Η μεγάλη πρόκληση – The Analyst

Η μεγάλη πρόκληση

Email this page.

ΕΙΚΟΝΑ---Ελλάδα,-Ευρώπη,-ανεργία

Αυτό που προβλέπεται δεν είναι τόσο η επίσημη χρεοκοπία ή/και η έξοδος μας από το ευρώ, αλλά η συνέχιση της σήψης της οικονομίας μας, εντός της Ευρωζώνης – η οποία θα ισοδυναμεί με ένα πιο επώδυνο μνημόνιο, είτε υπογραφεί, είτε όχι

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Ατυχώς, η Ελλάδα μοιάζει με την Αργεντινή σε δύο κεντρικές πτυχές της οικονομίας της: (α) και οι δύο χώρες έχουν έναν πολύ μικρό εξαγωγικό τομέα, ο οποίος δυσκολεύει σε μεγάλο βαθμό την εξωτερική προσαρμογή τους (άρθρο), ενώ (β) και οι δύο έχουν μία εξαγωγική «κουλτούρα», η οποία είναι προσανατολισμένη στα βασικά εμπορεύματα (πρώτες ύλες) – η προσφορά των οποίων, ακόμη και όταν εφαρμόζονται διαρθρωτικές αλλαγές ή επιβάλλονται χαμηλοί μισθοί, δεν αλλάζει σημαντικά, δε κλιμακώνεται.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να βαδίσει στα ίχνη της Αργεντινής, οδηγούμενη στη χρεοκοπία. Εν τούτοις, απεικονίζει την πρόκληση, μπροστά από την οποία στέκεται η χώρα – δηλαδή, την «οικοδόμηση» του εξαγωγικού της τομέα από την αρχή.

Είναι καιρός λοιπόν να αναγνωρίσει η ελληνική κυβέρνηση αυτήν την αναγκαιότητα, οπότε να διευρύνει τις διαπραγματεύσεις της με τους δανειστές της – οι οποίες δεν πρέπει να συμπεριλαμβάνουν μόνο το θέμα του δανεισμού της αλλά, επίσης, στρατηγικές ανάπτυξης των εξαγωγών της» (D. Gros).

.

Ανάλυση

Το Μάρτιο του 2010, πριν ακόμη η Ελλάδα οδηγηθεί σκόπιμα στο ΔΝΤ υπό το φόντο του Καστελόριζου, προσπαθώντας να ερευνήσουμε τα μεγάλα προβλήματα της οικονομίας της, έτσι ώστε να επιλυθούν έγκαιρα, είχαμε γράψει τα εξής (πηγή):

«Ο JMKeynes, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνόδου των Βερσαλλιών το 1919, με αντικείμενο τον τρόπο που θα έπρεπε να συμπεριφερθούν οι νικήτριες δυνάμεις του πρώτου παγκοσμίου πολέμου απέναντι στην ηττηθείσα Γερμανία (η Ελλάδα σήμερα έχει επίσης ηττηθεί – έχει χάσει δηλαδή «κατά κράτος» τη μάχη της ανταγωνιστικότητας, όπως πολλές άλλες «δυτικές» χώρες), είπε τα εξής:

«Απαιτήθηκαν 160 δις γερμανικά μάρκα για αποζημιώσεις πολέμου. Η δυνατότητα της Γερμανίας να πληρώσει 160 δις ή, έστω, 100 δις, είναι ανύπαρκτη – δεν βρίσκεται δηλαδή εντός των πλαισίων του εφικτού, με βάση έναν λογικό υπολογισμό. Αυτοί οι οποίοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε η Γερμανία να πληρώνει κάθε χρόνο πολλά δις Μάρκα για να εξοφλήσει, θα έπρεπε να μας εξηγήσουν, μέσω ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα ακολουθούσαν αυτές οι πληρωμές κατά τη γνώμη τους και σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα. Μέχρι να μπορέσουν να εκφραστούν με μεγαλύτερη ακρίβεια και να τεκμηριώσουν αντικειμενικά τις αποφάσεις τους, απαιτώντας πράγματα που είναι δυνατόν να επιτευχθούν, δεν μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μας». 

Κανένας δεν τον άκουσε δυστυχώς, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει το κραχ του 1929 και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. 

Κατ’ επέκταση, αν και όχι κατ’ αναλογία, η ερώτηση που οφείλουμε να θέσουμε σε σχέση με τη χώρα μας και στην οποία θα πρέπει να απαντήσει η Ευρώπη, εάν δεν θέλουμε να αναλωνόμαστε συνεχώς στην περιγραφή προβλημάτων ή θεωρητικών λύσεων, αλλά στις δυνατότητες πρακτικής επίλυσης τους, είναι κατά κάποιον τρόπο αυτή που έκανε τότε ο Keynes: 

Μέσω της πώλησης ποιών ακριβώς εμπορευμάτων θα μπορέσουμε να μειώσουμε το χρέος και τα ελλείμματα μας, καθώς επίσης σε ποιες ακριβώς Αγορές θα μπορούσαν να πουληθούν αυτά τα εμπορεύματα; Εμείς θέλουμε να δουλέψουμε παραγωγικά, δεν είμαστε «οκνηροί», δεν μας αρέσει να χρωστάμε, δεν επιθυμούμε να είμαστε υπόλογοι σε κανέναν και προφανώς δεν θέλουμε να πουλήσουμε τη δημόσια περιουσία μας.

Πώς να το κάνουμε όμως πρακτικά, όταν μας έχουν αφαιρεθεί όλα τα εργαλεία χειρισμού της οικονομίας μας από την ΕΚΤ, ενώ ταυτόχρονα αποκλειόμαστε από όλες τις αγορές του εξωτερικού, σιγά-σιγά και από αυτές της ίδιας μας της χώρας;

Εάν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν μας εξασφαλίζουν τις αγορές τους για τα προϊόντα μας αυξάνοντας το ΑΕΠ μας, μας αποκλείουν σταδιακά από τη δική μας αγορά (Lidl, MakroMedia Markt, αεροδρόμια, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες κλπ), δεν στέλνουν τους πολίτες τους να κάνουν διακοπές στην Ελλάδα, δεν χρησιμοποιούν τη ναυτιλία μας για τις μεταφορές τους, δεν κάνουν ευρύτερα χρήση του τομέα των υπηρεσιών μας, δεν επενδύουν εδώ σε παραγωγικές μονάδες για να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα μας (αλλά μόνο εκμεταλλεύονται τις ανόητες καταναλωτικές μας επιδόσεις), δεν προστατεύουν τα σύνορα μας, δεν μας προσφέρουν χαμηλά επιτόκια και δεν ενδιαφέρονται για την επίλυση των προβλημάτων μας, για τι ακριβώς τους χρειαζόμαστε;

Εγκαταστάθηκαν εδώ, δημιούργησαν ολιγαρχίες, διέφθειραν συνειδήσεις (Siemens κλπ), έφτιαξαν δρόμους για την «εισβολή» των επιχειρήσεων τους, απομυζούν τη φορολογική βάση μας (φοροαποφυγή), εξάγουν τα προϊόντα τους εξασφαλίζοντας τις δικές τους θέσεις εργασίας, τοκίζουν με μεγάλα κέρδη τα χρήματα τους, κερδοσκοπούν στο χρηματιστήριο μας, επιβάλλουν τις πολιτικές τους και ταυτόχρονα μας κατακρίνουν διασύροντας μας, για να εισπράξουν ακόμη περισσότερα εις βάρος μας. Ποιος αλήθεια χρειάζεται ποιόν και ποιος τελικά εκμεταλλεύεται ποιόν;

Δυστυχώς, όπως και τότε, έτσι και σήμερα, η οικονομία μας είναι αντιμέτωπη με το ίδιο βασικό πρόβλημα, το οποίο παραμένει άλυτο – γεγονός που, μεταξύ άλλων, επεξηγεί την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής των μνημονίων που μας επιβλήθηκε από την Τρόικα (ανάλυση), καταδικάζοντας μας να ακολουθήσουμε τα ίχνη της Αργεντινής, οι εξαγωγές της οποίας έχουν ανάλογη πορεία (γράφημα – διακεκομμένη γραμμή, δεξιά στήλη η Αργεντινή).

.

ΓΡΑΦΗΜΑ-Ελλάδα, Αργεντινή, εξαγωγές

.

Το πρόβλημα αυτό, η αδυναμία μας δηλαδή να εξάγουμε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας, αυξάνοντας το ΑΕΠ μας, δημιουργώντας πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και περιορίζοντας σταδιακά το δημόσιο χρέος, όχι μόνο δεν έχει λυθεί, αλλά επιδεινώθηκε – αφού ο παραγωγικός μας ιστός «αποψιλώθηκε», ενώ δεν υπήρξε καμία απολύτως βοήθεια εκ μέρους των εταίρων μας, οπότε σήμερα κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή με τη χρεοκοπία.

Με δεδομένο δε το ότι, έχουν χαθεί τα ελάχιστα πρωτογενή πλεονάσματα που επιτεύχθηκαν το 2014, αυτό που προβλέπεται δεν είναι τόσο η επίσημη χρεοκοπία ή/και η έξοδος μας από την Ευρωζώνη, αλλά η συνέχιση της φθοράς και της σήψης της οικονομίας μας εντός της νομισματικής ένωσης – η οποία θα ισοδυναμεί με ένα καινούργιο, πολύ πιο επώδυνο μνημόνιο, ανεξάρτητα από το εάν υπογράψουμε ή όχι ανάλογα έγγραφα.

Με απλά λόγια, έχοντας απομονωθεί από τις διεθνείς αγορές και δανειζόμενοι από τους εταίρους μας (εάν) ποσά που θα οδηγούνται εξ ολοκλήρου στην εξυπηρέτηση των χρεών μας, οποιαδήποτε ελλείμματα παρουσιάζονται θα μετατρέπονται αυτόματα, χωρίς να μας επιβάλλονται από κανέναν, σε αυστηρά μέτρα λιτότητας – σε μειώσεις μισθών και συντάξεων, σε περικοπές του κοινωνικού κράτους, στο ξεπούλημα των επιχειρήσεων του δημοσίου, σε υψηλότερους φόρους κοκ.

Επομένως, εάν δεν διαπραγματευτούμε με τους εταίρους μας, εκτός από τη διαγραφή του χρέους, στρατηγικές που θα οδηγούν στην αύξηση των εξαγωγών μας, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον – ακόμη και αν ευοδωθούν τα, ουτοπικά σε μεγάλο βαθμό, σενάρια διάσωσης, τα οποία κυκλοφορούν στα ΜΜΕ της Ευρώπης.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×

Συμφωνείτε ή διαφωνείτε; Συντάξτε την άποψή σας

Απόψεις και σχόλια

/* ]]> */