Ο ένοχος της τραγωδίας του 2015 – Σελίδα 2 – The Analyst

Ο ένοχος της τραγωδίας του 2015

598 total views, 2 views today

.
Η εμπειρία της Ν. Αφρικής

Ενώ διεξάγονταν θετικά για το κράτος οι διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ κλπ. στο πολιτικό σκέλος, απαιτήθηκε από τους υπευθύνους για την οικονομική πολιτική της χώρας η μετατροπή της κεντρικής τράπεζάς τους σε έναν ανεξάρτητο οργανισμό, ο οποίος θα λειτουργούσε με απόλυτη αυτονομία από την εκλεγμένη κυβέρνηση – σαν ένα κυρίαρχο «κράτος εν κράτει» ουσιαστικά, στο οποίο δεν θα παρέμβαιναν οι εκλεγμένοι νομοθέτες.

Παρά το ότι λοιπόν διατυπώθηκε από τους πολιτικούς της χώρας η απορία, σε ποιόν θα λογοδοτούσε η ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα, οι έμπειροι διαπραγματευτές του ΔΝΤ κατόρθωσαν να επιβάλλουν μονομερώς τη θέληση τους – ταυτόχρονα με την «άλωση» του Υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο τοποθέτησαν έναν δικό τους έμπιστο πολιτικό. Όπως είπαν χαρακτηριστικά κάποιοι διακεκριμένοι Πολίτες της Νοτίου Αφρικής, οι οποίοι τότε σχολίασαν τις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν:

«Δεν μας άφησαν ποτέ ελεύθερους. Απλώς έβγαλαν την αλυσίδα από το λαιμό μας και την έβαλαν στους αστραγάλους μας. Οι μεγάλες επιχειρήσεις, μας δήλωσαν ουσιαστικά ότι θα κρατήσουν τα πάντα και εμείς θα κυβερνάμε μόνο κατ’ όνομα. Μπορούσαμε δηλαδή να έχουμε την πολιτική εξουσία μετά από πολλά χρόνια αγώνων, μπορούσαμε φαινομενικά να κυβερνάμε, αλλά η πραγματική διακυβέρνηση θα βρισκόταν στα χέρια των άλλων».

Περαιτέρω, αυτό που συνέβη στη συνέχεια των διαπραγματεύσεων ήταν το ότι η κυβέρνηση παγιδεύτηκε, χωρίς δυστυχώς να το αντιληφθεί, σε ένα είδος ιστού της αράχνης – «υφασμένου» από μυστηριώδεις κανόνες και υπόγειες ρυθμίσεις, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να οριοθετήσουν, καθώς επίσης να περιορίσουν την εξουσία των δημοκρατικά εκλεγμένων ηγετών της χώρας. Όταν λοιπόν θέλησε η νέα κυβέρνηση να υλοποιήσει τα οράματα της, ανακάλυψε ότι η πραγματική εξουσία, η οικονομική, βρισκόταν στα χέρια άλλων.

Για παράδειγμα, δεν ήταν δυνατόν να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, αφού εκατοντάδες εργοστάσια της χώρας ήταν έτοιμα να κλείσουν – επειδή η κυβέρνηση είχε αναγκαστεί να υπογράψει τη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (του μετέπειτα ΠΟΕ), η οποία απαγόρευε την αναγκαία επιδότηση των τοπικών επιχειρήσεων.

Συνεχίζοντας, η διάθεση περισσότερου χρήματος προϋπέθετε φυσικά τη σύμφωνη γνώμη της ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας, η οποία δεν την παρείχε – οπότε οδηγήθηκε στην παγίδα ρευστότητας, όπως η Ελλάδα σήμερα. Η δωρεάν ύδρευση δεν ήταν επίσης εφικτή, αφού η Παγκόσμια Τράπεζα, μέσω της ομάδας οικονομολόγων που είχε στείλει στη χώρα, είχε μετατρέψει σε κανόνα, σε υποχρέωση δηλαδή, τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις κοινωφελείς επιχειρήσεις. Τέλος, εάν η κυβέρνηση ήθελε να αυξήσει τους μισθούς, δεν της επιτρεπόταν, λόγω του δανείου ύψους 850 εκ. $ με το ΔΝΤ, το οποίο επέβαλλε «συγκράτηση των μισθών».

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η οποιαδήποτε μη υποταγή στους κανόνες και στους περιορισμούς που επέβαλλε το ΔΝΤ θα θεωρούταν απόδειξη επικίνδυνης εθνικής αφερεγγυότητας, έλλειψη αφοσίωσης στην εφαρμογή των «μεταρρυθμίσεων» και απουσία ενός βασισμένου σε κανόνες συστήματος – με αποτέλεσμα τη διακοπή της χορήγησης βοήθειας («δόσεων» από το ΔΝΤ) και τη φυγή των ξένων κεφαλαίων.

Τέλος, τόσο η δήθεν «ανεξάρτητη» κεντρική τράπεζα, όσο και το υπό κηδεμονία Υπουργείο Οικονομικών, επέβλεπαν άγρυπνα την πιστή τήρηση των εντολών – οπότε φυσικά επαναλήφθηκε η γνωστή ιστορία:

Η κυβέρνηση, γονατισμένη από το χρέος και υφιστάμενη διεθνείς πιέσεις, προκειμένου να ιδιωτικοποιήσει τις κοινωφελείς επιχειρήσεις, άρχισε σύντομα να αυξάνει τις τιμές, να μειώνει τους μισθούς, να διασύρει τους αντιρρησίες και να «ξεπουλάει» δημόσια περιουσία με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, εκατομμύρια άνθρωποι να εξαθλιωθούν, μη έχοντας πλέον ηλεκτρικό ρεύμα και νερό, επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς.

Επίλογος

Κρίνοντας από τη διεθνή εμπειρία χωρών που υπέκυψαν στους δανειστές τους, ηττώμενα κατά κράτος, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, θα ήταν αδύνατο χωρίς να έχει εξασφαλισθεί η ενδοτική συνεργασία των δύο σημαντικότερων Θεσμών τους: του υπουργείου οικονομικών, καθώς επίσης της κεντρικής τους τράπεζας. Στην περίπτωση της Ελλάδας είναι φανερός ο ρόλος του υπουργού οικονομικών στη χρεοκοπία του 2011/12 (PSI), του επόμενου της κυβέρνησης Σαμαρά, του κ. Στουρνάρα δηλαδή, καθώς επίσης του ιδίου ως κεντρικού τραπεζίτη, το πρώτο εξάμηνο του 2015.

401

Με δεδομένο δε το ότι, η Ελλάδα ως χώρα της Ευρωζώνης έχει δύο κεντρικές τράπεζες, η μία εκ των οποίων είναι η ΕΚΤ, ενώ ο διοικητής της ΤτΕ παραμένει αμετακίνητος στη θέση του αφενός μεν με τη βοήθεια της ΕΚΤ, αφετέρου της Γερμανίας, παρά τις αντιρρήσεις της κυβέρνησης, όπως πιθανολογούμε, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το μέγεθος των ευθυνών του – αν και η συμπεριφορά του δεν θα ήταν καθόλου σωστό να χαρακτηρισθεί ως «προδοτική», χωρίς να υπάρχουν απτές αποδείξεις.

Ολοκληρώνοντας, θέλουμε να τονίσουμε ξανά πως καμία βρώμικη ιστορία δεν παραμένει ποτέ στο απυρόβλητο, οι ένοχοι τιμωρούνται πάντα, ενώ οι λαοί είναι αδύνατον να μην ξυπνήσουν – οπότε κάποια στιγμή οργανώνονται, εξεγείρονται και απαιτούν τη φυλάκιση των βασικών υπευθύνων της τραγωδίας τους, παίρνοντας τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια. Αυτό θα συμβεί και στην Ελλάδα, χωρίς καμία αμφιβολία – ελπίζοντας να μην ξεπουληθούν τα πάντα, καθώς επίσης να μην εξαθλιωθούν ακόμη περισσότερο οι Έλληνες, προτού αντιδράσουν.

Υστερόγραφο: Ίσως έπρεπε να αναφερθούμε επί πλέον στη συνδρομή του κ. Στουρνάρα ως διορισμένου προέδρου του ΙΟΒΕ στην υιοθέτηση και πολιτική των μνημονίων – καθώς επίσης στη «θητεία» του στην Εμπορική Τράπεζα, στις σχέσεις του με το κομματικό κράτος, στη συμβολή του στη χρηματιστηριακή φούσκα του 1999 κοκ. Δεν αποτελεί όμως αντικείμενο της ανάλυσης της τραγωδίας του 2015, ενώ μπορεί κανείς να ενημερωθεί από άλλα μέσα, κρίνοντας μόνος του την αντικειμενικότητα τους.

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!