7. Διευρύνοντας το πεδίο της μεταρρύθμισης για τα φάρμακα, μπορεί να εισαχθεί στη Βουλή ένα νομοσχέδιο για την ασφάλεια των φαρμάκων το οποίο θα προβλέπει ότι καινοτόμα/ακριβά/επικίνδυνα φάρμακα (αυτά έχουν μόνον οι πολυεθνικές) θα συνταγογραφούνται μόνον αν συνοδεύονται με ελληνική μελέτη που θα έχει γίνει από δημόσιο φορέα ή ελληνικό πανεπιστήμιο με χρηματοδότηση της πολυεθνικής φαρμακοβιομηχανίας, όπως γίνεται στην Αγγλία και στη Γερμανία. (ή θα υπάρχει ποσόστωση για δέκα φάρμακα να υπάρχει ελληνική μελέτη για δύο) Έτσι θα εισρεύσουν πόροι σε ελληνικά ερευνητικά κέντρα και πανεπιστήμια, αλλά και θα προστατευθεί η ελληνική φαρμακοβιομηχανία που παράγει γενόσημα φτηνά και ασφαλή φάρμακα δοκιμασμένα για δεκαετίες. Αν μάλιστα η ελληνική μελέτη δεν αποδεικνύει ότι το καινοτόμο/ακριβό φάρμακο είναι τουλάχιστον 25% αποτελεσματικότερο από το γενόσημο/φτηνό φάρμακο, πάλι δεν θα παίρνει έγκριση για συνταγογράφιση. Για ολόκληρες οικογένειες φαρμάκων πρέπει να υπάρχει και συγκριτική/στατιστική μελέτη των διεθνών κλινικών μελετών για την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων. Αυτό διευκρινίζει και την παράγραφο 4.
8. Εισάγοντας μεταρρυθμίσεις χωρίς δημοσιονομικό κόστος όπως ένας νόμος που θα περιέχει τη μετατροπή της ΕΡΤ σε «δημόσια τηλεόραση» ελεγχόμενη από την κοινωνία και όχι από τον υπουργό, ταυτόχρονα με την εισαγωγή του νόμου περί βασικού μετόχου των ΜΜΕ (τον οποία απέσυρε η κυβέρνηση Καραμανλή), μαζί με την δημοπράτηση/παραχώρηση των δημόσιων συχνοτήτων και ρύθμιση τα όρων (πόσοι εργαζόμενοι, με τι εργασιακά δικαιώματα, με ποια δεοντολογία κλπ τα οποία προβλέπονται από το νόμο αλλά δεν εφαρμόζονται) διευρύνουμε το μνημόνιο, καταπολεμούμε τη διαφθορά και τη διαπλοκή, αυξάνουμε τα δημόσια έσοδα, δημιουργούμε θέσεις εργασίας και ταυτόχρονα ακυρώνουμε το στόχο της παραγράφου 2.
9. Χτίζοντας συμμαχία με τον Ολάντ για να ακυρώσουμε μακροπρόθεσμα το PLAN A της Γερμανίας για εκδίωξη της Ελλάδας από το ευρώ, χτίζουμε την ίδια συμμαχία με την οποία θα διεκδικήσουμε τις γερμανικές αποζημιώσεις και πληρωμή του κατοχικού δανείου, δηλαδή χτίζουμε συμμαχία για την ακύρωση του γερμανικού στόχου της παραγράφου 1. Έχοντας το ΔΝΤ ακόμα ως δανειστή (εξέλιξη κατ αρχήν αρνητική) εξασφαλίζουμε υποστήριξη στην ουσιαστική ελάφρυνση του εξωτερικού δημόσιου χρέους για γεωπολιτικούς λόγους, την οποία μόνοι μας δεν είχαμε τη δυνατότητα να επικαλεστούμε. Έτσι δημιουργούμε έδαφος διαπραγμάτευσης με τη Γερμανία και με τη Γαλλία, ώστε να μην περιλαμβάνουν την Ελλάδα στα σχέδια των δύο ταχυτήτων της Ευρώπης, για τους ίδιους λόγους που ισχύουν για την Ιταλία και για την Ισπανία (μεγάλες αλλά υπερχρεωμένες χώρες) αλλά και για την Αυστρία, Ιρλανδία, Πορτογαλία (μικρές και υπερχρεωμένες χώρες) για τις οποίες έχουν γεωπολιτικούς λόγους οι Ευρωπαίοι να μην τους εξαιρέσουν. Έτσι ακυρώνουμε το PLAN A της Γερμανίας για γερμανική Ευρώπη παραμένοντας μέρος της λύσης, ενώ τώρα είμαστε μέρος του προβλήματος.
10. Με στόχο να μην αντιμετωπίσουμε σε έξι μήνες τα ίδια προβλήματα (εκβιασμό για κλείσιμο των τραπεζών, καθυστέρηση καταβολής της δόσης, πίεση για αξιολόγηση των αποτελεσμάτων κλπ) πρέπει να εξασφαλιστεί μια επενδυτική ένεση από Έλληνες του εξωτερικού ή Τρίτη χώρα (εκτός των δανειστών) με αντάλλαγμα που δεν περιλαμβάνεται στο μνημόνιο και στην περιουσία του ΤΑΙΠΕΔ. Αυτή είναι ταυτόχρονα προετοιμασία για ελεγχόμενη έξοδο από το ευρώ, ώστε να μπορούμε να διαπραγματευθούμε καλύτερους όρους εντός ευρώ. Η ενεργειακή ασφάλεια, ο τουρισμός, τα χρηματοπιστωτικά, και άλλοι τομείς όπως η υγεία και η χαλυβουργία, η πολεμική βιομηχανία κλπ είναι μερικοί από τους τομείς όπου πρέπει να επιδιώξουμε μια τέτοια συμφωνία.
Η Ελλάδα είναι μέλος μιάς συμμαχίας με οικονομικό διακύβευμα. Είναι μια δυναμική κατάσταση όπου η κίνηση εξασφαλίζει την ισορροπία. Όπως το ποδήλατο. Οι συνεχείς αλλαγές, εξασφαλίζουν τη συνολική αδιατάρακτη πορεία. Είναι σαν να βράζουμε ένα αυγό σε ένα μπρίκι. Φουσκάλες άναρχες, το σπρώχνουν διαρκώς στα τοιχώματα, αλλά αυτό παραμένει πρακτικά στο κέντρο και βράζει χωρίς να σπάζει. Διαρκώς γυρίζει γύρω από τον εαυτό του, αλλά παραμένει στο κέντρο με το ίδιο σχήμα. Οι πλανήτες και οι δορυφόροι γυρίζουν γύρω από τα αστέρια και τους ήλιους, ενώ η πορεία του ήλιου τα παρασέρνει διαρκώς σε διαφορετική θέση στο σύμπαν. Έτσι λειτουργούν και τα δυναμικά συστήματα ισχύος στη διεθνή πολιτική. Δεν υπάρχει κατάσταση αδράνειας και απραγμοσύνης. Πρέπει διαρκώς να είμαστε πολυπράγμονες και απασχολημένοι με συγκεκριμένο σχέδιο.
Με ιστορικούς όρους, είμαστε μέλη μιάς συμμαχίας όπως η αρχαία Αθηναϊκή Συμμαχία, όπου προσχώρησαν εθελοντικά αρκετές πόλεις με σκοπό να αποφύγουν την υποδούλωση στον Πέρση βασιλιά μετά τους μηδικούς πολέμους. Θεωρητικά ήταν ισότιμοι εταίροι οι οποίοι συνεισέφεραν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. Οι μικροί λίγα, οι μεγαλύτεροι περισσότερα και η Αθήνα τα συγκριτικά περισσότερα από όλους διατηρώντας την ηγεσία. Το ίδιο και η ΕΟΚ ήταν μια οικονομική Ένωση με σκοπό να σταματήσουν οι πόλεμοι μεταξύ τα ευρωπαϊκών κρατών. Ξεκίνησε ως ισότιμη εθελοντική ένωση, όπου οι μικροί πρόσφεραν λίγα, οι μεγάλοι περισσότερα και η Γερμανία τα συγκριτικά περισσότερα, αφού της επιτράπηκε να γίνει μεγάλη αντί να τιμωρηθεί. Τώρα αφού της χαρίστηκαν τα χρέη και απέκτησε πλούτο και ισχύ, θέλει να άρχει, χωρίς να καταβάλει το κόστος της ηγεσίας της. Θέλει να πληρώνουν οι άλλοι με τα ελλείμματά τους, τα πλεονάσματα τα δικά της που είναι τα οικονομικά της όπλα και η ισχύς που χρησιμοποιεί για να υποτάξει τους αρχομένους συμμάχους της.
Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα-μέλος όπως ήταν π.χ. η Μυτιλήνη μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Όταν η Μυτιλήνη διεκδίκησε την αυτονόητη ανεξαρτησία της (γιατί ήταν ελεύθερη πόλη και μάλιστα με δημοκρατική διακυβέρνηση) η οποία είχε και οικονομική σημασία γιατί δεν κατέβαλε τη συνεισφορά της, οι ηγέτες της Αθήνας διαφώνησαν όχι για το αν πρέπει να την επαναφέρουν στη Συμμαχία και να την υποχρεώσουν να πληρώσει την οικονομική της συνδρομή, αλλά για το αν πρέπει και να σκοτώσουν τους πολίτες της προς παραδειγματισμό των υπολοίπων ή όχι.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόλαβαν και ακύρωσαν την αρχική τους αιμοβόρα απόφαση και προτίμησαν την ήπια συμπεριφορά, γιατί έκριναν ότι είναι πιο αποτελεσματική μακροπρόθεσμα. Η διαφωνία ήταν για το είδος και τον τρόπο εφαρμογής της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της Αθήνας, τόσο από τον Περικλή όσο και από τον Κίμωνα. Η ιδέα μιάς δίκαιης και έντιμης συμμαχίας (ομοσπονδίας θα λέγαμε σήμερα) απουσιάζει εντελώς από το μυαλό όλων των Αθηναίων και από τον Θουκιδίδη που περιγράφει τις διαφωνίες και τα κίνητρα. Μόνον ο Αριστοφάνης το προτείνει σε μια από τις κωμωδίες του.
Το ανάλογο ισχύει για τη στάση των Αμερικανών, των Γερμανών ή των Γάλλων έναντι της Ελλάδας. Δεν συζητούν καθόλου το ότι θα παραμείνουμε στην ίδια συμμαχία. Διαφωνούν μεταξύ τους, για το αν πρέπει να μας εξανδραποδίσουν για να παραδειγματιστούν και άλλοι, ή αν μια ήπια συμπεριφορά θα είναι πιο αποτελεσματική μακροπρόθεσμα. Γάλλοι και Γερμανοί διαφωνούν ως προς την ηπιότητα της ποινής και όχι των μέτρων. Οι Γερμανοί δεν θέλουν να μας βγάλουν εκτός ευρώ για να κερδίσουμε την ανεξαρτησία μας, αλλά για να μας εντάξουν σε μια ή δύο ταχύτητες παρακάτω, ώστε να παίρνουν περισσότερα, ανταποδίδοντας λιγότερα. Η Ιταλία και η Ισπανία κατάλαβαν όπως και η Γαλλία ότι επόμενοι στόχοι του Σόϊμπλε θα είναι εκείνες και γι αυτό απέκλεισαν (με αμερικανική επιμονή και υποστήριξη) στο σχέδιο του Σόϊμπλε προς το παρόν. Ο Σόϊμπλε θα επανέλθει. Πίσω από τον κακό Σόϊμπλε, είναι οικονομικά συμφέροντα των τραπεζιτών και των πολυεθνικών, δηλαδή του κεφαλαίου.
Στην πραγματικότητα είναι η μάχη των πολύ πλούσιων εναντίον των φτωχών και των εργαζομένων. Είναι το εργαζόμενο έθνος μέσα στο έθνος, εναντίον εκείνων που ελέγχουν το έθνος οικειοποιούμενοι τον πλούτο που παράγεται χωρίς να εργάζονται. Την κρατική υπόσταση της Γερμανίας, χρησιμοποιεί το μεγάλο κεφάλαιο απλώς και μόνο επειδή εκείνο δεν έχει ακόμα κρατική υπόσταση για να υποχρεώνει άλλα κράτη να υπακούσουν. Τα όπλα που χρησιμοποιεί είναι οικονομικά αλλά το ίδιο φονικά. Γι αυτό δεν έχουν εμπιστοσύνη στον Τσίπρα, αλλά είχαν στον Σαμαρά.
Η δική μας Ευρώπη, η Ευρώπη των εργαζομένων επιδιώκει να γίνει δημοκρατία, τόσο σε κάθε κράτος μέλος όσο και στο σύνολο μέσω μιάς έντιμης ομοσπονδίας πάλι δημοκρατικής: Το νόημα βρίσκεται στα λόγια του Θησέα στις Ικέτιδες όπου επαινείται η ισότητα ανάμεσα σε πλούσιους και σε φτωχούς: «ού γαρ άρχεται ενός προς ανδρός, αλλ’ ελευθέρα πόλις. Δήμος δ’ ανάσσει διαδοχαίσιν εν μέρει ενιαυσίαισιν, ουχί τω πλούτω διδούς το πλείστον, αλλά χώ πένης ίσον».
