Η μεγάλη πρόκληση – Σελίδα 2 – The Analyst
ΜΑΚΡΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η μεγάλη πρόκληση

Η αύξηση των εξαγωγών

Είναι προφανές ότι, οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές της Ελλάδας ευρίσκονται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο και επικίνδυνο σημείο – αφού το παραμικρό λάθος θα μπορούσε να προκαλέσει ένα ατύχημα, ανοίγοντας τους Ασκούς του Αιόλου για την Ελλάδα, την ΕΕ και τον πλανήτη.

Το ΔΝΤ φαίνεται αποφασισμένο να αποχωρήσει από τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα διάσωσης, η ελληνική οικονομία βυθίζεται ξανά στην ύφεση, τα ελλείμματα μάλλον επιστρέφουν δριμύτερα, ενώ η κοινωνία είναι πλέον εξουθενωμένη, μετά από τα συνεχή «βασανιστήρια» των τελευταίων πέντε ετών – κάτι που δεν μπορεί να αποκλείσει την εξέγερση της, παρά το ότι δεν φαίνεται κανένα ανάλογο «σημάδι» στον ορίζοντα.

Συνεχίζοντας, η βασική διαφορά της Ελλάδας με τις υπόλοιπες χώρες της κρίσης, όπως η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, καθώς επίσης με όλες όσες έλαβαν στο παρελθόν δάνεια εκ μέρους του ΔΝΤ, είναι οι εξαγωγές – οι οποίες συνήθως αυξάνονται, είτε λόγω της εξωτερικής υποτίμησης (μείωση της ισοτιμίας του εθνικού νομίσματος), είτε λόγω της εσωτερικής υποτίμησης που εφαρμόζεται, εξισορροπώντας τα άλλα μέτρα. Όπως έχουμε αναλύσει δε, οι μικρές χώρες δεν έχουν την πολυτέλεια των μεγάλων να επιλύουν εσωτερικά τα οικονομικά τους προβλήματα (άρθρο) – οπότε υπάρχει μόνο ο δρόμος των εξαγωγών.

Το κλειδί λοιπόν της αποφυγής της παγίδας λιτότητας, στην οποία έχει γκρεμιστεί η Ελλάδα, είναι οι εξαγωγές – όπου η αύξηση τους το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι πλασματική, ουτοπική, αφού στηρίζεται κυρίως στις πωλήσεις πετρελαϊκών προϊόντων, ενώ η Ελλάδα δεν παράγει πετρέλαιο. Απλούστατα επειδή τα διυλιστήρια, τα οποία εισάγουν πετρέλαιο, έχουν σημαντικά παραγωγικά πλεονάσματα, εξάγουν διάφορα υποπροϊόντα του – με κέρδος μικρότερο του 5%, ωφελώντας ελάχιστα την ελληνική οικονομία.

Από την άλλη πλευρά, τα έσοδα από τη ναυτιλία, από το μεγαλύτερο εξαγωγικό κλάδο της Ελλάδας δηλαδή, προσφέρουν επίσης ελάχιστα στην οικονομία – αφού οι επιχειρήσεις αυτού του είδους πληρώνουν πολύ μικρούς φόρους, ενώ απασχολούν πολύ λίγους Έλληνες, επιλέγοντας εργαζομένους από τις χώρες φθηνού μισθολογικού κόστους. Όσον αφορά τη βιομηχανία, τα επεξεργασμένα προϊόντα που εξάγονται αποτελούν ένα πολύ μικρό μέρος των συνολικών.

Ουσιαστικά λοιπόν, εάν προσμετρήσει κανείς το πραγματικό μέγεθος των εξαγωγών, θα διαπιστώσει πως είναι της τάξης του 12% του ΑΕΠ (περί τα 22 δις €), αν και τοποθετούνται στα 37 δις $ ή πάνω από 30 δις € επίσημα – πολύ λίγες σε κάθε περίπτωση για μία χώρα όπως η Ελλάδα, συγκρινόμενες με την Ιρλανδία (πίνακας)

.

Χώρα \ Δείκτες ΑΕΠ 2013 Εξαγωγές 2013 Ποσοστό εξαγωγών/ΑΕΠ
Ελλάδα 246,4 36,6 14,85%
Ιρλανδία 246,0 120,0 48,78%

Πηγή: CIA fact book

.

Αν και η εξέλιξη των εξαγωγών μας λοιπόν εμφανίζεται καλύτερη από αυτήν της Ιρλανδίας (γράφημα, αριστερή στήλη και σκούρα γραμμή η Ελλάδα), το ύψος τους είναι ουσιαστικά αμελητέο – τονίζοντας το μέγεθος του προβλήματος μας.

.

ΓΡΑΦΗΜΑ-Ελλάδα, Ιρλανδία, εξαγωγές

.

Στα πλαίσια αυτά, εάν προσθέσει κανείς πως το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας το 2008 ήταν της τάξης του 13% του ΑΕΠ, έχοντας μηδενισθεί σήμερα, θα διαπιστώσει πως η μείωση του δεν στηρίχθηκε στην αύξηση των εξαγωγών, αλλά στον περιορισμό των εισαγωγών.

Έτσι, θα κατανοήσει πως η μειωμένη ζήτηση δεν ισορροπήθηκε από την αύξηση των εξαγωγών (όφειλαν να διπλασιαστούν τουλάχιστον) – με αποτέλεσμα να βυθιστεί η χώρα σε μία πρωτοφανή ύφεση για περίοδο ειρήνης, να κλιμακωθεί η ανεργία κοκ.

.

Η Πορτογαλία

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου το εμπορικό της έλλειμμα το 2008 ήταν μεγαλύτερο από τις εξαγωγές της, το αντίστοιχο της Πορτογαλίας (γράφημα, διακεκομμένη γραμμή και δεξιά στήλη η Πορτογαλία) αποτελούσε το ένα τρίτο περίπου των εξαγωγών – γεγονός που σημαίνει ότι, θα έπρεπε να αυξήσει μόλις κατά ένα τρίτο τις εξαγωγές της, για να το ισοσκελίσει, χωρίς να μειώσει τις εισαγωγές (οπότε την εσωτερική ζήτηση, το ΑΕΠ, τα έσοδα του δημοσίου κοκ.).

.

ΓΡΑΦΗΜΑ-Ελλάδα, Πορτογαλία, εξαγωγές

.

Αυτό ακριβώς έκανε η Πορτογαλία με αποτέλεσμα, παρά τη μικρή αύξηση των εισαγωγών της μετά το 2007, μέσω της οποίας, μεταξύ άλλων, δεν κατέρρευσε η ζήτηση και το ΑΕΠ, να έχει πλέον σχεδόν καλύψει το εμπορικό της πλεόνασμα – οπότε ευρίσκεται σε καλύτερη θέση.

Εάν λοιπόν η Ελλάδα είχε ανάλογες εξαγωγές με την Πορτογαλία, το μέγεθος της οποίας είναι παρόμοιο, δεν θα είχε βιώσει μία καταστροφική ύφεση – οπότε δεν θα ήταν απαραίτητη η λήψη τόσο αυστηρών μέτρων λιτότητας, με μηδενικά αποτελέσματα.

.

Επίλογος

Όπως συμπεραίνεται από τα παραπάνω, το βασικό πρόβλημα της χώρας μας είναι οι μικρές της εξαγωγές – οι οποίες «απαλύνονται» σε κάποιο βαθμό από τον τουρισμό, αλλά όχι από τη ναυτιλία, η οποία δεν προσφέρει σημαντικά έσοδα στην ελληνική οικονομία.

Με δεδομένη όμως την παραγωγική αδυναμία της Ελλάδας, οι τουριστικές επιχειρήσεις καλύπτουν τις περισσότερες ανάγκες τους με εισαγόμενα προϊόντα – οπότε ακόμη και η θετική συμβολή του τουρισμού «ξεθωριάζει».

Στα πλαίσια αυτά, το χρηματοδοτικό πακέτο που διαπραγματεύεται η κυβέρνηση με τους δανειστές μας, ακόμη και αν είναι ιδανικό, δεν πρόκειται να βοηθήσει σημαντικά την ελληνική οικονομία – η βιώσιμη διάσωση της οποίας απαιτεί την άμεση επιστροφή της σε πορεία ανάπτυξης, μέσω της αύξησης των εξαγωγών, καθώς επίσης της αναβίωσης του παραγωγικού της ιστού.

Επομένως, ακόμη και αν επιτευχθεί η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους, καθώς επίσης η σωστή χρηματοδότηση της οικονομίας μας, η Ελλάδα θα συνεχίσει να έχει προβλήματα – οπότε η κυβέρνηση θα πρέπει να διευρύνει το πεδίο των διαπραγματεύσεων, συμπληρώνοντας το με αναπτυξιακά μέτρα που θα αφορούν τις εξαγωγές και τη βιομηχανία της χώρας.

.


Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς τους. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της.
Don`t copy text!