Περαιτέρω η «πολιτική λιτότητας», η οποία αποκαλείται από το γερμανό υπουργό οικονομικών ως «μαύρο μηδενικό», με την έννοια πως τα έσοδα μίας χώρας δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα έξοδα της, ενώ οφείλει να παράγει περισσότερα από όσα καταναλώνει (θετικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών), δεν είναι επίσης συμβατή με μία αριστερή κυβέρνηση.
Ειδικά με την ελληνική, για την οποία προέχουν οι κοινωνικές δαπάνες, οι συντάξεις, τα δικαιώματα των εργαζομένων, η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης κοκ. – ακόμη και όταν η χώρα είναι χρεοκοπημένη, αδυνατώντας να δανειστεί από τις αγορές για να χρηματοδοτήσει τα προγράμματα της.
Επομένως, ακόμη και αν υπάρξει μία συμφωνία της Ελλάδας με την Ευρώπη, δεν θα μπορεί να εφαρμοσθεί – ενώ, εάν επιλεγεί η έξοδος από την Ευρωζώνη, τότε ίσως πράγματι η χώρα να υποστεί μία καταστροφή ανάλογη με τη μικρασιατική, όπως έχουν εκτιμήσει συνάδελφοί μας (χωρίς να το κρίνουμε).
Οι συζητήσεις λοιπόν με την ίδια κατάληξη, ένα μαύρο μηδενικό, μάλλον θα συνεχίζονται για πολύ ακόμη, εάν δεν προηγηθεί η καταστροφή – ενδεχομένως με ενδιάμεσα διαλλείματα «ανασύνταξης», αλλά πάντοτε με το ίδιο μηδενικό αποτέλεσμα. Ενδεχομένως έως ότου εκλεγεί στην Ελλάδα μία άλλη κυβέρνηση που δεν θα έχει υπογράψει μνημόνια στο παρελθόν ή/και που η πολιτική της θα είναι συμβατή με το είδος της χώρας, καθώς επίσης με την Ευρωζώνη (άρθρο).
.
Η πολιτική λιτότητας
Στο σημείο αυτό θα ήταν ίσως εύλογο να ερευνήσει κανείς τα αποτελέσματα της εφαρμογής της πολιτικής λιτότητας στην Ευρωζώνη – επειδή, εάν δεν είναι θετικά, θα σηματοδοτούσαν την αλλαγή της, η οποία θα αποτελούσε ελπίδα για την Ελλάδα, εάν παραμείνει υπομονετικά εντός της.
Στα πλαίσια αυτά, ίσως μία από τις αιτίες που η Γερμανία επιμένει στη μη διαγραφή χρέους της Ελλάδας, παρά το ότι είχε εγκριθεί στην ίδια το 1953, είναι επειδή θα επέτρεπε στην ελληνική κυβέρνηση να τονώσει την ανάπτυξη – αποδεικνύοντας έμπρακτα πως ο δρόμος της λιτότητας είναι αφενός μεν καταστροφικός, αφετέρου μυωπικός.
Η υπόθεση μας αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι, η οικονομία της είναι πλέον αδύνατον να αναπτυχθεί, η απασχόληση είχε πρόσφατα μηδενική άνοδο (πηγή / 0,1% στη Γερμανία, 0,3% στην ΕΕ), δεν διενεργούνται καθόλου επενδύσεις στο εσωτερικό της, παρά το ότι οι υποδομές της ευρίσκονται σε άθλια κατάσταση (φαίνεται στο προηγούμενο γράφημα), οι πραγματικοί μισθοί των εργαζομένων της δεν αυξάνονται από πολλά χρόνια τώρα, ενώ το εργατικό δυναμικό της είναι έτοιμο να επαναστατήσει.
Όπως διαπιστώνεται τώρα από το επόμενο γράφημα, η Γερμανία είναι πλέον η τρίτη σε χειρότερες επιδόσεις στην ΕΕ, όσον αφορά την απασχόληση, συμπαρασέρνοντας τη Γαλλία και την Ιταλία – παρά την κατακόρυφη άνοδο της μερικής απασχόλησης που πλησιάζει το 25%, καθώς επίσης την υψηλή αύξηση των χαμηλόμισθων θέσεων εργασίας.
.
.
Εύλογα λοιπόν γερμανικά ΜΜΕ έγραφαν πρόσφατα «Καλώς ορίσατε στη γερμανική δημοκρατία των απεργιών» (πηγή), ενώ τα βρετανικά πως «Οι απεργίες που σαρώνουν τη Γερμανία ήλθαν για να μείνουν» (πηγή) – ενώ οι μέχρι σήμερα απεργιακές ημέρες ήταν οι διπλάσιες, σε σχέση με ολόκληρο το 2014.
Περαιτέρω, οι μαζικές αποκρατικοποιήσεις της γερμανικής κυβέρνησης, μετά την υιοθέτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, έχουν θέσει τους Πολίτες υπό την ομηρία των πολυεθνικών, ενώ διεύρυναν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις εισοδηματικές ανισότητες – με πολλούς να αναφέρονται πλέον στους «αθλίους του Βερολίνου» (άρθρο), λόγω της συνεχούς αύξησης των αστέγων.
Την ίδια στιγμή η φορολογική αφαίμαξη του πληθυσμού διευρύνεται, τα σχολεία καταρρέουν, οι υποδομές (πηγή), οι πόλεις και οι δήμοι επίσης – γεγονότα που τεκμηριώνουν αναμφίβολα την αποτυχία της πολιτικής λιτότητας και της ραγδαίας συρρίκνωσης του δημοσίου τομέα.
Επίσης πως, παρά τη λαμπερή της πρόσοψη, η γερμανική οικονομία έχει πλέον «σαπίσει» στον πυρήνα της – όπως επιβεβαιώνεται από το διευθυντή του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου DIW, ο οποίος δημοσίευσε πρόσφατα ένα βιβλίο με τον τίτλο «Η γερμανική ουτοπία», με τα εξής λόγια του:
“Κανένα άλλο βιομηχανικό κράτος δεν είναι τόσο αδιάφορο και τσιγγούνικο για το μέλλον του. Ενώ η κυβέρνηση και ο ιδιωτικός τομέας επένδυαν το 25% της συνολικής οικονομικής παραγωγής το 1990 σε νέους δρόμους, σε τηλεφωνικές γραμμές, σε πανεπιστημιακά κτίρια και σε εργοστάσια, ο αριθμός μειώθηκε στο 19,7% το 2013 – όταν το επενδυτικό έλλειμμα της χώρας είναι το μεγαλύτερο από κάθε άλλη. Για να διατηρηθεί η σημερινή θέση της Γερμανίας, καθώς επίσης για να επιτευχθεί μία κάποια λογική ανάπτυξη, θα πρέπει πια να επενδύονται ετήσια περισσότερα από 100 δις €, επί πλέον των υφισταμένων“.
.
Επίλογος
Συμπεραίνεται λοιπόν πως εάν η Γερμανία μπορούσε να δει τον εαυτό της στον καθρέφτη, θα έβλεπε ένα πολύ άσχημο Έθνος, το οποίο αδιαφορεί για την ευημερία του λαού του – γεγονός που κάποια στιγμή θα την οδηγήσει σε μεγάλες κοινωνικές αναταραχές.
Στα πλαίσια αυτά, είναι προφανώς ουτοπικό να ελπίζουν οι Έλληνες πως θα ενδιαφερθεί η Γερμανία για τη δική τους επιβίωση – κάτι που ίσως καταλάβουν όλα τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης, όπως επίσης οι Γερμανοί Πολίτες, σηματοδοτώντας τη μεγάλη αλλαγή και το τέλος της πολιτικής λιτότητας: του «μαύρου μηδενικού» δηλαδή του κ. Σόιμπλε.
Όσο για την Ελλάδα, πρέπει να παραμείνει μαχητική, αλλά ταυτόχρονα συζητήσιμη, ήρεμη και μη συγκρουσιακή – επιμένοντας μεν στην ονομαστική διαγραφή του χρέους, αλλά όχι στη χρηματοδότηση νέων ελλειμμάτων με νέα δανεικά από την Ευρώπη. Μπορεί βέβαια να κάνουμε λάθος, αλλά αυτή είναι η άποψη μας – την οποία προσπαθούμε κάθε φορά να τεκμηριώσουμε καλύτερα.
