Προς μία νέα τάξη πραγμάτων – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Προς μία νέα τάξη πραγμάτων

.
Η μεγάλη απάτη

Για πάρα πολλές δεκαετίες οι δραστηριότητες της Fed γινόντουσαν, περισσότερο ή λιγότερο σιωπηρά, αποδεκτές – ενώ ήταν ελάχιστοι αυτοί, οι οποίοι είχαν την ικανότητα να διακρίνουν τον «ανίερο» σκοπό της «κατασκευής» της.

Μεταξύ των ανθρώπων αυτών συμπεριλαμβάνεται και ο Henry Ford, ο οποίος είχε πει τα εξής: «Είναι μάλλον θετικό το ότι, οι Πολίτες του Έθνους δεν κατανοούν το νομισματικό μας σύστημα – επειδή, εάν καταλάβαιναν πώς λειτουργεί, θα ξεσπούσε επανάσταση την αμέσως επόμενη ημέρα, αύριο το πρωί«. Προφανώς κάτι ανάλογο ισχύει και για την ιδιωτική κεντρική τράπεζα της Ελλάδας η οποία στο παρελθόν, όπως λέγεται, δεν δίστασε να στοιχηματίσει στη χρεοκοπία της χώρας μας – ή να ενισχύσει ορισμένους κερδοσκόπους.

Σήμερα βέβαια είναι γνωστές στους περισσότερους οι επεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών – ειδικά μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, όπου ανέλαβαν, φανερά πια, τα ηνία από την πολιτική, υπό το φόβο της κατάρρευσης του νομισματικού μας συστήματος. Φυσικά ηγείται η Fed, ενώ όλες οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες, συμπεριλαμβανομένης της BIS (ανάλυση), ακολουθούν πιστά τα βήματα της – είτε φανερά, είτε κρυφά, για να αποφευχθεί η δημόσια «κατακραυγή».

Η τεχνητή διατήρηση των βασικών επιτοκίων παγκοσμίως σε μηδενικά σχεδόν επίπεδα από τις κεντρικές τράπεζες, όπου ουσιαστικά τα πραγματικά επιτόκια (αφαιρουμένου του πληθωρισμού) είναι αρνητικά, οι μεγάλες ποσότητες νέων χρημάτων, με τις οποίες πλημμυρίζονται οι αγορές, καθώς επίσης η απομύζηση των μαζών από την ελίτ με τη βοήθεια τους, αποτελούν ενέργειες όλο και περισσότερο γνωστές στην κοινή γνώμη – ενώ τεκμηριώνουν το γεγονός ότι, το σημερινό σύστημα έχει γίνει πολύ πολύπλοκο για να είναι πια διατηρήσιμο, αφού απαιτούνται πλέον μεγάλες ποσότητες τεχνητής ενέργειας (νέα χρήματα από το πουθενά), για να μην καταρρεύσει απότομα.

Η δικτατορία των τραπεζών

Η ερώτηση που οφείλει να διατυπωθεί εδώ, είναι ποιόν ακριβώς ωφελεί η πολιτική του φθηνού χρήματος – το οποίο παράγεται από το πουθενά σε δυσθεώρητες ποσότητες, τροφοδοτώντας σε σταθερή βάση όλες τις αγορές.

Η απάντηση είναι μάλλον αυτονόητη, αφού όλοι γνωρίζουν πως ωφελημένοι είναι οι τράπεζες και τα κράτη – τα οποία μπορούν να αναχρηματοδοτούνται απεριόριστα και φθηνά. Στην καλύτερη των περιπτώσεων δε αναζωογονούν την πραγματική οικονομία – αν και μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα.

325

Η αναζωογόνηση αυτή, όταν συμβαίνει, ωφελεί επίσης τις τράπεζες – οι οποίες κερδίζουν από τα καταναλωτικά ή επενδυτικά δάνεια αρκετά χρήματα. Εάν δε τα χρήματα δεν κατευθυνθούν στην πραγματική οικονομία, αλλά στα χρηματιστήρια, εκτοξεύοντας τις τιμές των μετοχών, των εμπορευμάτων ή των λοιπών παγίων περιουσιακών στοιχείων στα ύψη, τότε κερδίζουν ξανά οι τράπεζες – είτε παρέχοντας υπηρεσίες στους συναλλασσομένους, είτε ως επενδυτές.

Αυτό που ισχύει λοιπόν στα κανονικά καζίνο, ισχύει και στα χρηματιστηριακά: Το τραπέζι (η τράπεζα) κερδίζει πάντοτε – αυτοί που χάνουν είναι μόνο οι περισσότεροι παίχτες. Όταν δε καταρρέει ο χάρτινος πύργος, όπως συνέβη το 2007, τότε όλοι χάνουν εκτός από τις τράπεζες – οι οποίες διασώζονται.

Άλλωστε αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο δημιούργησαν πανέξυπνα τη Fed – για να κερδίζουν πάντοτε, «βρέξει ή χιονίσει», απομυζώντας την ενέργεια εκατομμυρίων ανθρώπων (πλούτος), καθώς επίσης για να διοικούν δικτατορικά ολόκληρο τον πλανήτη.

Οι κότες με τα χρυσά αυγά

Συνεχίζοντας, ακόμη και όταν όλα εξελίσσονται διαφορετικά, σχετικά με αυτά που επιθυμούν οι τράπεζες, τότε απλούστατα χρησιμοποιούνται απάτες και διάφορα τεχνάσματα – τα οποία κάποια στιγμή ξεφεύγουν από τον έλεγχο των κεντρικών τραπεζών και γίνονται γνωστά στην κοινή γνώμη.

Για παράδειγμα, ποιός μπορεί να πιστέψει ότι η σχετικά πρόσφατα αποδειχθείσα παραποίηση των επιτοκίων Libor και Euribor, από τις μεγάλες τράπεζες, δεν ήταν σκόπιμη ή δεν ήταν γνωστή στη Fed; Ή πως τα πολυάριθμα καρτέλ που έχουν δημιουργήσει οι μεγάλες αμερικανικές και ευρωπαϊκές τράπεζες, δεν ήταν γνωστά στις κεντρικές ή στις κυβερνήσεις;

Παρά το ότι δε όλα τα παραπάνω τεχνάσματα έγιναν γνωστά στην κοινή γνώμη, οπότε επιβλήθηκαν αναγκαστικά πρόστιμα δισεκατομμυρίων στις UBS, Barclays, Citigroup ή Deutsche Bankμπορεί κανείς να πιστέψει ότι θα επιβαρύνουν τις ίδιες και όχι τους πελάτες τους; Πόσο μάλλον όταν τα κέρδη τους από την παραποίηση ήταν κατά πολύ περισσότερα, από τα πρόστιμα που τους επιβάλλονται;

Ολοκληρώνοντας, χωρίς καμία αμφιβολία, οι σημερινές τοκογλυφικές και απόλυτα προστατευμένες μεγάλες τράπεζες, είναι «οι κότες που γεννούν χρυσά αυγά» – αφού, για την παροχή ενός δανείου 1.000 € δίνουν μόλις τα 10 € από το ταμείο τους (εάν), χρεώνοντας όμως τόκους στα 1.000 € – γεγονός που σημαίνει πως, με επιτόκιο 5%, κερδίζουν 50 € ή το πενταπλάσιο του κεφαλαίου που επενδύουν (500% επιτόκιο), σε ετήσια βάση (ανάλυση).

Η επόμενη ημέρα

Είναι προφανές πως το «σύστημα Fed», μετά από έναν ακριβώς αιώνα από τη δημιουργία του, φτάνει στο τέλος του – με πλημμυρισμένο το δάσος, καθώς επίσης με τις ρίζες των δέντρων να σαπίζουν από τα πολλά νερά που έχουν συσσωρευτεί για να σβήσουν την πυρκαγιά. Με άλλα λόγια, το σύστημα καταναλώνει πλέον περισσότερη ενέργεια από αυτήν που παράγει, οπότε είναι νομοτελειακά προβλεπόμενη η κατάρρευση του – αφού κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί στην παντοδυναμία των νόμων της Φύσης.

Η ρεαλιστική πιθανότητα της κατάρρευσης του συμπεραίνεται επίσης από το γεγονός ότι, έχει γίνει πλέον γνωστή η «ληστρική» λειτουργία των κεντρικών και εμπορικών τραπεζών – οπότε, όπως είχε προαναγγείλει ο Henry Ford, το ενδεχόμενο να επαναστατήσουν την άλλη ημέρα το πρωί οι άνθρωποι που θα την κατανοήσουν, όταν συμπληρωθεί η «κρίσιμη εκρηξιγενής μάζα», είναι πια «ορατό δια γυμνού οφθαλμού».

Το σύστημα όμως στηρίζεται στο δολάριο το οποίο, εφόσον αλλάξει τον σύστημα για να μην καταρρεύσει παταγωδώς, οδηγώντας έναν ολόκληρο Πολιτισμό διαρκείας άνω των 15 αιώνων στην καταστροφή, θα πρέπει επίσης να αντικατασταθεί – πόσο μάλλον όταν, για πρώτη φορά στην ιστορία του, έχει δημιουργηθεί μία συμμαχία εναντίον του.

Οι τέσσερις ιππότες της αποκάλυψης

Στα παραπάνω πλαίσια, εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν του όλες τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν, από τις συντηρητικές έως τις νεωτεριστικές, θα συμπεράνει πως υπάρχουν τέσσερις πιθανές εξελίξεις για το δολάριο – οι οποίες αποκαλούνται διεθνώς ως «οι τέσσερις ιππότες της αποκάλυψης», αναφορικά με το αμερικανικό νόμισμα.

Εδώ οφείλουμε να προσθέσουμε πως ο κίνδυνος κατάρρευσης του δολαρίου μπορεί να προέλθει κυρίως από το εσωτερικό της υπερδύναμης – όταν ή εάν οι Αμερικανοί Πολίτες χάσουν την εμπιστοσύνη τους απέναντι του, δημιουργώντας μία «κρίσιμη μάζα». Οι τέσσερις τώρα «ιππότες της αποκάλυψης» είναι οι εξής:

(α)  Τα διάφορα άλλα βασικά αποθεματικά νομίσματα – πρώτο στη σειρά, με μεγάλη απόσταση το ευρώ, ακολουθούμενο από το κινεζικό γουάν, το ελβετικό φράγκο, τη στερλίνα και το γεν. Θεωρούμε δε, ειδικά μετά τη συμφωνία ίδρυσης Παγκόσμιας Τράπεζας και Εναλλακτικού ΔΝΤ από τις BRICS, πως τα «διακρατικά αποθεματικά νομίσματα» έχουν αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας – ειδικά το ευρώ, λόγω της ΕΚΤ, εάν επιτευχθεί η πολιτική ένωση της Ευρωζώνης. Το γεγονός αυτό είναι ασφαλώς γνωστό στις Η.Π.Α., οι οποίες επιχειρούν πλέον φανερά να διαλύσουν την Ευρωζώνη.

(β)  Τα «Ειδικά Τραβηχτικά Δικαιώματα» του ΔΝΤ (Special Drawing Rights – SDR) – τα οποία ήδη χρησιμοποιούνται ευρέως, στις παγκόσμιες συναλλαγές των κρατών μεταξύ τους.

(γ)  Ο χρυσός, πιθανότατα με την υιοθέτηση ξανά του κανόνα του από κάποιες χώρες – ως αντίκρισμα στα νομίσματα τους. Η περιορισμένη ποσότητα του χρυσού δεν αποτελεί κανένα πρόβλημα, όσον αφορά την επιστροφή στον κανόνα του – αφού το αποφασιστικό στοιχείο είναι η τιμή που θα καθοριζόταν.

(δ)  Το χάος, το οποίο θα μπορούσε να προκύψει μετά την κατάρρευση του συστήματος – με την έννοια της δημιουργικής καταστροφής του Schumpeter, έτσι ώστε να χτιστεί το νέο στα ερείπια του παλαιού.

Έχοντας όμως την άποψη πως ένα νέο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, ως αντικαταστάτης του δολαρίου, χρειάζεται απαραίτητα μία νέα παγκόσμια κεντρική τράπεζα, στη θέση της Fed, καθώς επίσης την προστασία του από Θεσμούς, όπως αυτοί του Bretton Woods, θεωρούμε πως η προσπάθεια θα επικεντρωθεί στην υιοθέτηση των «Ειδικών Τραβηχτικών Δικαιωμάτων» του ΔΝΤ – το οποίο ήδη τα χρησιμοποιεί, ενώ οργανώνεται από μόνο του, σε μία Παγκόσμια Κεντρική Τράπεζα.

Συνεχίστε στη 3η σελίδα (…)


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!