Αντίθετα, οι μέσες ονομαστικές αμοιβές (μαζί με τον πληθωρισμό) στη βιομηχανία της Γερμανίας αυξήθηκαν κατά 51%, ενώ στις υπηρεσίες μόλις κατά 10% – με αποτέλεσμα το κόστος ανά μονάδα προϊόντος στη Γερμανία να είναι χαμηλότερο, συγκριτικά με τη Γαλλία. Επίσης σε σχέση με όλες τις άλλες χώρες, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί – σε όρους πραγματικών μεγεθών.
.
.
Ως εκ τούτου, οι Γάλλοι συμπεραίνουν πως η Γερμανία είναι ένοχος για τις ασυμμετρίες που επιδείνωσαν τα οικονομικά μεγέθη της χώρας τους, η οποία διατηρήθηκε έντιμα στο μέσον όρο της Ευρωζώνης – κοντά στη μαύρη γραμμή του παραπάνω γραφήματος, η οποία έχει καθορισθεί ως στόχος από την Κομισιόν (ΕΚΤ).
.
Δημοσιονομική επεκτατική πολιτική αντί λιτότητα
Περαιτέρω, οι Γάλλοι τοποθετούνται υπέρ μίας ισορροπημένης πολιτικής προσφοράς και ζήτησης, για να καταπολεμηθεί η μειωμένη ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της χώρας τους – θεωρώντας πως οι επενδύσεις των γαλλικών εταιρειών θα αυξηθούν, αποδίδοντας καρπούς μετά από πέντε χρόνια, εάν ενισχυθούν με τη μείωση της φορολογίας και των λοιπών επιβαρύνσεων τους (πολιτική της προσφοράς).
Βραχυπρόθεσμα όμως αυτού του είδους τα μέτρα είναι καταδικασμένα στην αποτυχία. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να ενισχυθεί παράλληλα η ζήτηση, έτσι ώστε να ακολουθήσει αμέσως η ανάπτυξη, βασισμένη στην εσωτερική κατανάλωση της χώρας – οπότε να καταπολεμηθεί η ανεργία (πολιτική της ζήτησης).
Υπενθυμίζουμε εδώ πως οι Γάλλοι εργοδότες παραπονιούνται συνεχώς για το υψηλό κόστος εργασίας στη χώρα τους, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ανταγωνιστικότητα τους στις διεθνείς αγορές – ενώ η σημερινή σοσιαλιστική κυβέρνηση ψήφισε το προηγούμενο έτος την ονομαζόμενη «Συμφωνία Υπευθυνότητας», η οποία προβλέπει τη μείωση των κοινωνικών εισφορών κατά 40 δις €, μεταξύ των ετών 2015 και 2017.
Ο στόχος της είναι να αυξηθούν οι επενδύσεις, καθώς επίσης να προσλαμβάνονται περισσότεροι εργαζόμενοι από τις επιχειρήσεις – κάτι που φυσικά αποτελεί «όνειρο θερινής νυκτός» για την Ελλάδα, παρά το ότι βρίσκεται σε πολύ δυσμενέστερη θέση, έχοντας ανάγκη ακριβώς τα ίδια μέτρα με τη Γαλλία.
Εν τούτοις, κάτω από τις πιέσεις της Γερμανίας, ο Γάλλος υπουργός οικονομικών ανέβαλλε για τρεις μήνες τη μείωση των εισφορών που προβλέπονταν για τις αρχές του 2016 – λόγω των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού που παρουσίασε, με την ελπίδα πως θα εξοικονομήσει 1 δις €.
Ο προϋπολογισμός του 2016 όμως προβλέπει μεγάλες φορολογικές ελαφρύνσεις για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, της τάξης των 11 δις € συνολικά, καθώς επίσης προσλήψεις 8.000 επί πλέον δημοσίων υπαλλήλων – παρά το ότι η Γαλλία, με 5.400.000 δημοσίους υπαλλήλους, έχει στους τριπλάσιους συγκριτικά με τη Γερμανία (1.700.000).
.
Οι γερμανικές επιθέσεις
Αμέσως μετά την παρουσίαση του γαλλικού προϋπολογισμού η Γερμανία, ως συνήθως με τη βοήθεια των εντύπων της, ανέφερε με θράσος πως η Γαλλία διαθέτει μεν ικανούς managers, φιλόδοξους απόφοιτους Πανεπιστημίων, πολύ καλές υποδομές και μία πλούσια κουλτούρα, αλλά Πολίτες που κοιτούν προς τα πίσω, αναχρονιστικούς – αντί να συμβαδίζουν με τις προκλήσεις του μέλλοντος.
Επίσης ότι, επτά ολόκληρα χρόνια μετά το ξεκίνημα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, δεν κατάφερε να ξεφύγει από το τέλμα – αποτελώντας τον τελευταίο τροχό της Ευρωζώνης, με κριτήριο την πρόβλεψη για ανάπτυξη μόλις 1% το 2015. Οι μοναδικές ανοδικές της επιδόσεις είναι η αύξηση της ανεργίας, καθώς επίσης του δημοσίου χρέους της – το οποίο πλησιάζει στο 100% του ΑΕΠ της.
Εύλογα λοιπόν, πάντοτε κατά τους Γερμανούς, η Moody‘s μείωσε για τρίτη συνεχή φορά την πιστοληπτική της αξιολόγηση – πόσο μάλλον όταν οι απαιτούμενες οικονομικές μεταρρυθμίσεις εφαρμόζονται πολύ αργά και διστακτικά.
Συνεχίζοντας, η μιζέρια της γαλλικής οικονομίας διαπιστώνεται από το ότι, για κάθε 100 € καθαρά έσοδα, ο απαιτούμενος τζίρος είναι κατά μέσον όρο 290 € – όταν στη Γερμανία ανέρχεται μόλις στα 172 €. Παράλληλα, διογκώνεται συνεχώς ο αχόρταγος κρατικός μηχανισμός της, ο οποίος καταβρόχθισε περισσότερα από 1,2 τρις € αυτό το έτος – πάνω από το 40% του ΑΕΠ της (2,8 τρις $), ενώ οι συνολικές δημόσιες δαπάνες είναι της τάξης του 57% του γαλλικού ΑΕΠ.
Η Γερμανία κατηγορεί επίσης τη Γαλλία για δειλία, καθώς επίσης για συμπλέγματα κατωτερότητας – ως αποτέλεσμα της κρίσης, αφού της λείπει εμφανώς η θέληση για τις απαιτούμενες αλλαγές. Οι Πολίτες της δε προσπαθούν να κρατηθούν πανικοβλημένοι από τα επιτεύγματα της χώρας τους τον περασμένο αιώνα – όταν μετρούσε ακόμη κάτι στο παγκόσμιο στερέωμα. Αυτός είναι ο λόγος που οδηγούνται μαζικά στο ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα, όπου η ηγέτης του, ως ένας θηλυκός «Ρομπέν των δασών», τοποθετείται εναντίον του μεγάλου κεφαλαίου και της Ευρωζώνης.
Επί πλέον, θέλουν να επιβάλλουν δασμούς στις εισαγωγές, ενώ δεν ντρέπονται να διώχνουν τους μετανάστες, κατηγορώντας τους πως έχουν στόχο να εκμεταλλευτούν το κοινωνικό σύστημα της χώρας τους – όταν η δεξιά παράταξη του κ. Sarkozy αυξάνει τη δημοφιλία της, παρουσιάζοντας τη Γαλλία σαν μία «Χριστιανική-Εβραϊκή χώρα λευκής ράτσας», ισχυριζόμενη πως οι Πολίτες θα καταστραφούν από τα κύματα των προσφύγων.
Ολοκληρώνοντας, οι κατηγορίες των Γερμανών δεν έχουν τελειωμό, εξευτελίζοντας τη Γαλλία πολύ περισσότερο, από ότι την Ελλάδα στο παρελθόν – επικεντρώνοντας τις επιθέσεις τους στην εργατική νομοθεσία της χώρας και στα συνδικάτα, καθώς επίσης στον πρόεδρο της, τον οποίο θεωρούν υπεύθυνο για την «κατάντια» της οικονομίας.
Εύλογα λοιπόν απορεί κανείς με την ανεκτικότητα της γαλλικής κυβέρνησης απέναντι στη Γερμανία, καθώς επίσης των Γάλλων Πολιτών – οι οποίοι, αντί να εξεγείρονται εναντίον της πολιτικής τους ηγεσίας, θα έπρεπε να συνειδητοποιήσουν ποιός είναι ο πραγματικός εχθρός της Ευρώπης και της πατρίδας τους.
.
Επίλογος
Η Ελλάδα έχει μία πολύ μεγάλη ευκαιρία να λύσει ριζικά τα προβλήματα της, η οποία οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε τυχαία γεγονότα – μία ευκαιρία που δεν πρέπει για κανένα λόγο να χαθεί, αφού πολύ δύσκολα θα δημιουργηθούν ξανά τόσο ευνοϊκές συνθήκες.
Όσον αφορά την Ευρωζώνη, ο κίνδυνος να διαλυθεί με αποκλειστική υπαιτιότητα της αλαζονικής, αμετανόητης Γερμανίας, μίας καθ’ όλα διεφθαρμένης χώρας, η οποία αρνείται ακόμη και τα αυτονόητα, όπως την πληρωμή των κατοχικών δανείων στην πατρίδα μας (ανάλυση), είναι πολύ μεγάλος – κλιμακούμενος καθημερινά, ενώ δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς την πιθανή, κρυφή πρόθεση της πρωσικής κυβέρνησης να ακολουθήσει μία δική της, αυτόνομη πορεία (άρθρο).
Διαφορετικά δεν είναι εύκολο να εξηγηθούν οι επιθέσεις εναντίον της Γαλλίας, πόσο μάλλον ο απίστευτος εξευτελισμός της υπερήφανης αυτής χώρας – η οποία έχει υποφέρει τα πάνδεινα από τη Γερμανία τον προηγούμενο αιώνα.
Στα πλαίσια αυτά, η χώρα μας πρέπει επίσης να είναι προετοιμασμένη για απρόσμενες εξελίξεις, οι οποίες θα προκύψουν είτε από τη Μέση Ανατολή, είτε από την Ευρώπη – το αργότερο το 2017 ή όταν η Ιταλία συμμαχήσει με τη Γαλλία, αφού δυστυχώς η Ισπανία είναι πλήρως υποταγμένη στην καγκελάριο (εκτός εάν υπάρξει αλλαγή της κυβέρνησης της).
