Έλληνας
Ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι πρώτα από όλα αντισυμβατικός, είναι φυσικός. Ευκαιρία να δούμε και πόσο Έλληνας είναι ο καθένας μας.
Η γνωστή παροιμία «Το πιρούνι πάει στο μεζέ, όχι ο μεζές στο πιρούνι» έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το τι κάνουμε στο τραπέζι μας. Εστιάζει στον στόχο και το αποτέλεσμα.
Πιο χαρακτηριστική είναι η γνωστή φράση του Γιάννη Τσαρούχη «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις». Μόνον βλαξ μπορεί να αποδώσει προθέσεις απαξίωσης των αυτοδίδακτων λαϊκών ζωγράφων σε έναν άνθρωπο που λάτρεψε και ανέδειξε την λαϊκή δημιουργία. Πολύ απλά, η ελληνική κοινωνία είχε άγραφους μηχανισμούς που έλεγχαν αυστηρά αν πράγματι ήσουνα αυτό που δήλωνες. Πολύ πιο αποτελεσματικά από πτυχία και τα συναφή τυπικά. Με άλλα λόγια, το γνωστό πρόβλημα είναι νεοελληνικό – όχι ελληνικό.
Στα ίδια πρότυπα αμεσότητας, είναι και το βασικό φυλετικό μας συγκριτικό πλεονέκτημα: η γλώσσα μας. Ο ήχος της κάθε λέξης έχει άμεση σχέση με το νόημα της λέξης. Αυτό που λέμε «δύο σε ένα». Τεράστιας σημασίας συγκριτικό πλεονέκτημα στην μάθηση, στην αντίληψη, στην ευφυΐα και πολλά άλλα.
Στα ίδια πλαίσια, υπέρ της αμεσότητας, έχω προτείνει «Ο κανόνας είναι εργαλείο για την σκέψη, όχι η ίδια η σκέψη».
Ευρύτερα, αυτή η αντίληψη αμεσότητας εκφράζεται από το απόλυτο δόγμα του Ελληνικού Πολιτισμού : «Οι νόμοι της σκέψης ταυτίζονται με τους νόμους της πραγματικότητας». Αυτή η πραγματικότητα οδηγεί στις γνωστές παροιμιώδεις ρήσεις «από τότε που βγήκε το συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο» και «τι να την κάνω την συγγνώμη σου;».
Συνεπώς, η «επιλογή Έλληνας» είναι κάτι σημαντικό που δεν το έχουμε πολυψάξει. Αυτό.
.
Ανάσα
Θέλησα μέχρι εδώ να περάσω το μήνυμα ότι δεν έχουμε να κάνουμε με δίλημμα του στυλ «Μένουμε Ευρώπη» ή όχι ; Έδωσα, νομίζω, άλλες διαστάσεις στο ερώτημα.
Αφ’ ενός διέκρινα το «μένουμε νεοέλληνες» από το «ξαναγινόμαστε Έλληνες». Αφ’ ετέρου έδωσα κάποιες γενικές αλλά καίριες επισημάνσεις επί των τριών επιλογών. Προσπαθώ, σαφώς, να ανοίξω και μόνον την συζήτηση. Είναι μεγάλο θέμα.
Παρακάτω θα δώσω κάποια περισσότερα στοιχεία για την τρίτη επιλογή: Έλληνας !
.
Ελληνική Αναγέννηση
Το βασικό είναι να ξαναρχίσουμε να σκεπτόμαστε σαν Έλληνες, αν διαπιστώσουμε το αντίθετο βέβαια. Και ο απώτερος στόχος είναι να αλλάξουμε τον κόσμο.
Οι Έλληνες σκεπτόμαστε απλά, άμεσα, πρακτικά, μελετημένα. Απροκατάληπτα, με επιλογές των καλύτερων στοιχείων της παγκόσμιας σκέψης και εμπειρίας. Ελληνική σκέψη σημαίνει πρωτοπορία, τόλμη, βελτίωση πάνω στην πράξη. Δύναμη εντοπισμού λαθών, ετοιμότητα άμεσων διορθωτικών παρεμβάσεων.
Κατά σύμπτωση χθες, με τον τρόπο της, η γνωστή «σειρήνα» του fb έβαλε το κριτήριο: Είναι χαρακτηριστικό – και πλεονέκτημα – των δυνατών αντρών, να ανασύρουν τα κρίσιμα θέματα και να σχηματίζουν μια ξεκάθαρη γνώμη γι’ αυτά. Οι αδύναμοι πάντα πρέπει να αποφασίσουν μεταξύ εναλλακτικών απόψεων που δεν είναι δικές τους…
Η προσπάθεια – σχολιάζω – δεν έχει μόνον το προφανές αντικείμενο. Εμμέσως πλην σαφώς, προκύπτει το ερώτημα περί την ενδεδειγμένη διαχείριση των εναλλακτικών απόψεων άλλων. Κάθε κορυφαίος Έλληνας στοχαστής θεωρούσε κάτι σαν υποχρέωσή του να αγνοήσει τις απόψεις ομολόγων του, εκτός ενδεχομένως του ίδιου του δάσκαλού του.
Κάπως έτσι, η διδασκαλία του Αριστοτέλη δ-ε-ν ήταν κάτι σαν αυτό που λέμε best seller. Δεν σήκωνε πολλές-πολλές αντιρρήσεις. Και είχε «ξεσκονίσει», και μάλιστα «από την καλή και την ανάποδη», τον δάσκαλό του Πλάτωνα.
Ευλόγως, η Νέα Ελληνική Φιλοσοφία θα ξεκινήσει από τον μεγάλο Μακεδόνα. Αλλά, οι εξελίξεις στην Επιστήμη και την Τεχνολογία, όπως και η παγκόσμια εμπειρία, μας δίνουν την δυνατότητα να επανεξετάσουμε τα πάντα. Μαζί μας δίνουν και την υποχρέωση να το κάνουμε – βασικό. Έτσι θα ξανακάνουμε την Φιλοσοφία υπεροικοδόμημα των επιστημών. Γόνιμη γνώση, όχι αμπελοφιλοσοφία.
Επί της ουσίας, θα επισημάνω ενδεικτικά το μέγα θέμα «συναισθηματική νοημοσύνη». Πρόκειται για την «Αχίλλειο πτέρνα» των αρχαίων προγόνων μας. Και τα συναφή αδιέξοδα είχαν υποδείξει περίτεχνα τόσο ο Όμηρος όσο και οι περίφημοι τραγικοί. Τώρα πιά, η διέξοδος για τα προαιώνια φυλετικά μας ελαττώματα υπάρχει – με κάποια προσπάθεια.
Επί της διαδικασίας, θα επισημάνω τον καταλυτικό ρόλο του διαδικτύου. Η κυκλοφορία ιδεών, αλλά και ο διάλογος έχουν πρωτόγνωρες δυνατότητες. Υπό προϋποθέσεις, αυτές οι δυνατότητες θα οδηγήσουν σε αποτελεσματικές διαδικασίες, σε πρωτόγνωρη μορφή δημοκρατίας.
Σε αυτά τα πλαίσια, αυτό που κυρίως έχουμε να κάνουμε είναι καινούργιες συνθέσεις. Εκεί θα βάλουμε και τις νέες ιδέες μας. Η γνώμη μου.
.
Ανταγωνιστικότητα
Αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω ένα κρίσιμο σημείο. Θεωρώ εθνική μειοδοσία την μουσειακή αντίληψη για την διαφύλαξη της εθνικής μας ταυτότητας. Περιέχει μία ηττοπάθεια, τελείως αδικαιολόγητη και αβάσιμη. Είναι άλλο να θέλουμε να διατηρήσουμε την εθνική μας κληρονομιά, απλώς για μην πεθάνει, και άλλο να αναγνωρίζουμε σε αυτήν τα ακαταμάχητα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Φυσικά αφού τα αναδείξουμε, τα εξελίξουμε και τα αξιοποιήσουμε σε εξόχως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Καλώς ή κακώς, σε έναν τέτοιο κόσμο ζούμε.
Υπό το ίδιο πρίσμα, βλέπω και την από μέρους μας στήριξη των ελληνικών προϊόντων. Δεν νομίζω ότι μπορεί να μακροημερεύσει μία καμπάνια που βασίζεται στον πατριωτισμό του καταναλωτή ή σε σκέψεις του για τα έμμεσα συμφέροντά του. Αντίθετα, θα πρότεινα ένα μήνυμα σαν
Αυτή είναι ευθεία βολή στην ξενομανία. Να το σκεφθούμε; Όχι αναγκαστικά αυτό – κάπως έτσι.
Ευρύτερα, έχω θέσει ζήτημα κραυγαλέου λάθους στρατηγικής στο εθνικό μας marketing.
Συμμετέχουμε σε μία κοινή αγορά που είναι σχεδιασμένη να τυποποιεί και να ισοπεδώνει, ευνοώντας συστηματικά το μέγεθος. Αντίθετα, το συγκριτικό μας πλεονέκτημα είναι η μοναδική ποιότητα σε μικρές ποσότητες. Είναι σαν να βάζουμε μια ντίβα της όπερας να τραγουδήσει σε σκυλάδικο ή έναν τενίστα πρωταθλητή να παίξει ομαδικό άθλημα – π.χ. μπάσκετ.
.
Αιθεροβάμων;
Ανάρτηση 5 μέρες πριν το δημοψήφισμα:
Εκτιμήσεις για την πορεία της ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου την επομένη του δημοψηφίσματος.:
ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΑΓΟΡΑΣ
Ήδη είμαστε στο 1.0830 (-2,08%), και αντί για συμβιβασμό είχαμε κάτι δραματικά χειρότερο για την εικόνα της Ευρώπης – τον ωμό εκβιασμό. Και, βέβαια, η παραίτηση του herr Schaeuble που είχα υποδείξει, από ουρανοκατέβατη έγινε είδηση προς διάψευσιν …
.
Ανατροπή
Όταν υπάρξουν οι προϋποθέσεις, η αναγέννηση η προσωπική του καθενός μας. θα μετατραπεί σε συντριπτικής ισχύος πολιτική δύναμη. Παγκοσμίως συντριπτική – δηλώνω.
Οι προτάσεις υπάρχουν διάσπαρτες, σε άρθρα μου στο φιλόξενο www.analyst.gr, και είναι στην διάθεση και υπό την κρίση κάθε ενδιαφερόμενου. Ενδεικτικά θα αναφέρω την πρόταση για την άμεση φορολογία των επιχειρήσεων.
Προτείνω έναν και μοναδικό φόρο, 1% επί της αξίας της επιχείρησης. Η αξία προσδιορίζεται από την ίδια την επιχείρηση, αλλά πλέγμα διατάξεων την πείθει να το κάνει ειλικρινά. Δεν την συμφέρει να πει ψέματα. Και δεν υπάρχει καμία φορολογία κερδών, ούτε φορολογία μισθών [όπως και συντάξεων]. Και δεν υπάρχουν περιθώρια φοροδιαφυγής.
Το ερώτημα είναι απλό: υπό τέτοιο φορολογικό καθεστώς, για ποια Ελλάδα θα μιλάμε;
Κατά τα άλλα, η βασική προϋπόθεση για την Ελληνική Πολιτική Αναγέννηση είναι άλλη από αυτή που νομίζεται. Αυτό που εμποδίζει την απαραίτητη συσπείρωση είναι η διάχυτη έλλειψη ανδρείας. Ανδρεία, σήμερα, θεωρείται το να έχεις την δύναμη να σηκώσεις δικό σου «μπαϊράκι». Το κριτήριο, όμως, είναι άλλο: «Μπροστά στον καλύτερο ο ανδρείος υποχωρεί, ενώ ο άνανδρος αισχύνεται». Και αυτό ακριβώς υπαγορεύεται από το εθνικό συμφέρον. Όχι;
Ζητείται ανδρισμός, λοιπόν. Τα υπόλοιπα είναι παιχνιδάκι για την Ελλάδα, ακόμη και καταχρεωμένη, κατεστραμμένη και ταπεινωμένη. Στα ίσια.
.
Επίλογος
Καθώς έχουμε καιρό, ας επανέλθουμε στα εγκόσμια.
Από αύριο Δευτέρα μπαίνουμε ξανά στην Εποχή Που Είναι Ανοικτές Οι Τράπεζες ! Τα πιο άγρια της κρίσης πέρασαν, αλλά η ανοχή απέναντι στο άθλιο πολιτικό σύστημα δεν εξαντλήθηκε. Μοιραία ο καθένας θα γυρίσει στις δουλειές του. Η Ελλάδα ποτέ δεν είχε πρόβλημα με την πραγματικότητα. Με τις αυταπάτες, είχε.
Ως γνωστόν, η σύγκριση με τα χειρότερα που πέρασαν είναι λίαν ισχυρός λόγος αισιοδοξίας. Είναι αδύνατον να μην κινηθεί κάπως η Οικονομία – ποιος δεν θα το ήθελε άλλωστε; Σε αυτό το κλίμα, οι επερχόμενες θερινές διακοπές είναι ευκαιρία για ξεκούραση, περισυλλογή, νηφάλιες σκέψεις για το μέλλον. Και για ισχυρές αποφάσεις.
Κάπως έτσι, στο τρίλημμα που προτείνω, νομίζω ότι η πιο ρεαλιστική απάντηση είναι ακριβώς αυτή: Έλληνες, αφού πρώτα διαπρέψουμε ως Ευρωπαίοι. Καθώς δεν χρειάζεται συστράτευση, δεν μπορεί να μας εμποδίσει κανείς.
Το επόμενο σ/κ: «Και τώρα για τι δουλειές θα μιλήσουμε;».
.
