Επομένως, είμαστε πλέον υποχρεωμένοι να εφαρμόσουμε «βασιλικότερα του Βασιλιά» το πρόγραμμα που μας επιβλήθηκε – κάνοντας πολύ περισσότερα, όσον αφορά τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις (ανάλυση). Επίσης, διορθώνοντας τις απαράδεκτες «θεσμικές δυσλειτουργίες», έτσι ώστε να μπορέσουμε να απαιτήσουμε τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους – την αναγκαιότητα της οποίας δεν αρνείται πλέον ούτε η Γερμανία.
Η διαγραφή αυτή θα επιτρέψει μία αντίστοιχη του ιδιωτικού χρέους (Bad Bank), οπότε θα αποκατασταθεί η πιστοληπτική ικανότητα του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα – με άμεσο αποτέλεσμα την αναβίωση των τραπεζών χωρίς νέα κεφάλαια και χωρίς να χαθούν οι καταθέσεις, την αύξηση της ρευστότητας στην οικονομία, τις επενδύσεις, την ανάπτυξη, την άνοδο των τιμών των παγίων περιουσιακών μας στοιχείων, την αύξηση των εσόδων του δημοσίου χωρίς νέους φόρους κοκ. (ανάλυση).
Εάν καταφέρουμε δε οι τόκοι του χρέους, μετά τη διαγραφή, να είναι χαμηλότεροι από το 2% του ΑΕΠ (από 4% περίπου σήμερα, γράφημα), κάτω από το μέσο όρο της Ευρωζώνης δηλαδή, σε συνδυασμό με «βατά» χρεολύσια, τότε η χώρα μας θα γίνει ξανά φερέγγυα, έχοντας τη δυνατότητα να δανείζεται πλέον από τις αγορές – αποκλειστικά και μόνο όμως για την ανακύκλωση του παλαιού χρέους της, για να μην οδηγηθούμε ποτέ ξανά στην ίδια εφιαλτική περιπέτεια.
.
.
Αν και όλα αυτά φαίνονται δύσκολα στην επίτευξη τους, είναι απολύτως εφικτά, κάτω από τις σημερινές συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί – γεγονός που σημαίνει ότι, η λανθασμένη, διαπραγμάτευση μίας κυβέρνησης που ηττήθηκε κατά κράτος, μπορεί να έχει τελικά θετικά αποτελέσματα.
Αρκεί να εφαρμοσθούν πιστά όλα όσα υπέγραψε, χωρίς κοινωνικές αντιδράσεις, με έναν και μόνο στόχο: τη διαγραφή του 50% του δημοσίου χρέους όχι παρακλητικά, αλλά ως δίκαιη απαίτηση αποζημίωσης για τις τεράστιες ζημίες που προκάλεσαν τα μνημόνια της ανίκανης Τρόικας στην Ελλάδα.
Ολοκληρώνοντας, έχουμε τεκμηριώσει με αρκετά κείμενα μας πως το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Γερμανία (ανάλυση), ότι η χώρα αυτή έχει χρεοκοπήσει πολλές φορές διαγράφοντας τα χρέη της (άρθρο), οπότε θα έπρεπε να ντρέπεται για τη συμπεριφορά της, καθώς επίσης πως η μονόπλευρη πολιτική λιτότητας, εν μέσω ύφεσης, είναι το καταστροφικό χαρακτηριστικό ενός ακραίου νεοφιλελευθερισμού.
Εν τούτοις, εάν δεν διορθώσουμε τα δικά μας λάθη, δεν πρόκειται να γίνουν σεβαστές οι απόψεις μας, ενώ θα είμαστε πάντοτε το αντικείμενο συνεχών εξευτελισμών – εύλογα, αφού οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα μας υποδεικνύουν διαρκώς τα ελαττώματα μας για να αποφύγουν τις ευθύνες τους, οπότε δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πετύχουμε αυτά που πράγματι δικαιούμαστε.
.
Επίλογος
Πριν υπογράψει κανείς μία συμφωνία, μπορεί και πρέπει να διαπραγματεύεται σκληρά, γνωρίζοντας ακριβώς τι θέλει – κυρίως όμως, προβλέποντας με κάθε λεπτομέρεια όλες τις κινήσεις ή επιθέσεις του αντιπάλου του. Αφού όμως την υπογράψει, ακόμη και κάτω από πιεστικές συνθήκες, πρέπει να την τηρεί «βασιλικότερα του Βασιλιά» – επειδή μόνο έτσι διαφυλάσσει την αξιοπιστία του, την πλήρη εμπιστοσύνη της αγοράς, χωρίς την οποία δεν πετυχαίνει απολύτως τίποτα.
Στις 20 Φεβρουαρίου η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε ανόητα μία συμφωνία, χωρίς να την τηρήσει – χάνοντας έκτοτε τη μάχη και όχι την Κυριακή, όπως ίσως νομίζουμε. Κρίνοντας δε εκ του αποτελέσματος, από το τρίτο μνημόνιο που αποδέχθηκε δηλαδή, απέτυχε οικτρά, ενώ δεν πρόβλεψε απολύτως τίποτα – ούτε την επίθεση της ΕΚΤ, ούτε τη ναζιστική στρατηγική που ακολούθησε ο κ. Σόιμπλε, σε στενή συνεργασία με την καγκελάριο του, ούτε όλους τους άλλους κινδύνους.
Εν τούτοις, έχει ακόμη τη δυνατότητα να μετατρέψει τη ζημία σε κέρδος, αρκεί να αποδεχθεί την ήττα της και να τιμήσει την υπογραφή της – αδιαφορώντας για όλα εκείνα τα στελέχη του κόμματος της, τα οποία δείλιασαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους, παρά το ότι δεν πρότειναν καμία άλλη βιώσιμη λύση.
Η Γερμανία βέβαια μπορεί να κέρδισε μία μεγάλη μάχη, αλλά πυροδότησε τον πόλεμο στην Ευρώπη (άρθρο), χάνοντας ήδη τους πρώτους συμμάχους της – κάτι που θα ωφελήσει σημαντικά την Ελλάδα, εάν δείξει την απαιτούμενη υπομονή και σύνεση.
Εάν βέβαια οι Έλληνες λειτουργήσουν παρορμητικά, εάν διαλυθεί η κοινοβουλευτική και κοινωνική συνοχή, καθώς επίσης εάν ξεσπάσουν αναταραχές, όπως στο θλιβερό παράδειγμα της Αργεντινής, τότε θα απειληθεί να καταλήξει λεηλατημένη, σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα, στα σκουπίδια της ιστορίας – οπότε θα μετατρέψει τη χαμένη μάχη με τη Γερμανία, σε έναν χαμένο πόλεμο.
Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει, παρά το ότι έχει υποχρεωθεί από μία εντελώς άπειρη, ερασιτεχνική κυβέρνηση να περάσει από τις συμπληγάδες – καταφέρνοντας όμως την ύστατη στιγμή να αποφύγει εν πρώτοις την άτακτη, τρομακτική χρεοκοπία, στα πρόθυρα της οποίας οδηγήθηκε ανοχύρωτη και εντελώς απροστάτευτη.
Οι δυνατότητες της, «έμψυχες και άψυχες», είναι πάρα πολύ μεγάλες, αρκεί να επανέλθει η αισιοδοξία στους Πολίτες της – να πάψουν να κατηγορούν συνεχώς τους ξένους, παρά το ότι έχουν αναμφίβολα δίκιο, καθώς επίσης να επιλύσουν μεθοδικά, γρήγορα, χωρίς καμία απολύτως καθυστέρηση τις εσωτερικές τους «παθογένειες», οι οποίες τους οδήγησαν χωρίς λόγο στην άκρη του γκρεμού.
.
Υστερόγραφο: Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας επιμένει στην έξοδο της Ελλάδας από τη νομισματική ένωση, χρησιμοποιώντας ως βασικό «έρεισμα» τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος – κάτι απόλυτα αναμενόμενο, από έναν άνθρωπο της δικής του «ψυχαναγκαστικής ποιότητας».
Άλλοι όμως προτείνουν ένα «επίδομα αλληλεγγύης» στις φορολογικές τους δαπάνες, για την ενίσχυση της Ελλάδας – όπως είχε συμβεί στην περίπτωση της Ανατολικής Γερμανίας, η αναβίωση της οποίας κόστισε περί τα 2 τρις €.
Υπενθυμίζοντας το ρητό του Keynes, σύμφωνα με το οποίο “όταν αλλάζουν οι συνθήκες, πρέπει να αλλάζουμε και εμείς“, οφείλουμε να δούμε πλέον τα νέα δεδομένα, χωρίς να μένουμε στατικοί στις συνθήκες του παρελθόντος – γεγονός που σημαίνει ότι, είμαστε υποχρεωμένοι να καταφέρουμε να αναπτυχθεί η οικονομία μας, παρά τα νέα, επώδυνα μέτρα, με τα οποία συμφώνησε δυστυχώς ο πρωθυπουργός, υπογράφοντας τα.
Είναι άλλωστε η τελευταία μας ευκαιρία για να παραμείνουμε στο ευρώ, επιτυγχάνοντας τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους – κάτι που φυσικά υποψιάζεται ο κ. Σόιμπλε, ο οποίος θα κάνει ότι μπορεί, ακόμη και αν θα έπρεπε να ενισχύσει την αριστερή πλατφόρμα, για να μας «προβοκάρει» να αντιδράσουμε όπως στο παρελθόν (εναντίον της συμφωνίας).
Στόχος του παραμένει η αποφυγή της πληρωμής των γερμανικών επανορθώσεων, η δημιουργία ενός παραδείγματος προς αποφυγή στην Ευρωζώνη, με την αποπομπή της Ελλάδας από το ευρώ, η χρεοκοπία, καθώς επίσης η μη διαγραφή του δημοσίου χρέους μας – οπότε πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, αποφεύγοντας όλες τις παγίδες που ασφαλώς θα στήσει στο δόμο μας, σκοπεύοντας στην αποτυχία μας.
.
