Η εποχή του αυταρχισμού – Σελίδα 2 – The Analyst
ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η εποχή του αυταρχισμού

.

Η γεωπολιτική πλευρά

Συνεχίζοντας, ο νέος πρόεδρος σχεδιάζει είτε να συμμαχήσει με τη Ρωσία εναντίον της Κίνας, είτε να διαμοιράσει την επιρροή της χώρας του στον πλανήτη με τη Ρωσία και την Κίνα – όπου όμως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα εμφανίζεται ως ο ισχυρότερος παίκτης. Πιστεύει δε πως η απόσυρση του από την παγκόσμια ηγεμονία θα αυξήσει το βιοτικό επίπεδο των συμπολιτών του – ενώ ακόμη και αν αποτύχει βυθίζοντας τις Η.Π.Α. στην ύφεση, μπορεί να καλύψει τις ενδεχόμενες οικονομικές ζημίες, όπως άλλωστε μπορεί επίσης η Βρετανία.

Από γεωπολιτικής πλευράς πάντως τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Βρετανία είναι κράτη-νησιά, τα οποία διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Εκτός αυτού, ολόκληρος ο κόσμος μιλάει τη γλώσσα τους, ενώ όσα λάθη και αν κάνει ο κ. Trump οι Η.Π.Α. δεν θα πάψουν να είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός νέας τεχνολογίας, παγκόσμιας κουλτούρας και ενέργειας – με τους περισσότερους βραβευμένους με Νόμπελ επιστήμονες, με τα καλύτερα Πανεπιστήμια, καθώς επίσης με την πιο πολυποίκιλη κοινωνία της Δύσης. Παράλληλα, εάν σταματήσουν να επεμβαίνουν στα εσωτερικά προβλήματα άλλων χωρών και στις συγκρούσεις μεταξύ τους, θα αποκτήσουν πιο πολλούς φίλους στον πλανήτη – γεγονός που θα λειτουργήσει υπέρ της οικονομίας τους.

Αντίθετα, ο μεγάλος χαμένος γεωπολιτικά είναι η ΕΕ – εντός της οποίας μαίνονται οι συγκρούσεις, ενώ δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις κρίσεις στους τομείς της οικονομίας και του μεταναστευτικού. Πόσο μάλλον όταν οι φυγόκεντρες δυνάμεις εντός της Ευρωζώνης κλιμακώνονται καθημερινά, με αποκλειστική ευθύνη της γερμανικής κυβέρνησης – η οποία αδυνατεί να καταλάβει ότι, δεν είναι δυνατόν να τοποθετεί τη μία μετά την άλλη χώρα «στο τραπέζι του Προκρούστη», απομυζώντας αχόρταγα τους πάντες στο διηνεκές.

Ως εκ τούτου, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται πως θα επικρατήσουν αυταρχικά, εθνικιστικά καθεστώτα, με τελικό αποτέλεσμα τη διάλυση τόσο της Ευρωζώνης, όσο και της ΕΕ – ενώ ο μεγάλος χαμένος θα είναι η Γερμανία, επειδή αφενός μεν θα χάσει τα πλεονεκτήματα του υποτιμημένου ευρώ και τις χώρες που απομυζεί, αφετέρου τα δάνεια που έχει δώσει σε πολλά κράτη, συμπεριλαμβανομένων των ποσών του Target 2 (άρθρο).

Επίλογος

Μέσα σε αυτό το περίπλοκο γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που διαμορφώνεται, η Ελλάδα δεν είναι μόνο αθεράπευτα υπερχρεωμένη, έχοντας ήδη πτωχεύσει δύο φορές – όπου δυστυχώς επιβαρύνθηκε με όλα τα μειονεκτήματα της χρεοκοπίας, χωρίς κανένα απολύτως από τα πλεονεκτήματα της. Υποφέρει επί πλέον από ένα εντελώς ανίκανο πολιτικό προσωπικό, σχεδόν στο σύνολο του – ειδικά επειδή είναι αδύνατον να συνεργασθούν τα κόμματα μεταξύ τους, ούτε στην άκρη του γκρεμού.

Παράλληλα, διοικείται από μία κυβέρνηση που έχει πια αποτύχει οικτρά σε όλους τους τομείς, μεταξύ άλλων επειδή πιέζεται αφόρητα από την Τρόικα και τη Γερμανία – ενώ η Ελλάδα «βάλλεται» από αυξημένα μεταναστευτικά κύματα και αφελληνίζεται σταδιακά. Εκτός αυτού, έχει τοποθετηθεί στο στόχαστρο των γειτόνων της, όσον αφορά την εδαφική της ακεραιότητα – αφού όχι μόνο ο αρρωστημένος Τούρκος δικτάτορας, ο οποίος τελικά θα καταστρέψει τη χώρα του εάν δεν ανατραπεί αλλά, επίσης, ο ανόητος πρωθυπουργός της Αλβανίας, εγείρουν αυθαίρετες και αθέμιτες αξιώσεις (πιθανότατα θα ακολουθήσουν τα Σκόπια, η Βουλγαρία κοκ.).

Εν προκειμένω η κατάσταση θυμίζει το ρητό «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» – αφού είναι δεδομένο το ότι, μία κατεστραμμένη οικονομικά χώρα δεν είναι σε θέση να αμυνθεί στρατιωτικά, οπότε αποθρασύνονται οι γείτονες της, ειδικά εάν είναι τόσο χαμηλού πολιτισμικού επιπέδου. Πόσο μάλλον όταν η κοινωνία της αποτυχημένης πια χώρας (failed state) ευρίσκεται σε κατάσταση πλήρους αποσύνθεσης – αρνούμενη να αντιμετωπίσει την αλήθεια και να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη, ενώ προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει, παραμένοντας βυθισμένη σε μία κατάσταση συλλογικής αποχαύνωσης.

Ολοκληρώνοντας, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις εύλογα συμπεραίνει κανείς ότι, είναι αδύνατον να κυβερνηθεί η Ελλάδα από ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό κόμμα – ο ηγέτης του οποίου, όσο καλή θέληση και αν έχει κανείς, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανάλογα ισχυρός της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που βιώνουμε, ενώ η παράταξη του έχει αποτύχει επίσης στο παρελθόν.

Επομένως υπάρχει ένα μεγάλο κενό εξουσίας, το οποίο δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καλύψει κανένας – οπότε δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι, κάποια στιγμή θα εμφανισθεί στη χώρα ένας αυταρχικός ηγέτης, ανάλογος με αυτούς που εμφανίσθηκαν σε πολλά άλλα κράτη, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.

Συντάξτε την άποψή σας

Σχόλια

Don`t copy text!