Είναι εύλογο λοιπόν το ότι, η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν θα ωφελούσε σε καμία περίπτωση τη Γερμανία – οπότε αιτιολογείται το συμπέρασμα, σύμφωνα με το οποίο όταν φοβάται κανείς κάτι σε μία διαπραγμάτευση, η καλύτερη στρατηγική είναι να απαιτήσει να γίνει αυτό που φοβάται, μπλοφάροντας. Η τακτική βέβαια που ακολούθησε ο έμπειρος Γερμανός υπουργός οικονομικών, απέναντι στον ανεπαρκή Έλληνα συνάδελφό του, είχε πολλές διαφορετικές πτυχές – τις οποίες αναλύσαμε σε προηγούμενο κείμενο μας (Το γερμανικό πραξικόπημα).
Εν τούτοις, η Γερμανοί ποτέ δεν μπλοφάρουν, έχοντας ένα καλό και ένα κακό χαρτί – αφού δεν παίζουν το μέλλον της χώρας τους στα ζάρια, όπως συχνά οι ελληνικές κυβερνήσεις. Παράλληλα, δεν αφήνουν απολύτως τίποτα στην τύχη, λόγω της έμφυτης ανασφάλειας τους, ακόμη και παρανομώντας κάποιες φορές – όπως όταν έκλεισαν τις ελληνικές τράπεζες (άρθρο), για να εντείνουν τον εκβιασμό.
Επομένως, είχαν προβλέψει τυχόν άρνηση του πρωθυπουργού να αποδεχθεί το εξαιρετικά σκληρό Μνημόνιο Νούμερο ΙΙΙ – το οποίο ήταν (είναι) τόσο αποικιοκρατικό, ακριβώς επειδή ήθελαν να γίνει πιστευτή η μπλόφα τους.
Με δεδομένο όμως το ότι, οι διαδικασίες εξόδου από την ΕΕ, την οποία προϋποθέτει η έξοδος από την Ευρωζώνη, θα διαρκούσαν τουλάχιστον δύο χρόνια, ενώ η Ελλάδα δεν είχε καθόλου ρεζέρβες καθυστερώντας απαράδεκτα εάν όχι ανόητα τις διαπραγματεύσεις, η χώρα μας, εάν δεν συμβιβαζόταν ο πρωθυπουργός, θα χρεοκοπούσε άτακτα εντός της Ευρωζώνης.
Με κλειστές τράπεζες και χωρίς καθόλου χρήματα στα ταμεία της ή εναλλακτικές λύσεις στη διάθεση της, η Ελλάδα τότε θα καταστρεφόταν, αποτελώντας ένα ιδανικό παράδειγμα προς αποφυγή – κάτι που συνηθίζει η Γερμανία, η οποία τιμωρεί αυστηρά ένα λογιστή, για να συνετισθούν οι υπόλοιποι. Ένα παράδειγμα επομένως ικανό να τρομοκρατήσει «ναζιστικά» όλες τις υπόλοιπες χώρες – οπότε να διατηρήσει τη συνοχή της Ευρωζώνης, καθώς επίσης της ΕΕ, χωρίς να υποχρεωθεί η Γερμανία σε συμβιβασμό με την Ελλάδα.
.
Η άλλη όψη του νομίσματος
Εισαγωγικά, όλοι γνωρίζουν πλέον τον τρόπο, με τον οποίο οι Γερμανοί επιβλήθηκαν στην Ευρωζώνη, με τη βοήθεια της συνήθους τακτικής τους – του μερκαντιλισμού, ο οποίος βασίζεται στο μισθολογικό dumping που υιοθετήθηκε το 2000, από την κατ’ επίφαση σοσιαλιστική της κυβέρνηση.
Είναι άλλωστε τόσο φανερός, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, ώστε κανένας δεν μπορεί να αμφιβάλλει – ενώ την ίδια τακτική ακολουθούν οι εμπορικές της επιχειρήσεις (τιμολογιακό dumping, το οποίο φαίνεται από την Lidl στην Ελλάδα), με τις βαριές βιομηχανίες της να επιλέγουν παραδοσιακά το χρηματισμό των στελεχών των πελατών τους, ιδίως του δημοσίου (άρθρο).
.
.
Πραγματική ωριαία παραγωγικότητα (μπλε καμπύλη), πραγματικός ωριαίος μισθός (κόκκινη καμπύλη), πραγματική μείωση των μισθών (απόσταση μεταξύ των δύο, γαλάζια επιφάνεια), ίση με 1,6 τρις € ή με 55% του ΑΕΠ!
Περαιτέρω, οι Γερμανοί έκαναν το μοιραίο λάθος στη διαπραγμάτευση με την Ελλάδα, αφενός μεν να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο, αφετέρου να φανεί πως είναι πράγματι οι κυρίαρχοι της ΕΕ – η ελέγχουσα, ηγετική οντότητα, κάτι που προσπαθούσαν ανέκαθεν να κρύψουν πίσω από τη Γαλλία και τον δήθεν γαλλογερμανικό άξονα, ο οποίος έπαιρνε από κοινού τις αποφάσεις.
Αυτός ήταν ο λόγος που από τις ελληνικές στάχτες αναδύθηκε ο άξονας Γαλλίας-Ιταλίας, οι οποίες κατανόησαν επιτέλους πως δεν συμμετείχαν σε μία ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση αλλά, αντίθετα, σε μία γερμανική – αποτελώντας ουσιαστικά ανέκαθεν το «ανδρείκελο» («γλάστρα») της Γερμανίας, η οποία επιδίωξε και επέβαλλε στην Ελλάδα την ήττα κατά κράτος: την εθνική μας ταπείνωση.
Η Γερμανία είχε συμμάχους στη διαπραγμάτευση, είχε όμως και εχθρούς – τους οποίους έκανε το λάθος να αγνοήσει, όσον αφορά τη μη συμφωνία τους με το κλείσιμο των τραπεζών, καθώς επίσης με την άρση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας.
Παρά το ότι λοιπόν η Ελλάδα είναι πλέον υπό την επίβλεψη των δανειστών της, υπό ξένη κυριαρχία δηλαδή και μάλιστα γερμανική, οι ελπίδες δεν έχουν χαθεί – κρίνοντας από τη στάση του διοικητή της ΕΚΤ, καθώς επίσης από αυτήν της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Πολωνίας, ενώ θα προστεθούν σταδιακά και άλλες χώρες, οι οποίες άρχισαν να φοβούνται τη Γερμανία.
.
Επίλογος
Όπως έχουμε αναλύσει χάσαμε άδικα μία μεγάλη μάχη, λόγω των τεράστιων καθυστερήσεων και λαθών του πρωθυπουργού, έχοντας μετατραπεί σε «Προτεκτοράτο Χρέους», καθόλου απίθανο με την υπόγεια δράση (σαμποτάζ) του πρώην υπουργού οικονομικών (άρθρο), αλλά όχι τον πόλεμο – τον οποίο δεν θα κερδίσει η «επιτιθέμενη αυτοκρατορία» η οποία, αντίθετα, επιβάλλεται σε όλες τις μάχες αλλά χάνει τον πόλεμο.
Ειδικότερα, κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ελλάδα, όπως επίσης πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες – ενώ οι μνήμες, οι οποίες είναι στα γονίδια όλων μας, έχουν ξυπνήσει, αντιλαμβανόμενοι πως η ιστορία επαναλαμβάνεται με τη νέα γερμανική επεκτατικότητα και κατοχή, αν και με οικονομικά όπλα.
Ο πραξικοπηματικός τρόπος, με τον οποίο εκβιάσθηκε ο πρωθυπουργός, δεν έγινε μόνο αισθητός στην Ελλάδα αλλά, επίσης, σε ολόκληρη την Ευρώπη – οπότε θα λειτουργήσει ως μπούμερανγκ για τη Γερμανία.
Ειδικά όσον αφορά τους Έλληνες τα νέα μέτρα, όταν εφαρμοσθούν, θα προκαλέσουν μεγάλες αντιδράσεις – αρκεί να μην κάνει το τεράστιο λάθος να τα αγνοήσει η κυβέρνηση, δίνοντας το ηθικό έρεισμα στη Γερμανία να την κατηγορήσει για ασυνέπεια και έλλειψη εμπιστοσύνης, ανακτώντας έτσι τη στήριξη των υπολοίπων κρατών.
Ως εκ τούτου, έχουμε ταθεί υπέρ της «βασιλικότερης του Βασιλιά» εφαρμογής τους, χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση – έτσι ώστε να μην δοθεί χρόνος στη Γερμανία να διορθώσει τα σφάλματα της, καθώς επίσης να μην προλάβει να λεηλατήσει την ιδιωτική και δημόσια περιουσία μας. Δυστυχώς δε, η κυβέρνηση πρέπει να εφαρμόσει πρώτα εκείνα τα μέτρα που εξαθλιώνουν – όπως η μείωση των συντάξεων και η αύξηση των φόρων.
Αυτή η εξαθλίωση, κατ’ επιταγή της Γερμανίας, δεν θα εξοργίσει μόνο τους Έλληνες ή τους Ευρωπαίους, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη – ο οποίος ήδη, μετά το αποικιοκρατικό τρίτο μνημόνιο, έχει βάλει στο στόχαστρο τη Γερμανία (ανάλυση). Όλοι όσοι θα υποφέρουμε δε οφείλουμε να καταλάβουμε πως σήμερα δεν υπάρχει άλλη λύση – καθώς επίσης πως είναι προτιμότερο να βιώσουμε μία βραχυπρόθεσμη οδύνη, όσο σκληρό και αν ακούγεται, παρά τη μακροπρόθεσμη γερμανική κατοχή.
Όσον αφορά την κυβέρνηση, πρέπει να πάψει να ωραιοποιεί τον ολέθριο συμβιβασμό της – να λέει ξανά την Τρόικα με το όνομα της, να δείχνει τις εικόνες των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων στα υπουργεία της χώρας, καθώς επίσης όλα όσα δεινά έχει προκαλέσει η πολιτική των μνημονίων στην πατρίδα μας. Έτσι θα ξεσηκωθεί ολόκληρη η Ευρώπη εναντίον της Γερμανίας, οπότε θα κερδίσουμε τον πόλεμο – κάτι που δυστυχώς δεν επιτυγχάνεται χωρίς θύματα.
Ολοκληρώνοντας, μπορεί να κάνουμε λάθος όσον αφορά τις εκτιμήσεις ή τις προτάσεις μας, αφού κανένας δεν είναι σε θέση να ισχυρισθεί το αντίθετο. Θεωρούμε όμως ότι δεν είναι αβάσιμες ή μη σωστά τεκμηριωμένες, ενώ έχουν στόχο να ενισχύσουν τις συζητήσεις γύρω από το θέμα – οπότε να βρεθεί από κοινού η σωστή λύση.
.
