.
(α) Η μείωση της φορολογίας στο 15%, έτσι ώστε να είναι ανταγωνιστική με τις γύρω χώρες – οπότε να πάψουν να μεταναστεύουν οι υγιείς επιχειρήσεις στο εξωτερικό, να εξυγιανθούν οι υφιστάμενες παύοντας να έχουν ζημίες, να διενεργηθούν επενδύσεις στον εξαγωγικό μας κλάδο, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται ο τουρισμός κοκ.
Υπενθυμίζουμε εδώ ξανά πως η μείωση της φορολογίας βοηθάει κυρίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις – αφού οι μεγάλες, καθώς επίσης τα υποκαταστήματα των πολυεθνικών στην Ελλάδα, δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου εκμεταλλευόμενες τους φορολογικούς παραδείσους, καθώς επίσης τις διάφορες άλλες δυνατότητες αποφυγής φόρων (ανάλυση).
(β) Η στήριξη του τραπεζικού τομέα από το κράτος με νέα κεφάλαια, έτσι ώστε να είναι σε θέση αφενός μεν να χρηματοδοτήσει την πραγματική οικονομία, αφετέρου να ρυθμίσει τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια του ιδιωτικού τομέα – με τη μετατροπή των ενυπόθηκων σε Leaseback, όπου αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τις δόσεις να διαμένουν με ενοίκιο στα σπίτια τους, με το πάγωμα μέρους των επιχειρηματικών δανείων για κάποιο χρονικό διάστημα με πολύ χαμηλά επιτόκια, με διαγραφές όπου αιτιολογούνται κοκ.
Με τον τρόπο αυτό οι ελληνικές τράπεζες δεν θα αφελληνισθούν μετατρεπόμενες σε κερδοσκοπικά κεφάλαια, ενώ το κράτος θα μπορέσει αργότερα να πουλήσει τη συμμετοχή του στον ιδιωτικό τομέα, ως οφείλει – αφού οι μόνες επιχειρήσεις που πρέπει να έχει στην ιδιοκτησία του είναι οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι μονοπωλιακές κερδοφόρες (όπου δυστυχώς ξεπουλήθηκε ο ΟΠΑΠ).
Το σημαντικότερο, θα ανακτηθεί η πιστοληπτική ικανότητα του ιδιωτικού μας τομέα, αφού θα έχει αποκατασταθεί προηγουμένως, μέσω της διαγραφής, η αντίστοιχη του δημοσίου – οπότε, μεταξύ άλλων, όπως η δημιουργία νέων χρημάτων από το πουθενά χωρίς την οποία η ανάπτυξη είναι ουτοπική (ανάλυση), θα μπορούμε να συμμετέχουμε στα προγράμματα της ΕΚΤ, αυξάνοντας επί πλέον τη ρευστότητα στην οικονομία μας.
(γ) Η στήριξη ορισμένων μεγάλων επιχειρήσεων από το δημόσιο, έτσι ώστε να μην ξεπουληθούν σε εξευτελιστικές τιμές – μεταξύ των οποίων της ΔΕΗ, για να μπορέσει να διαγράψει εκείνες τις απαιτήσεις της που δεν μπορεί να εισπράξει, λόγω της πολιτικής των μνημονίων (περί τα 2,5 δις €).
(δ) Η παροχή επενδυτικών κινήτρων στις εξαγωγικές επιχειρήσεις, έτσι ώστε να εκμεταλλευτεί η Ελλάδα τη ζήτηση των άλλων χωρών – αφού η εγχώρια έχει καταρρεύσει, λόγω των μειώσεων των εισοδημάτων των Ελλήνων. Επίσης στη ναυτιλία, στην οποία οι Έλληνες εφοπλιστές κατέχουν την πρώτη θέση παγκοσμίως – γεγονός που θα λειτουργούσε επί πλέον προς όφελος του διεθνούς εμπορίου και των εξαγωγών μας.
(ε) Η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, με στόχο κυρίως την καταπολέμηση της ανεργίας, καθώς επίσης την άνοδο της εγχώριας ζήτησης – έτσι ώστε να επιλυθεί ταυτόχρονα το πρόβλημα του ασφαλιστικού μας συστήματος, πριν καταρρεύσει.
(στ) Η θέσπιση κινήτρων για την επιστροφή των καταθέσεων από το εξωτερικό, καθώς επίσης από τα σπίτια και τις θυρίδες – ποσόν που υπολογίζεται πάνω από 100 δις €, οπότε θα εξυγιαίνονταν αυτόματα οι τράπεζες μας. Φυσικά προϋποθέτει την ως άνω στήριξη του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, έτσι ώστε να πεισθούν οι καταθέτες πως οι αποταμιεύσεις τους θα είναι ασφαλείς – καθώς επίσης τη διαγραφή μέρους των χρεών του δημοσίου, αφού διαφορετικά δεν πρόκειται να εμπιστευθεί κανένας τη χώρα.
(ζ) Η έκδοση εθνικών ομολόγων, ενδεχομένως με εγγύηση την περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ, για τη μετατροπή του χρέους που θα απέμενε μετά τη διαγραφή σε εσωτερικό – οπότε να περιορισθεί ο κίνδυνος μίας επόμενης χρεοκοπίας, ο οποίος συνήθως οφείλεται στον εξωτερικό δανεισμό.
Συνεχίζοντας, προφανώς απαιτείται παράλληλα η δρομολόγηση των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, οι οποίες φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με τις μειώσεις των μισθών – ενώ επιγραμματικά είναι η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής, η αύξηση της αποδοτικότητας του δημοσίου, η υιοθέτηση ενός απλού φορολογικού συστήματος, η εξυγίανση των Θεσμών (ανάλυση), ένα λειτουργικό επιχειρηματικό πλαίσιο κοκ.
Βέβαια, θα πρέπει να επιλυθεί προηγουμένως το πολιτικό και κοινωνικό μας πρόβλημα – αφού, εάν οι Πολίτες δεν εμπιστευθούν το κράτος τους, πόσο μάλλον εάν συνεχίσουν να το μισούν όπως συμβαίνει σήμερα, θεωρώντας το υπεύθυνο για όλα τα δεινά τους, τότε δεν υπάρχει καμία απολύτως ελπίδα για το μέλλον.
Επίλογος
Περαιτέρω, εάν οι κατ’ επίφαση δανειστές μας δεν εγκρίνουν τα παραπάνω σε ένα νέο κίνημα που θα έχει το θάρρος να τα απαιτήσει, μαζί με της γερμανικές επανορθώσεις (άρθρο), τότε θα πρέπει να αποτολμήσει η χώρα μας τη στάση πληρωμών (ανάλυση) – πριν ακόμη οδηγηθούμε σε ένα τέταρτο οδυνηρό μνημόνιο που πιθανότατα θα συνοδεύεται από ένα παράλληλο νόμισμα ή από την «κατοχική δραχμή», χωρίς κανένα αντίκρισμα αφού θα έχει ήδη λεηλατηθεί η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία μας.
Φυσικά η στάση πληρωμών οφείλει να δρομολογηθεί εντός της Ευρωζώνης (ανάλυση), αναλαμβάνοντας το ρίσκο να μας επιβάλλουν τότε οι Ευρωπαίοι την έξοδο μας από το κοινό νόμισμα – παρά το ότι δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα και εκτός του ότι προϋποθέτει αρκετούς μήνες διαπραγματεύσεων. Σε μία τέτοια περίπτωση και υπό την προϋπόθεση της διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων ήπια και σωστά, η Ελλάδα ασφαλώς θα τα κατάφερνε – αφού διαθέτει τον απαραίτητο πλούτο, ενώ το βασικό της πρόβλημα είναι η κακοδιαχείριση του.
Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει είτε με τον ένα τρόπο, είτε με τον άλλο – αρκεί να υπάρξει μία ικανή και έντιμη κυβέρνηση, την οποία να μπορούν να εμπιστεύονται όλοι οι Πολίτες. Χωρίς την ύπαρξη μίας τέτοιας κυβέρνησης, θα ήταν ασφαλώς αιθεροβάμων αυτός που θα πίστευε ότι, μπορεί να επιτευχθεί η διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους, να προβεί εναλλακτικά η χώρα σε στάση πληρωμών διαπραγματευόμενη σωστά το μέλλον της, καθώς επίσης να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα εξυγίανσης της.
Πόσο μάλλον ότι μπορούν να επιστρέψουν οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες, να πουληθούν ομόλογα σε ιδιώτες ή να βοηθήσουν όλοι μαζί οι Έλληνες στην επανεκκίνηση της οικονομίας τους κοκ. – παρά το ότι τα οφέλη τους θα ήταν τεράστια, τόσο σε εθνικό, όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, το πρόβλημα της χώρας μας είναι κυρίως πολιτικό και δευτερευόντως κοινωνικό (παιδεία) – με το οικονομικό, από το οποίο εξαρτάται το εθνικό, να ακολουθεί στην τρίτη μόλις θέση.
