ, άρχισαν κάποιοι να ψιθυρίζουν τα πιο πάνω. Επομένως, εδώ αναπτύσσεται, έστω σε λανθάνουσα ακόμα μορφή, μια πολιτική συγκυρία για τη δημιουργία αντισυμβατικών πολιτικών σχημάτων με σίγουρο πολιτικό μέλλον. Δημιουργείται ήδη ένας ιδεολογικός καμβάς (πλαίσιο), πάνω στο δίπολο «Διεθνής Ελίτ vs Εθνικής Κοινωνίας», στο οποίο θα αναδυθούν οι νέες πολιτικές δυνάμεις του 21ου αιώνα. Μπορεί αυτό τώρα να φαντάζει μακρινό, εξ αιτίας κυρίως της ενιαίας σκέψης που επιβάλει η «ομερτά» των ΜΜΕ, αλλά κάποια στιγμή το «απόστημα» θα σπάσει.

Η αντίπαλη θέση, στην πιο πάνω σύγχρονη διεθνή πραγματικότητα, είναι η επιστροφή της ελληνικής συνέχειας στην παγκόσμια ιστορία, που διακόπηκε κατά την Αναγέννηση και όχι η συνέχεια των δημιουργημάτων της βιομηχανικής επανάστασης. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την παγκόσμια εξέλιξη και την πρόοδο, μπορούμε όμως να της δώσουμε το νόημα που της πρέπει υπέρ του ανθρώπου. Και αυτό στην πράξη σημαίνει επιστροφή της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα. Δηλαδή θεσμική και οικονομική θωράκιση της κοινωνίας μας, μεταφέροντας τη δύναμη, από μια ευάλωτη στη διεθνή ελίτ συγκεντρωτική πολιτική εξουσία, προς τα κάτω προς τη βάση της κοινωνίας.

Είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνει αυτή τη στιγμή κυρίως η Νέα Δημοκρατία και από αυτό που έκανε πριν λίγο καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!