Συνεχίζοντας, πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι, τα χρήματα παράγουν πλούτο – γεγονός που αποτελεί ένα τεράστιο σφάλμα. Η χρηματοπιστωτική περιουσία είναι εντελώς εικονική – στην πραγματικότητα, ένας απλός ηλεκτρονικός αριθμός σε έναν τραπεζικό λογαριασμό, απέναντι στον οποίο υπάρχουν αντίστοιχες πιστώσεις κάποιου άλλου.
Η πραγματική περιουσία μίας κοινωνίας είναι τα εμπορεύματα και οι υπηρεσίες που παράγει σε ετήσια βάση – το ΑΕΠ της. Μόνο αυτά τα αγαθά υπάρχουν, κανένα άλλο. Εν τούτοις, στην Ευρώπη παρατηρείται ένα περίεργο φαινόμενο: για να πληρωθούν τα χρέη του παρελθόντος, «στραγγαλίζεται» η οικονομική παραγωγή του παρόντος. Η Ευρώπη «απολυτοποιεί» τα χρήματα που έχουν ήδη χαθεί, καταστρέφοντας την ευημερία που θα μπορούσε να έχει.
Μπορεί δε σήμερα να υποφέρουν περισσότερο οι χώρες της κρίσης αλλά, αργά ή γρήγορα, θα ακολουθήσουν όλες οι υπόλοιπες – ενώ είναι παράδοξο το γεγονός ότι, οι Γερμανοί θεωρούν αυτονόητη τη μη επιβάρυνση τους με τις πολεμικές επανορθώσεις το 1953, επειδή θα ήταν οικονομικά αδύνατον, όταν την ίδια στιγμή δεν θέλουν να κατανοήσουν πως η ίδια οικονομική λογική καθιστά αδύνατη την αποπληρωμή των χρεών, εκ μέρους των χωρών της κρίσης.
.
Επίλογος
Θεωρούμε έντιμο, αλλά εντελώς παράλογο το γεγονός ότι, πολλοί Έλληνες ενοχοποιούν τον εαυτό τους για τα σημερινά αδιέξοδα της χώρας τους – νομίζοντας καλοπροαίρετα πως μπορεί μόνη της η Ελλάδα να διορθώσει τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, χωρίς να δίνουν σημασία στο ότι, η κρίση χρέους δεν αφορά μόνο τη χώρα τους, αλλά την Ευρώπη και ολόκληρη τη Δύση (Η.Π.Α., Ευρώπη και Ιαπωνία).
Δεν συνειδητοποιούν επίσης το αναμφισβήτητο γεγονός ότι, η κρίση χρέους της Δύσης θα συμπαρασύρει τον υπόλοιπο πλανήτη, όπως φαίνεται ήδη από τη Νότια Αμερική, τη Ρωσία και την υπερχρεωμένη Κίνα (γράφημα) – ενώ, χωρίς μία διεθνή διάσκεψη χρέους, τα οικονομικά προβλήματα θα οδηγήσουν σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος έχει ήδη ξεκινήσει, με τη συναλλαγματική του μορφή (ανάλυση), καθώς επίσης με τη σύγκρουση Η.Π.Α. – Ρωσίας.
.
.
Ολοκληρώνοντας, ειδικά όσον αφορά εκείνους τους Έλληνες που κατηγορούν τους υπόλοιπους για την κρίση, χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι έχουν άδικο σχετικά με μία σειρά ελαττωμάτων της ελληνικής κοινωνίας (άρθρο), έχουμε την άποψη πως δεν συμβάλλουν καθόλου στην επίλυση των προβλημάτων της χώρας μας – η οποία δεν οδήγησε την Ευρώπη σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, όπως η Γερμανία, αλλά απλά υπερχρεώθηκε, πέφτοντας στην παγίδα του δανεισμού.
Σε κάθε περίπτωση, η λύση της Ελλάδας και της Ευρώπης δεν είναι η συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων και της λιτότητας – αλλά η ευρύτερη διαγραφή εκείνων των χρεών που, αφενός μεν είναι αδύνατον να πληρωθούν και δεν θα πληρωθούν, αφετέρου εμποδίζουν την ανάπτυξη της οικονομίας.
Χωρίς ανάπτυξη δε, η ήπειρος μας θα βυθιστεί στο χάος, στις κοινωνικές αναταραχές και στις διακρατικές συγκρούσεις, με αποτέλεσμα να καταστραφεί η σημερινή ευημερία που δημιουργήθηκε με τόσο κόπο και οδύνη, από όλες τις προηγούμενες γενιές – κάτι που δεν θα έπρεπε να επιτρέψουμε να συμβεί.
Βιβλιογραφία: TAZ, U. Herrmann
.
