Η πολιτική της ήπιας ρήξης – Σελίδα 2 – The Analyst

Η πολιτική της ήπιας ρήξης

223 total views, 1 views today

.
Η έξοδος από το ευρώ

Όσον αφορά τώρα αυτούς που τάσσονται υπέρ εξόδου από το ευρώ, έχουν δίκιο εάν εννοούν πως η Ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη εφόσον δεν ενωθεί δημοσιονομικά, τραπεζικά και πολιτικά – αφού δεν διαθέτει κανένα μηχανισμό αντιμετώπισης κρίσεων, ενώ το ευρώ χρησιμοποιείται από τη Γερμανία που έχει αναδειχθεί στην κυρίαρχη δύναμη μέσω της κρίσης (ανάλυση), ως το νούμερο ένα όπλο για την κατοχή των εταίρων της (από την οποία δεν θα ξεφύγει ούτε η Γαλλία).

Έχουν επίσης δίκιο εάν δεν επιθυμούν να είναι μη ισότιμα μέλη, προτεκτοράτα καλύτερα του 4ου Ράιχ που δημιουργείται, εκμεταλλευόμενο τις αδυναμίες των Η.Π.Α. – αφού ναι μεν όλοι οι Έλληνες θέλουν να ανήκουν στην Ευρώπη, αλλά όχι σε ένα «γερμανικό κατασκεύασμα» ή, ακόμη χειρότερα, ως αποικία. Δεν το θέλουν ούτε πολλοί Γερμανοί – όπως ο γερμανός ευρωβουλευτής F.D. Masi, ο οποίος εγκατέλειψε το ευρωκοινοβούλιο επειδή η καγκελάριος «αποφασίζει και διατάζει» μόνη της.

Δήλωσε δε ότι, εάν θέλει κανείς να διασώσει την ευρωπαϊκή ιδέα, θα πρέπει να αλλάξει τη Γερμανία – πως στις Βρυξέλες όλοι χορεύουν στο ρυθμό της κυρίας Merkel, ενώ το Κοινοβούλιο δεν μπορεί να νομοθετήσει μόνο του και δεν έχει καμία πρωτοβουλία. Μπορεί μόνο να αλλάξει τους νόμους της Κομισιόν, αλλά πρέπει τότε να συμφωνήσουν όλα τα κράτη μέλη – όπου όμως η Γερμανία παίζει ξανά το πρώτο βιολί (πηγή).

Το θέμα βέβαια δεν είναι το εάν θα πρέπει ή επιθυμεί η Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ, αφού κανένας δεν περιμένει πως θα αλλάξει η Γερμανία, αλλά το εάν μπορεί. Αν μη τι άλλο λόγω του υπέρογκου δημοσίου και ιδιωτικού εξωτερικού χρέους, το οποίο θα ήταν αδύνατον να πληρωθεί ποτέ σε δραχμές – πολύ περισσότερο επειδή μετά το PSI τα χρέη σε συνάλλαγμα (ευρώ) δεν επιτρέπεται να μετατραπούν σε ένα εθνικό νόμισμα.

41

Εν προκειμένω οι αναφορές σε άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους, σε επαχθές χρέος κοκ. δεν έχουν δυστυχώς ρεαλιστική λογική – ούτε αυτές στο σχετικά ισορροπημένο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (γράφημα) αφού, μεταξύ άλλων, τυχόν κυρώσεις που θα επιβάλλονταν από τους πιστωτές, όπως στον τουρισμό κατά το πρόσφατο παράδειγμα της Τουρκίας, θα το μετέτρεπαν σε χρόνο μηδέν σε ελλειμματικό. Εκτός αυτού δεν πιστεύουμε πως οι Έλληνες θα ήταν πρόθυμοι να υποστούν το σοκ της πρώτης περιόδου, την αδυναμία άμεσης ανάληψης των (θεωρητικών ουσιαστικά) καταθέσεων τους από τις τράπεζες, τις ελλείψεις σε βασικά είδη κοκ. – κάτι που δεν θα μπορούσε να αποφύγει η χώρα μας, ειδικά με το πολιτικό προσωπικό που διαθέτει.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι, δεν πρέπει να έχουμε έτοιμο ένα σχέδιο επιστροφής στη δραχμή (ανάλυση) αφού, εάν συνεχιστεί η πολιτική των μνημονίων, εκεί θα μας οδηγήσει η Γερμανία – κρίνοντας από τις δηλώσεις του κ. Σόιμπλε, σύμφωνα με τις οποίες μόνο εκτός ευρώ θα μπορούσε να εξυγιανθεί η ελληνική οικονομία. Εκτός αυτού ίσως διαλυθεί η Ευρωζώνη είτε από τυχόν έξοδο της Ιταλίας, η οποία θα ήταν η καλύτερη επιλογή της, είτε από μία αντίστοιχη της Γερμανίας – όταν τυχόν βεβαιωθεί πως δεν έχει να κερδίσει πια τίποτα από το ευρώ, ενώ θα της είναι ευκολότερη η διατήρηση του Ράιχ με το μάρκο.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας σημαίνουν όλα τα παραπάνω ότι, η Ελλάδα δεν έχει πράγματι καμία άλλη επιλογή εκτός από τη συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων, της υποτέλειας και των υποκλίσεων;  Πως δεν υπάρχει άλλη λύση, όπως πιστεύουν τα περισσότερα κόμματα, παρά το ότι δεν είναι η λύση αλλά το νούμερο ένα πρόβλημα μας; Ασφαλώς όχι, το αντίθετο ακριβώς – πόσο μάλλον αφού οι Η.Π.Α. έχουν τοποθετήσει στο στόχαστρο τους τη Γερμανία, γνωρίζοντας τα σχέδια της.

Ειδικότερα, η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει τη «λελογισμένη ρήξη» με τη Γερμανία – με την έννοια πως οφείλει να απαιτήσει το διακανονισμό των χρεών της (ονομαστική διαγραφή μέρους τους), να σταματήσει να εφαρμόζει τα μνημόνια και να μη λάβει κανένα άλλο μέτρο λιτότητας. Επίσης να καθυστερήσει τις ασύμφορες ιδιωτικοποιήσεις, να επιτρέψει μόνο τους πλειστηριασμούς των σπιτιών ή επιχειρήσεων που υπερχρεώθηκαν με δική τους ευθύνη, να επιμείνει στην εξόφληση των πολεμικών επανορθώσεων κοκ.

Ουσιαστικά λοιπόν οφείλει να συγκρουσθεί έμμεσα με τη Γερμανία, στην οποία πρέπει να απαγορεύσει τον έλεγχο της Γενικής Γραμματείας Εσόδων, του Υπουργείου Οικονομικών, της ΕΛΣΤΑΤ, της Τράπεζας της Ελλάδας κοκ. – περιορίζοντας τον μόνο σε αυτόν που διενεργείται από την Κομισιόν ή από την ΕΚΤ σε όλα τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης.

Εν προκειμένω με το ρίσκο να «καταδικαστεί» στη χρεοκοπία από τη Γερμανία, καθώς επίσης στην έξοδο της από τη νομισματική ένωση – η οποία φυσικά δεν είναι εύκολο να αποφασιστεί από την καγκελάριο, ενώ δεν την επιτρέπει η ευρωπαϊκή νομοθεσία (θα μπορούσε φυσικά να επιδιωχθεί έμμεσα, μέσω του σταματήματος της παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, του μη νέου δανεισμού της χώρας για την εξυπηρέτηση του χρέους κοκ. – κανένας όμως δεν γνωρίζει πώς).

Με απλά λόγια, η Ελλάδα δεν πρέπει μεν να έχει την πρωτοβουλία της εξόδου από το ευρώ, αλλά ταυτόχρονα να είναι προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο – καταργώντας αμέσως τα μνημόνια, καθώς επίσης την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων, χωρίς να φοβάται τις συνέπειες.

Σε κάθε περίπτωση η πατρίδα μας έχει πια το ηθικό έρεισμα να σηκώσει το κεφάλι, αφού έχει πληρώσει πανάκριβα τόσο τα δικά της λάθη (πριν το 2010), όσο και τα λάθη της Τρόικας – ενώ είναι ο μοναδικός τρόπος για να παραμείνει στο ευρώ, εάν υποθέσουμε πως πράγματι αυτή είναι η επιθυμία της πλειοψηφίας των Ελλήνων που πιθανότατα οφείλεται στην ολοκληρωτική απώλεια της εμπιστοσύνης τους απέναντι στο πολιτικό σύστημα της χώρας και στο παρακράτος που την κυβερνάει.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.