Ευρώ και Τρόικα ή Χρεοκοπία και Λιρέτα; – Σελίδα 2 – The Analyst

Ευρώ και Τρόικα ή Χρεοκοπία και Λιρέτα;

223 total views, 2 views today

.
Οι μαζικές εκροές

Συνεχίζοντας, οι μαζικές εκροές χρημάτων από την Ιταλία φαίνονται από την εξέλιξη του Target 2 – το οποίο αυτοματοποιεί αυτού του είδους τις συναλλαγματικές απώλειες μίας χώρας (πηγή). Εν προκειμένω, όταν μία χώρα της Ευρωζώνης εξαντλήσει τα συναλλαγματικά της αποθέματα, τότε η κεντρική της τράπεζα λαμβάνει αυτόματα δάνεια, για να σταθεροποιείται το νομισματικό σύστημα – γεγονός που την οδηγεί σε αρνητικά υπόλοιπα στο Target 2 (ανάλυση).

Σύμφωνα τώρα με τα τελευταία στοιχεία, το αρνητικό ισοζύγιο της Ιταλίας στο σύστημα (έλλειμμα Target 2), ήταν πολύ επάνω από το 20% του ΑΕΠ της – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, σύμφωνα με το οποίο είναι η χειρότερη επίδοση στην ιστορία της χώρας.

368

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ισοζυγίου του Target 2 από το 2000 έως το Σεπτέμβριο του 2016, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (αριστερή κάθετος – πάνω από τα 400 δις €).

.

Εάν τώρα λάβουμε υπ’ όψιν μας όλα μαζί τα δεδομένα, επί πλέον την πολιτική αστάθεια, καθώς επίσης τον φόβο των καταθετών να χάσουν τα χρήματα τους από τυχόν διάσωση κάποιας τράπεζας ή να μην μπορούν να τα διακινήσουν ελεύθερα, εύλογα συμπεραίνουμε πως τόσο οι εκροές κεφαλαίων, όσο και οι τραπεζικές επιθέσεις θα επιταχυνθούν – οπότε θα αυξηθούν κατακόρυφα οι κίνδυνοι κατάρρευσης των τραπεζών και της οικονομίας της, με αποτέλεσμα να βρεθούν οι Ιταλοί απέναντι στο γνωστό δίλημμα: ευρώ και Τρόικα ή χρεοκοπία και λιρέτα;

Ο ιταλικός σεισμός

Περαιτέρω η Ευρωζώνη, κατ’ επέκταση ολόκληρος ο πλανήτης λόγω της σημασίας του ευρώ, το οποίο έχουν στα αποθεματικά τους όλες οι κεντρικές τράπεζες, είναι ασφαλώς αντιμέτωπη με έναν οικονομικό σεισμό – διαφορετικό από τους φυσικούς, στους οποίους οι κύριοι έχουν καταστροφικά αποτελέσματα, ενώ γίνονται αισθητοί αμέσως σε μεγάλες αποστάσεις.

Ειδικότερα, οι μετασεισμικές δονήσεις είναι λιγότερο καταστροφικές στους φυσικούς σεισμούς – ενώ στην οικονομία ισχύει ακριβώς το αντίθετο, με την έννοια πως τα αποτελέσματα τους διαρκούν περισσότερο, ενώ είναι πολύ πιο ισχυρά.

Στα πλαίσια αυτά, ο ιταλικός κύριος σεισμός δεν προκάλεσε εν πρώτοις πανικό πουθενά – επειδή (α) αφενός μεν η βόρεια Ευρώπη ελπίζει πως ο παραιτηθείς Ιταλός πρωθυπουργός θα αντικατασταθεί από μία τεχνοκρατική κυβέρνηση που θα προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις, (β) αφετέρου λόγω του ότι οι αγορές πιστεύουν πως η ΕΚΤ θα στηρίξει την Ιταλία, τυπώνοντας πολύ περισσότερα χρήματα (όπως άλλωστε ήδη ανακοίνωσε ο διοικητής της).

Ποιές όμως είναι εκείνες οι μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να καταπολεμήσουν τα προβλήματα της Ιταλίας; Ο μοναδικός τρόπος για να αναδιαρθρωθεί μία οικονομία από την πλευρά της προσφοράς, όπως απαιτεί η γερμανική πολιτική λιτότητας, δεν προϋποθέτει αλήθεια την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της μέσω της φτωχοποίησης των γειτόνων της και άρα της υιοθέτησης του μερκαντιλισμού;

Εν τούτοις, αυτόν το μηχανισμό τον έχει μονοπωλήσει η Γερμανία ήδη από το 2000, μέσω κυρίως του μισθολογικού dumping που υιοθέτησε – ενώ σήμερα η απόσταση της από τους εταίρους της είναι τόσο μεγάλη, όπως ήδη αναφέραμε, ώστε είναι αδύνατον να καλυφθεί από τους άλλους.

Εκτός εάν υιοθετήσουν βέβαια όλες οι χώρες μαζικές μειώσεις των μισθών, οι οποίες θα βύθιζαν τις οικονομίες τους στην ύφεση, εκτοξεύοντας την ανεργία στα ύψη – σε μία εποχή όμως που, σε αντίθεση με το 2000, όλα τα κράτη βιώνουν εάν όχι ύφεση, τότε μεγάλη πτώση του ρυθμού ανάπτυξης τους.

Εάν τώρα κάποια κυβέρνηση προσπαθήσει να επιβάλλει αυτήν την πολιτική, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα αντικατασταθεί από ακραίες εθνικιστικές παρατάξεις – οι οποίες φυσικά θα επιδιώξουν την έξοδο από τη φυλακή του ευρώ, παρά το ότι είναι έτσι κατασκευασμένη η νομισματική ένωση ώστε να μην την επιτρέπει, χωρίς να συνοδεύεται από τη χρεοκοπία της εκάστοτε χώρας.

Λογικά λοιπόν συμπεραίνει κανείς πως οι ιταλικοί μετασεισμοί θα αποδειχθούν πολύ πιο ισχυροί, θα ακολουθήσουν σύντομα ανάλογοι στη Γαλλία, ενώ οι ευθύνες ανήκουν στη Γερμανία που θα κληθεί να πληρώσει τελικά το λογαριασμό, εάν διαλυθεί η Ευρωζώνη – αφού αυτή είναι ο μεγαλύτερος δανειστής των εταίρων της, οπότε αυτή θα υποστεί τις ζημίες από τις μαζικές αθετήσεις πληρωμών που θα ακολουθήσουν.

Επομένως, ακόμη μία φορά θα αποδειχθεί πως η Γερμανία κερδίζει μεν όλες τις μάχες, αλλά χάνει τον πόλεμο – ενώ σχεδόν πάντοτε είναι εκείνη η χώρα που ευθύνεται για τις μεγαλύτερες καταστροφές στον πλανήτη, οι οποίες αυτή τη φορά θα είναι οικονομικές.

Επίλογος

Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, οπότε τι θα συμβεί στην Ιταλία ή πώς τελικά θα συμπεριφερθεί η Γερμανία, όταν κατανοήσει πού οδηγεί την Ευρώπη και τους Πολίτες της. Αυτό που όμως είμαστε σε θέση να υποθέσουμε είναι το ότι, η ηρεμία των αγορών και της Ευρωζώνης, μετά τα αποτελέσματα του ιταλικού δημοψηφίσματος, δεν θα διαρκέσει πολύ – αφού είναι σχεδόν βέβαιες οι μετασεισμικές δονήσεις.

Στα πλαίσια αυτά το 2017, στο οποίο θα διεξαχθούν πολλές σημαντικές εκλογές μαζί, θα είναι ασφαλώς ένα αρκετά κρίσιμο έτος – ευχόμενοι να μην προκληθεί μία παγκόσμια καταιγίδα που θα κλιμακώνεται συνεχώς, καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα της.

 

Advertisements

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.