Οι επικίνδυνες ευρωπαϊκές ασυμμετρίες – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Οι επικίνδυνες ευρωπαϊκές ασυμμετρίες

.

Αυτό που συνέβη τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν μία συνεχιζόμενη οικονομική απόκλιση μεταξύ πολλών χωρών της Ευρωζώνης – η οποία ουσιαστικά ξεκίνησε πριν από την κρίση του 2008, επιδεινώθηκε με την αντιστροφή των ροών κεφαλαίων και εργαζομένων από το νότο πλέον προς το βορά, ενώ επιταχύνθηκε με την ευρωπαϊκή κρίση χρέους που δεν αντιμετωπίσθηκε έγκαιρα από την ΕΚΤ. Εν προκειμένω η Ελλάδα, ιδίως μετά το έγκλημα του PSI, μετατράπηκε κυριολεκτικά στο Πουέρτο Ρίκο της νομισματικής ένωσης – ενώ οι συγκεκριμένες εξελίξεις είναι ακριβώς αντίθετες από την πολιτική υπόσχεση μίας ευρωπαϊκής διαδικασίας σύγκλισης, στην οποία στηρίχθηκε θεωρητικά η δημιουργία της Ευρωζώνης. Εκτός αυτού, η διαδικασία σύγκλισης πριν από το 2008 ήταν πλασματική – αφού βασίσθηκε στην επί πιστώσει ανάπτυξη πολλών χωρών, κυρίως του ευρωπαϊκού νότου, η οποία διακόπηκε απότομα και επώδυνα μετά το ξέσπασμα της κρίσης, βυθίζοντας τες στο χάος.

.

“Η Ελλάδα μοιάζει με μία Ferrari που ο ιδιοκτήτης της δεν έχει βενζίνη για να την κυκλοφορήσει – οπότε είτε θα πρέπει να τη βρει ο ίδιος, είτε θα σκουριάσει και θα καταστραφεί, είτε θα την αγοράσει κάποιος άλλος προσλαμβάνοντας τον ιδιοκτήτη της ως φθηνό οδηγό του”.

.

Ανάλυση

Εισαγωγικά, επειδή πρέπει να είναι κανείς αντικειμενικός, η καθυστέρηση της επένδυσης στο Ελληνικό οφείλεται πιθανότατα στη LAMDA – ενώ είναι επιχειρηματικά εύλογη, αφού δεν ήθελε ιδιαίτερη εξυπνάδα για να καταλάβει πως η νέα κυβέρνηση θα έδινε «γη και ύδωρ» για να δρομολογηθεί γρήγορα. Η αιτία είναι το ότι, αφενός μεν θα βοηθούσε στην εικόνα της, αφετέρου θα στήριζε το ρυθμό ανάπτυξης που έχει υποσχεθεί – ο οποίος είναι εφικτός μόνο εάν επιταχυνθεί το ξεπούλημα της χώρας (=ξένες επενδύσεις, με εξαγορές σε εξευτελιστικές τιμές).

Πόσο μάλλον όταν το έλλειμμα του εμπορικού μας ισοζυγίου το πεντάμηνο του 2019, το οποίο αποτελεί αρνητικό παράγοντα του ΑΕΠ (= κατανάλωση + ιδιωτικές επενδύσεις + δημόσιες δαπάνες + εμπορικό ισοζύγιο), ήταν θηριώδες – ενώ ο τουρισμός μας δεν φαίνεται πως θα προσφέρει τα αναμενόμενα, όσον αφορά τα έσοδα βέβαια και όχι τις αφίξεις, εξισορροπώντας το εμπορικό έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Από την άλλη πλευρά βέβαια μία καινούργια κυβέρνηση με 51 υπουργούς, εκ των οποίων η πλειοψηφία διαθέτει τόσο εντυπωσιακά βιογραφικά που θα γέμιζαν μία ολόκληρη αίθουσα της Βουλής, ενώ είχε άφθονο χρόνο προετοιμασίας (ίσως η μοναδική στην ιστορία που γνώριζε πολύ πριν ότι θα κερδίσει άνετα τις εκλογές), λογικά θα πρέπει να κάνει θαύματα – αν και είναι ντροπή τόσα βιογραφικά να ζητούν την άδεια της κυρίας Merkel για τη μείωση του υποχρεωτικού πρωτογενούς ελλείμματος (3,5%), μη έχοντας εξ όσων έχουν γίνει γνωστά έως σήμερα ένα δικό τους σχέδιο ανάκτησης της εθνικής μας κυριαρχίας.

Δεν θέλει πάντως πολύ μυαλό για να καταλάβει η κυβέρνηση πως τόσο το δημόσιο χρέος, όσο και το κόκκινο ιδιωτικό είναι μη βιώσιμα, οπότε πρέπει να βρεθούν άμεσα λύσεις – ενώ η μοναδική δυνατότητα για να αναπτυχθεί σωστά η Ελλάδα είναι η δραστική μείωση των φόρων στα επίπεδα των γειτονικών χωρών, παράλληλα με την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων (για να δημιουργηθεί ζήτηση, οπότε να ακολουθήσουν οι ιδιώτες) και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας σε τεχνολογικά θεμέλια.

Όσον αφορά δε την εμπιστοσύνη των επενδυτών, κυρίως των εγχωρίων αλλά και των ξένων, απαιτείται πριν από όλα η κατάρτιση ενός Κρατικού Ισολογισμού – παράλληλα με την υιοθέτηση των διεθνών λογιστικών προτύπων για το δημόσιο, με ένα σωστό μεσοπρόθεσμο όσον αφορά τουλάχιστον τη μεθοδολογία.

Τα προβλήματα της ΕΕ

Περαιτέρω στην Ευρώπη, η ανάπτυξη των προηγουμένων ετών και η μείωση της ανεργίας, δημιούργησε αισιοδοξία σε αρκετά κράτη – μετά από πολλά χρόνια ύφεσης και στασιμότητας. Δυστυχώς όμως, η προσωρινή αυτή θετική ανάπτυξη έκρυψε μόνο τα προβλήματα που δεν έπαψαν να υπάρχουν – κάτι που θα φανεί καθαρά όταν σταματήσει η άνοδος, όπου θα τεκμηριωθεί πως δεν επιλύθηκαν, αλλά επιδεινώθηκαν σημαντικά.

Στα πλαίσια αυτά, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου είναι αυτές που στην ουσία βίωσαν μία χαμένη δεκαετία – κυρίως η Ελλάδα, ο αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης της οποίας ήταν τρομακτικός, με ένοχο φυσικά το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων, ενώ είναι θαύμα πώς καταφέρνει ακόμη να επιβιώνει.

Αντίθετα, κράτη όπως η Ιρλανδία, η Μάλτα και η Πολωνία είχαν μία πολύ ισχυρή άνοδο – η πρώτη λόγω κυρίως των χαμηλών φορολογικών της συντελεστών που δεν θυσίασε όταν κατέφυγε στο ΔΝΤ (όπως η Ρουμανία που δεν επέτρεψε την αύξηση του φόρου εισοδήματος των επιχειρήσεων, ενώ τον έχει ήδη μειώσει στο 14% από 15% και 16% προηγουμένως). Το ίδιο συνέβη με τα οικονομικά ισχυρά κράτη, όπως η Γερμανία ή η Ολλανδία – όπου όμως από την πρώτη έχει ξεκινήσει ήδη η ύφεση, με μία σημαντική μείωση της βιομηχανικής της παραγωγής το 2018, την οποία συνοδεύουν τεράστια τραπεζικά προβλήματα (ανάλυση).

Αυτό που συνέβη λοιπόν τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν μία συνεχιζόμενη οικονομική απόκλιση μεταξύ πολλών χωρών της Ευρωζώνης – η οποία ουσιαστικά ξεκίνησε πριν από την κρίση του 2008, επιδεινώθηκε με την αντιστροφή των ροών κεφαλαίων και εργαζομένων από το νότο πλέον προς το βορά, ενώ επιταχύνθηκε με την ευρωπαϊκή κρίση χρέους που δεν αντιμετωπίσθηκε έγκαιρα από την ΕΚΤ.

Εν προκειμένω η Ελλάδα, ιδίως μετά το έγκλημα του PSI, μετατράπηκε κυριολεκτικά στο Πουέρτο Ρίκο της νομισματικής ένωσης – αφού το μόνο κοινό που έχει έκτοτε με τα υπόλοιπα κράτη είναι το ευρώ, παραμένοντας απομονωμένη εντελώς από τη νομισματική πολιτική της κεντρικής τράπεζας.

Συνεχίζοντας, οι αποκλίσεις εντός της ΕΕ είναι επίσης εμφανείς στο επίπεδο των μεταναστευτικών ροών – των εργαζομένων όπως αναφέραμε παραπάνω. Ειδικότερα, κυρίως οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και του Νότου, με χαμηλά εισοδήματα και με αδύναμο ή αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης, εμφάνισαν μείωση του πληθυσμού τους – όπως διαπιστώνεται από το επόμενο γράφημα που αφορά την καθαρή μετανάστευση (εκροές μείον τις εισροές).

Οι καθαρές μεταναστευτικές κινήσεις θα προκαλέσουν μακροπρόθεσμα την περαιτέρω αύξηση των αποκλίσεων μεταξύ των κρατών της ΕΕ, επηρεάζοντας αρνητικά τις χώρες που εγκαταλείπονται από τους Πολίτες τους και θετικά τις χώρες υποδοχής – αφού πρόκειται κυρίως για άτομα σε ηλικία εργασίας και με υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης που φυσικά η μετανάστευση τους θα μειώσει το ΑΕΠ και τις δυνατότητες των πατρίδων τους, αυξάνοντας ανάλογα το ΑΕΠ των χωρών υποδοχής τους.

Για παράδειγμα, οι 500.000 Έλληνες που εγκατέλειψαν την Ελλάδα, κόστους εκπαίδευσης άνω των 100 δις €, θα μειώσουν επί πλέον μακροπρόθεσμα το ΑΕΠ της χώρας κατά τουλάχιστον 25 δις €, αυξάνοντας ανάλογα το ΑΕΠ της Γερμανίας, την Ολλανδίας κλπ. – ενώ οι μετανάστες από τρίτες χώρες που θα τους αντικαταστήσουν αλλοιώνοντας τον πληθυσμό, θα έχουν πολύ χαμηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης και θα παράγουν σημαντικά λιγότερο.

Ως εκ τούτου οι συγκεκριμένες εξελίξεις είναι ακριβώς αντίθετες από την πολιτική υπόσχεση μίας ευρωπαϊκής διαδικασίας σύγκλισης – στην οποία στηρίχθηκε, θεωρητικά τουλάχιστον, η δημιουργία της Ευρωζώνης, όπου τα μέλη της παρέδωσαν μέρος της εθνικής και ολόκληρη τη νομισματική τους κυριαρχία στην Κομισιόν και στην ΕΚΤ. Εκτός αυτού, η διαδικασία σύγκλισης πριν από το 2008 ήταν πλασματική – αφού βασίσθηκε στην επί πιστώσει ανάπτυξη πολλών χωρών, κυρίως του ευρωπαϊκού νότου, η οποία διακόπηκε απότομα και επώδυνα μετά το ξέσπασμα της κρίσης, βυθίζοντας τες στο χάος.

Συνεχίστε στη δεύτερη σελίδα ……………….


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!