.
Οι ευθύνες των Πολιτών
Συνεχίζοντας πολλοί θα επιθυμούσαν, έστω για μία και μοναδική φορά, να τοποθετηθεί το ΔΝΤ όχι με την πλευρά των τραπεζών, των δανειστών γενικότερα, αλλά με την πλευρά των ανθρώπων – ακόμη καλύτερα, να επιδιώξει τη διαγραφή των χρεών των 50 πιο φτωχών χωρών του πλανήτη. Εάν συνέβαινε, τότε θα μπορούσαν επιτέλους αυτές οι χώρες να επενδύσουν στη γεωργική παραγωγή τους, διασώζοντας αρκετά εκατομμύρια ζωές ανθρώπων.
Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να το θέλουν οι Πολίτες των πλουσίων χωρών – οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και διαδηλώνουν μόνο όταν θιγούν τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα. Σε κάθε περίπτωση, δεν διαπιστώνεται καμία σοβαρή πίεση των Πολιτών προς τις ελίτ, με στόχο την αλλαγή κάποιων πραγμάτων, τα οποία θα ωφελούσαν συνολικά την ανθρωπότητα.
Η αιτία είναι η αποξένωση της συνείδησης των ανθρώπων – η οποία αυξάνεται δυστυχώς ευθέως ανάλογα με το βιοτικό τους επίπεδο. Με απλά λόγια, όσο ποιο πλούσιος είναι ένας άνθρωπος ή ένα κράτος, τόσο λιγότερο νοιώθει συναισθήματα αλληλεγγύης για τους άλλους – γεγονός που διαπιστώνεται σήμερα ακόμη και μεταξύ των «εταίρων» της Ευρωζώνης, όσον αφορά την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα, την τρομακτική ανεργία στην Ισπανία κοκ.
Φαίνεται λοιπόν πως η βασική δομή των ανθρώπων, η οποία τους κάνει να διαφέρουν από τις άλλες μορφές ζωής, έχει δυστυχώς αλλοιωθεί μετά την επικράτηση του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού – με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των Πολιτών να τοποθετείται εκούσια εναντίον της αλληλεγγύης για τους αδύναμους.
Συχνά δε παρατηρείται η τοποθέτηση των ανθρώπων ακόμη και εναντίον των δικών τους συμφερόντων, εάν πεισθούν μέσω της χειραγώγησης πως αυτοί είναι υπεύθυνοι για τα δεινά τους – πως οι ίδιοι είναι εκείνοι οι αδύναμοι, στους οποίους δεν επιτρέπεται να δείξει κανείς αλληλεγγύη, αφού δεν την αξίζουν!
Συνεχίζοντας, ακόμη και στις πλούσιες χώρες του πλανήτη, όλο και περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο, ενώ αρκετοί καταδικάζονται στο περιθώριο – αφού οι μισθοί μειώνονται συνεχώς, τα ενοίκια αυξάνονται, το κόστος ζωής ακριβαίνει κοκ. (ανάλυση).
Η αιτία είναι το ότι, η παγκόσμια δικτατορία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, καθώς επίσης των πολυεθνικών, επιβάλλεται μέσω της πολιτικής, των κεντρικών τραπεζών και του χρέους στις ανθρώπινες κοινωνίες – με στόχο τη συνεχή αύξηση των κερδών μίας συνεχώς μειούμενης, ευθέως ανάλογα ισχυροποιούμενης ελίτ με διάφορες μεθοδεύσεις, όπως η αποφυγή πληρωμής φόρων (ΙΚΕΑ).
Εάν δε καταφέρει τελικά να κερδίσει τον πόλεμο εναντίον της συνείδησης μας, κάτι εξαιρετικά πιθανό, τότε θα έλθει το οριστικό τέλος του Διαφωτισμού και των δημοκρατικών ιδεολογιών. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει κάτι εντελώς διεστραμμένο: n ζούγκλα, στην οποία θα κερδίζει πάντοτε ο ισχυρότερος.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα έχουν χαθεί όλα τα επιτεύγματα της Δημοκρατίας – οπότε ο άνθρωπος θα επανέλθει στην αρχική του κατάσταση, στη ζωώδη. Πόσο απέχουμε ακόμη από αυτές τις εξελίξεις; Κατά την άποψη μας όχι πολύ, εάν συνεχίσουμε να μην αμυνόμαστε – με την Ελλάδα να προηγείται, όσον αφορά τη Δύση.
Επίλογος
Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας του ανεξάρτητου κράτους που ευρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη, ιδίως στην ΕΕ, η αποξένωση των κυρίαρχων τάξεων, καθώς επίσης η εθελοντική υποταγή στη λογική του κεφαλαίου, είναι σε τέτοιο βαθμό «προόδου» που μάλλον δεν επιτρέπει την αντιστροφή της τάσης – εκτός εάν επαναστατήσουν από κοινού οι Πολίτες της ανεπτυγμένης Δύσης ακούγοντας, όπως έλεγε κάποτε ο Marx, το γρασίδι να μεγαλώνει.
Δεν φαίνεται όμως να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού ακόμη και οι άνθρωποι, οι κοινωνίες ή τα κράτη που αρνούνται να υποταχθούν στη δικτατορία των αγορών, μη αποδεχόμενοι το νεοφιλελεύθερο κανιβαλισμό, συμβιβάζονται «πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις» – όπως στα πρόσφατα παραδείγματα της Ελλάδας, της Κύπρου, της Ισπανίας κοκ.
Έχοντας προτάξει την ασφάλεια στη θέση της ελευθερίας, ως αποτέλεσμα της ευημερίας που έχουν βιώσει τα τελευταία χρόνια, καθώς επίσης παύοντας να παράγουν πολιτισμό, τόσο οι μικρές χώρες, όσο και το συντριπτικό ποσοστό των Πολιτών των υπολοίπων, φαίνονται να είναι καταδικασμένοι – εκτός εάν αποφασίσουν όλοι μαζί να αντιδράσουν, αλλάζοντας εκ θεμελίων το σύστημα.
Θα συμβεί κάτι τέτοιο; Πιστεύουμε πως όχι, αφού οι μορφές χειραγώγησης του πλήθους έχουν εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό – εκμεταλλευόμενες μεταξύ άλλων τη σύγχρονη τεχνολογία που καθιστά τους ανθρώπους εύκολο υποχείριο των ελίτ. Ως εκ τούτου, το μέλλον της πλειοψηφίας των ανθρώπων δεν φαίνεται καθόλου φωτεινό – έχοντας την εντύπωση πως το σύστημα που περιγράφει ο Orwell στο 1984 θα επικρατήσει τελικά, αν και από την ακριβώς αντίθετη αφετηρία.
Βιβλιογραφία: «Άλλαξε τον κόσμο» (Ziegler).
