Το μοντέλο του χάους – Σελίδα 2 – The Analyst
ΕΙΚΟΝΑ---Βενεζουέλα,-οικονομικό-μοντέλο-Εξ.

Το μοντέλο του χάους

91 total views, 5 views today

Ο νομισματικός παραλογισμός

Στη συνέχεια, η επίσημη ισοτιμία υποχρεώθηκε να συμβαδίζει με αυτήν της μαύρης αγοράς – ενώ το 2008 ακολούθησε μία υποτίμηση του Bolivar, με την οποία μειώθηκαν τρία ψηφία (000) του παλαιότερου.

ΓΡΑΦΗΜΑ - Βενεζουέλα, ισοτιμία, bolivarΤο νέο όμως νόμισμα, παρά το ότι ονομάστηκε «σκληρό Bolivar», άρχισε με τη σειρά του να υποτιμάται – με αποτέλεσμα να υπάρχουν σήμερα τρεις, επίσημες κατά κάποιον τρόπο, ισοτιμίες, οι οποίες είναι κατά πολύ χαμηλότερες από αυτήν στη μαύρη αγορά. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη της ισοτιμίας του «σκληρού Bolivar» απέναντι στο δολάριο, μέσα σε ένα μόλις έτος, στη μαύρη αγορά.

Το τι σημαίνει ακριβώς μπορεί να το καταλάβει κανείς μόνο με τη βοήθεια του παραδείγματος ενός νοσοκομειακού γιατρού – ο μισθός του οποίου είναι περίπου 6.000 Bolivar μηνιαία. Ειδικότερα τα εξής:

(α)  Εάν ο μισθός μετρηθεί με την κανονική ισοτιμία (6,3:1 – ισοτιμία με την ονομασία «Cencoex»), τότε θα είναι 950 $ – ένας σχετικά καλός μισθός, για μία αναπτυσσόμενη χώρα. Η ισοτιμία όμως αυτή ισχύει μόνο για την κυβέρνηση, για τις κυβερνητικές εταιρείες ή για τους εισαγωγείς προϊόντων πρώτης ανάγκης – όπως τα φάρμακα και τα βασικά τρόφιμα.

(β)  Υπάρχει μία δεύτερη επίσημη ισοτιμία (12:1 – Sicad II), με βάση την οποία ο μισθός του γιατρού μειώνεται στα 500 $ περίπου – η οποία όμως ισχύει μόνο για εκείνους τους εισαγωγείς, οι οποίοι υπόκεινται στους αυστηρούς ελέγχους της κυβέρνησης (ή χρηματίζουν), για την εισαγωγή λιγότερο σημαντικών προϊόντων.

(γ)  Η τρίτη επίσημη ισοτιμία (173:1 – Simadi), συμβαδίζει περίπου με αυτήν στη μαύρη αγορά – ενώ με βάση τη συγκεκριμένη, ο μισθός του γιατρού περιορίζεται πλέον δραστικά, στα 35 $ το μήνα, πολύ πιο κάτω από τα όρια της απόλυτης φτώχειας.

Η ισοτιμία τώρα στη μαύρη αγορά, η οποία φαίνεται στο προηγούμενο γράφημα, ήταν πρόσφατα στα 203:1 – οπότε ο μισθός του γιατρού πέφτει κάτω από τα 30 $ το μήνα. Στα πλαίσια αυτά το κόστος της πτήσης της τάξης των 17 $ είναι πανάκριβο – αφού απαιτείται το 50% του μισθού ενός γιατρού στην πρωτεύουσα της χώρας. Ανάλογα ακριβή είναι και η οδοντόπαστα, εάν την υπολογίσει κανείς σε όρους εισοδημάτων.

.

Το οικονομικό μοντέλο της Βενεζουέλας

Προφανώς οι δύο πρώτες επίσημες ισοτιμίες τεκμηριώνουν πως πρόκειται για μαζικές επιδοτήσεις των εισαγωγών – ενώ η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία, στην οποία έχουμε ήδη αναφερθεί, είναι υποχρεωμένη να ανταλλάσσει τα δολάρια που εισάγει από τις εξαγωγές της, στην πρώτη ισοτιμία.

Με τον τρόπο αυτό η κεντρική τράπεζα της χώρας έχει μία συνεχή ροή δολαρίων, διαθέτοντας τα στους εισαγωγείς, για την αγορά των προϊόντων τους από το εξωτερικό – τα οποία όμως δεν της φτάνουν για να χρηματοδοτήσει τις τεράστιες εισαγωγές που είναι αναγκασμένη να κάνει η Βενεζουέλα και οι οποίες, λόγω της τεχνητά χαμηλής ισοτιμίας (πρώτη και δεύτερη), επιδοτούνται σε τρομακτικό βαθμό. Οι επιδοτήσεις αυτές έχουν σαν αποτέλεσμα την καταστροφή του νομίσματος, καθώς επίσης την απόλυτη εξάρτηση της χώρας από τις εξαγωγές πετρελαίου, οπότε από την εισροή δολαρίων.

Αυτό σημαίνει με τη σειρά του πως η κατάρρευση της οικονομίας της χώρας είναι προδιαγεγραμμένη – απλά συμβαίνει σταδιακά, με δόσεις, ενώ λόγω της πτώσης των τιμών του πετρελαίου δεν πρόκειται να αργήσει για πολύ ακόμη.

Ειδικότερα, όσο μειώνονται οι τιμές του πετρελαίου, τόσο λιγότερα δολάρια εισρέουν στη χώρα και τόσο λιγότερα προϊόντα μπορούν να εισαχθούν – με αποτέλεσμα να βλέπει κανείς ήδη άδεια τα ράφια στα σούπερ μάρκετ, να λείπουν βασικά αγαθά, να μην υπάρχουν φάρμακα, να σχηματίζονται τεράστιες ουρές κοκ.

Εάν δε υπολογίσει κανείς τα εισοδήματα των πολιτών της με την ισοτιμία του νομίσματος στη μαύρη αγορά, η οποία χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο, επειδή πολλά προϊόντα βρίσκονται μόνο εκεί, τότε κατανοεί την τρομακτική φτώχεια, από την οποία έχει πληγεί η χώρα. Μπορεί δεν οι πτήσεις να είναι πολύ φθηνές, αλλά λόγω έλλειψης ανταλλακτικών τα αεροπλάνα καθηλώνονται συχνά στο έδαφος – ενώ είναι προφανώς επικίνδυνα.

Η οικονομία της χώρας ευρίσκεται λοιπόν σε ελεύθερη πτώση, επειδή δεν δόθηκε η απαραίτητη σημασία στον παραγωγικό της ιστό, λόγω του πλούσιου σε πετρέλαιο υπεδάφους της – καθώς επίσης του μοιράσματος των εσόδων από τις εξαγωγές ενέργειας, με τη βοήθεια των επιδοτήσεων, στον πληθυσμό της. Με δεδομένα δε τα υψηλά επίπεδα του πληθωρισμού (70% σήμερα), το κραχ δεν πρόκειται να αποφευχθεί.

.

ICON - Βενεζουέλα, οικονομία

.

Ολοκληρώνοντας, ήδη σημειώνονται μαζικές εξεγέρσεις στη Βενεζουέλα, οι οποίες αντιμετωπίζονται με βία – ενώ τον Ιανουάριο επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος, για να έχει τη δυνατότητα ο οπλισμένος στρατός να καταπνίγει τις αντιδράσεις.

Εκτός αυτού, η κυβέρνηση έχει συλλάβει τους μισούς από τους 76 δημάρχους που υπόκεινται στην αντιπολίτευση, προσπαθώντας να διατηρηθεί με νύχια και με δόντια στην εξουσία. Εν τούτοις η ανατροπή της, η οποία θα οδηγήσει τη χώρα στο χάος, είναι μάλλον δεδομένη – παρά τις καλές προθέσεις του αριστερού πρώην ηγέτη της, ο οποίος ήθελε να εφαρμόσει ένα πιο ανθρώπινο οικονομικό σύστημα στη χώρα του.

.

Επίλογος

Θα ήταν υπερβολικό, καθώς επίσης εντελώς ανόητο να συγκρίνει κανείς την Ελλάδα, λόγω της αριστερής κυβέρνησης της, με τη Βενεζουέλα – προβλέποντας αντίστοιχες εξελίξεις. Εν τούτοις, θα έπρεπε να κάνει πολύ σοβαρές σκέψεις, όσον αφορά τον παραγωγικό μηχανισμό/ιστό της χώρας μας – ο οποίος ήταν ανέκαθεν αδύναμος, ενώ έχει πλέον καταστραφεί εντελώς τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά τα μέτρα που επιβλήθηκαν από τη Τρόικα.

Κατά την άποψη μας, αφενός μεν η ραγδαία ανάπτυξη του τουρισμού τις δεκαετίες μετά το 1990, σε συνδυασμό με τις επιδοτήσεις που δόθηκαν από την ΕΕ, καθώς επίσης με τα φθηνά, εύκολα δάνεια που είχαμε στη διάθεση μας μετά την υιοθέτηση του ευρώ, έχουν οδηγήσει στην εξαιρετικά επικίνδυνη εξάρτηση μας από τις εισαγωγές – παράλληλα, στη ραγδαία πτώση των εισαγωγών.

Μπορεί λοιπόν να μην είναι η Ελλάδα στην κατάσταση της Βενεζουέλας, με εξαίρεση το τεράστιο δημόσιο και εξωτερικό χρέος της, αλλά πλησιάζει επικίνδυνα – ειδικά εάν συμβεί κάτι αναπάντεχο στην τουριστική βιομηχανία της χώρας, πόσο μάλλον εάν τυχόν εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.

Όσον αφορά το θέμα του εθνικού νομίσματος και τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει σε μία απόλυτα εξαρτημένη από τις εισαγωγές χώρα, το παράδειγμα της Βενεζουέλας μπορεί να μας διδάξει πάρα πολλά – τα οποία οφείλουμε να λάβουμε πολύ σοβαρά υπ’ όψιν μας.