Το μοντέλο του χάους – The Analyst

Το μοντέλο του χάους

Email this page.
Print Friendly, PDF & Email

ΕΙΚΟΝΑ---Βενεζουέλα,-οικονομικό-μοντέλο

Θα ήταν εντελώς ανόητο να συγκρίνει κανείς την Ελλάδα, λόγω της αριστερής κυβέρνησης της, με τη Βενεζουέλα, προβλέποντας αντίστοιχες εξελίξεις – πρέπει όμως να κάνει πολύ σοβαρές σκέψεις, όσον αφορά τον κατεστραμμένο παραγωγικό της ιστό

(To άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

.

«Οι ανθρώπινες κοινωνίες δυστυχώς δεν παράγουν, χωρίς την ύπαρξη κινήτρων – οπότε, όσο περισσότερο επιδοτούνται, τόσο πιο γρήγορα καταρρέουν, ενώ ο φυσικός πλούτος μίας χώρας την οδηγεί πολύ συχνά στην απόλυτη καταστροφή».

.

Άρθρο

Ασφαλώς δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να καταφέρει η «αριστερά» στην Ελλάδα. Ελπίζουμε όμως τα καλύτερα, ειδικά επειδή το κλίμα έχει αντιστραφεί στη Γερμανία – τόσο όσον αφορά τις παλαιές οφειλές της απέναντι μας (πολεμικό δάνειο και επανορθώσεις), όσο και τη διαγραφή του δημοσίου χρέους, αφού όλο και περισσότεροι Γερμανοί οικονομολόγοι, καθώς επίσης πολιτικοί, τάσσονται υπέρ και των δύο «απαιτήσεων» μας.

Γνωρίζουμε όμως τι έχει καταφέρει στη Βενεζουέλα η οποία, όταν την παρατηρεί κανείς από έξω, μοιάζει ως η χώρα των μεγαλύτερων οικονομικών παραδόξων. Ειδικότερα, η Βενεζουέλα είναι κυριολεκτικά πάμπλουτη, λόγω των τεραστίων ποσοτήτων πετρελαίου που διαθέτει – με το 50% των δημοσίων εσόδων της να προέρχεται από τις εξαγωγές του μαύρου χρυσού.

Εν τούτοις, χρωστάει περί τα 70 δις $ στο εξωτερικό, το χρέος ως προς το ΑΕΠ της, αν και σχετικά χαμηλό, αυξάνεται συνεχώς (από 26,3% το 2009 στα 49,8% το 2014), το πλεόνασμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών της περιορίζεται (από το απίστευτα υψηλό 17,7% το 2006 στο μηδαμινό 2,9% το 2013), ενώ το έλλειμμα στον προϋπολογισμό της έχει εκτοξευθεί στα ύψη (γράφημα). Αν και έχουμε αναφερθεί λοιπόν στα προβλήματα της (άρθρο), θεωρούμε σκόπιμη μία ακόμη παρουσίαση της, αφού πρόκειται για μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση

.

ΓΡΑΦΗΜΑ - Βενεζουέλα, προϋπολογισμός

.

Συνεχίζοντας, ακόμη και στα έτη που οι τιμές του πετρελαίου είχαν ξεπεράσει τα 120 $ το βαρέλι, η Βενεζουέλα συνέχιζε να δημιουργεί χρέη, «παράγοντας» ελλείμματα στον προϋπολογισμό της – σε πλήρη αντίθεση με τη Νορβηγία (άρθρο). Αυτό όμως δεν αποτελεί το μοναδικό παράδοξο της χώρας, επειδή οι ιδιαιτερότητες δεν επικεντρώνονται μόνο στη λειτουργία του δημοσίου – αλλά, επίσης, στις συνθήκες του ιδιωτικού τομέα.

Για παράδειγμα, μία πτήση από το Καράκας στο Μαρακαΐμπο κοστίζει μόλις 16 $, μία οδοντόπαστα 7 Σεντ του δολαρίου, ενώ η βενζίνη, το πετρέλαιο, καθώς επίσης το ηλεκτρικό ρεύμα έχουν τιμές που αγγίζουν το μηδέν. Στην προκειμένη περίπτωση, θα ισχυριζόταν κάποιος που δεν θα πρόσεχε πως οι τιμές που αναφέραμε είναι σε δολάρια, στην επίσημη ισοτιμία τους, πως το κόστος διαβίωσης είναι ιδανικό.

Για να γίνει όμως κατανοητή η σημασία τους, θα έπρεπε κανείς να προσπαθήσει να καταλάβει το πολύπλοκο, εξαιρετικά προβληματικό σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών της Βενεζουέλας, ξεκινώντας από το πόσο κοστίζει το 1 Bolivar.

Το γεγονός αυτό δεν είναι εύλογο για κάποιον που έχει συνηθίσει να πληρώνει σε ευρώ, γνωρίζοντας επακριβώς την αντιστοιχία του με το δολάριο. Στην περίπτωση της Βενεζουέλας όμως, το πόσα Bolivar πρέπει να δώσει κανείς για να αποκτήσει ένα άλλο νόμισμα εξαρτάται από τις σχέσεις του με την κυβέρνηση της χώρας – καθώς επίσης από το λόγο, για τον οποίο χρειάζεται το συνάλλαγμα.

Ειδικότερα, επειδή ο πληθωρισμός ήταν ανέκαθεν το βασικότερο πρόβλημα της Βενεζουέλας, για να μπορέσει να ελεγχθεί υιοθετήθηκε ένα σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών (το 2003, από τον τότε πρόεδρο Chavez), το οποίο ρύθμιζε την κατοχή, καθώς επίσης την ανταλλαγή των ξένων νομισμάτων.

Στο ξεκίνημα του, η σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία του Bolivar με το δολάριο ήταν 6,3:1 – δηλαδή, χρειαζόταν κανείς 6,3 Bolivar για να αγοράσει ένα δολάριο.

Περαιτέρω, επειδή η οικονομία της χώρας διαθέτει ελάχιστα εμπορεύματα εκτός του πετρελαίου και ορισμένων άλλων πρώτων υλών, είναι υποχρεωμένη να εισάγει σχεδόν όλα τα καταναλωτικά και κεφαλαιουχικά αγαθά που χρειάζεται – καθώς επίσης ένα μεγάλο μέρος των τροφίμων.

Εν τούτοις, με την επίσημη ισοτιμία του Bolivar μπορούσαν να εισάγουν (αγοράζουν) μόνο οι εγχώριες επιχειρήσεις, οι οποίες έπαιρναν άδεια για την εκάστοτε εισαγωγή τους – ή αυτές που χρημάτιζαν τους υπευθύνους δημοσίους υπαλλήλους που βρίσκονταν στις κατάλληλες θέσεις. Έτσι δημιουργήθηκε μία μαύρη αγορά, η οποία ξέφυγε σχεδόν εντελώς από τον έλεγχο της κυβέρνησης – παρά το ότι ακόμη και η δημοσίευση των ισοτιμιών τιμωρείται ποινικά.

Συνεχίστε στη 2η σελίδα (…)
Ανοιχτή Συνδρομή
Εμείς την ορεξη και την εργατικότητα την έχουμε. ‘Οραμα διαθέτουμε. Γνώσεις αρκετές. Στηρίξτε τη προσπάθειά μας να γίνουμε ο καταλύτης, για τη συλλογική εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας μας.
*Σχεδιάζουμε να "ανταμείψουμε" τους Συνδρομητές μας σύντομα για την υποστήριξή τους.
Αντιαμβανόμαστε πως δεν μπορεί ο καθένας να γίνει συνδρομητής. Για το λόγο αυτό, όσοι από εσάς είσαστε σε θέση να υποστηρίξετε το όραμά μας, θα βοηθάτε και εκείνους που δεν μπορούν να συνδράμουν άμεσα.
×